Υπεκφυγές και «φτηνά κόλπα» από Μαξίµου στη Βουλή

Με το «στρίβειν διά του αρραβώνος» επέλεξε να αντιµετωπίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη συζήτηση στη Βουλή για το κράτος Δικαίου και τις υποκλοπές. Φαίνεται πως εκτίµησε ο ίδιος και οι επικοινωνιολόγοι του πως είναι η καλύτερη µέθοδος ή αν προτιµάτε η µέθοδος µε το λιγότερο κόστος για να αντιµετωπίσει τις σφοδρές επιθέσεις της αντιπολίτευσης, η οποία ζήτησε σε όλους τους τόνους παραίτηση και προσφυγή στις κάλπες και τον κατηγόρησε για διαπλεκόµενο, εκβιαζόµενο, τοξικό, επικεφαλής του βαθέος κράτους

Με το «στρίβειν διά του αρραβώνος» επέλεξε να αντιµετωπίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη συζήτηση στη Βουλή για το κράτος Δικαίου και τις υποκλοπές. Φαίνεται πως εκτίµησε ο ίδιος και οι επικοινωνιολόγοι του πως είναι η καλύτερη µέθοδος ή αν προτιµάτε η µέθοδος µε το λιγότερο κόστος για να αντιµετωπίσει τις σφοδρές επιθέσεις της αντιπολίτευσης, η οποία ζήτησε σε όλους τους τόνους παραίτηση και προσφυγή στις κάλπες και τον κατηγόρησε για διαπλεκόµενο, εκβιαζόµενο, τοξικό, επικεφαλής του βαθέος κράτους. Μίλησαν ακόµα για µαφία, παρακρατικές πρακτικές, οργανωµένο σύστηµα που καλύπτει «απατεώνες και κλέφτες δηµόσιου χρήµατος», κυβέρνηση υποδίκων και φυσικά την τιµητική του είχε ο Μακάριος Λαζαρίδης. Και πολλές άλλες επιθέσεις οι οποίες παρέµειναν ουσιαστικά αναπάντητες, αφού ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε όπως προαναφέραµε «το στρίβειν δια του αρραβώνος» αρνούµενος να απαντήσει για τον Μακάριο Λαζαρίδη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το κράτος Δικαίου.

Υπεκφυγή

Την επιδίωξή του την γνωστοποίησε από την αρχή της πρωτοµιλίας του λέγοντας πως «θα έπρεπε να συζητούµε για τα όσα συµβαίνουν στο Ιράν, στη Μέση Ανατολή, στον Λίβανο. Θα έπρεπε να συζητούµε για την αµυντική παρουσία της Ελλάδος στην Κύπρο», χωρίς ωστόσο να πείσει κανένα από τους πολιτικούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης.

Και όσοι επιχείρησαν µία εκτίµηση του αγώνα… µποξ, διαπιστώσαµε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να αµυνθεί και να µην δεχτεί πολλά χτυπήµατα, αλλά τελικά έχασε όλες τις µάχες. Ισως όµως, να γλίτωσε την πανωλεθρία αρνούµενος να παίξει στο γήπεδο της αντιπολίτευσης που πρόταξε τις «επισυνδέσεις», το κράτος Δικαίου και ασφαλώς τα σκάνδαλα. Γιατί τι πειστικό θα µπορούσε να πει:

– Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ύστερα από τη νέα δικογραφία, την εµπλοκή πάνω από 15 υπουργών και βουλευτών και προπαντός ύστερα από την επίθεση που εξαπέλυσε προηγουµένως ο Αδωνις Γεωργιάδης στην Ευρωπαία Εισαγγελέα και για την οποία αντέδρασαν µε σφοδρότητα ακόµα και η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Το µόνο που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν να ζητήσει επιτάχυνση των υποθέσεων που ερευνά η Ευρωπαία Εισαγγελέας.

– Για τον Μακάριο Λαζαρίδη ο οποίος νωρίτερα είχε οµολογήσει την ενοχή και µάλιστα πρότεινε να επιστρέψει έντοκα τα χρήµατα που είχε πάρει µε την πρόσληψη στο Δηµόσιο. Τι θα µπορούσε άραγε να πει ο πρωθυπουργός για να υπερασπιστεί τον υφυπουργό του µε τον οποίο γνωρίζονται 41 χρόνια και ήταν στενός του συνεργάτης στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθµισης και στη Νέα Δηµοκρατία.

– Για τις υποκλοπές που η αντιπολίτευση χαρακτηρίζει και αντιµετωπίζει ως το µεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης. Στο θέµα αυτό η αντιπολίτευση ήταν σαρωτική, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης µε ένα λεκτικό παιχνίδι µε το όνοµα του ιδιοκτήτη του Predator µιλώντας για Ντίλιαν και Ντίλαν θέλησε να δείξει πως δεν τον γνωρίζει, αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν δεν έπεισε και η αντιπολίτευση έκανε λόγο για φθηνό και καθόλου πειστικό παιχνίδι.

– Για το κράτος Δικαίου το οποίο επτά χρόνια το κατεδαφίζει, γιατί µόνο χωρίς ισχυρό κράτος δικαίου ήταν δυνατό να µείνουν χωρίς συνέπειες τα σκάνδαλα τα οποία έχουν εξαπλωθεί στην κοινωνική και οικονοµική ζωή. Για σκεφτείτε αν µε ένα ισχυρό κράτος Δικαίου θα µπορούσαν να παραµείνουν ατιµώρητες οι απευθείας αναθέσεις οι οποίες στα επτά χρόνια έχουν ξεπεράσει τα 20 δισεκατοµµύρια ευρώ.

Αλαζονεία

Και έτσι απέµειναν το αλαζονικό και τοξικό στυλ που είχε σαν αποτέλεσµα ακόµα και την εργαλειοποίηση της ασθένειας του Γιώργου Μυλωνάκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δίστασε να συνδέσει την περιπέτεια της υγείας του συνεργάτη του µε τη στοχοποίηση και τη «σπίλωση» πολιτικών προσώπων, κάνοντας λόγο για «δολοφονικό βούρκο» και «ζούγκλα αθλιότητας» σε µία απέλπιδα προσπάθεια να καταλογίσει ευθύνες σε ΜΜΕ και πολιτικούς αντιπάλους για την ασθένεια του συνεργάτη του.

«Τοξικότητα»

Το ζήτηµα της τοξικότητας στην πολιτική και κοινωνική ζωή τέθηκε κατά τη συζήτηση στη Βουλή. Οπότε δικαιολογηµένα τίθεται το ερώτηµα. Τι είναι πιο τοξικό, ένα δηµοσίευµα επικριτικό ακόµα και επιθετικό για τα πεπραγµένα της κυβέρνησης, ενός υπουργού, ενός βουλευτή και ενός κόµµατος ή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές, οι κυβερνητικές ενοχές για τα Τέµπη, οι απευθείας αναθέσεις και τα σκάνδαλα που ξεφυτρώνουν σε κάθε σηµείο της οικονοµικής και κοινωνικής ζωής;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή τάχθηκε υπέρ της πρώτης εκδοχής για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι πως επιδίωξε να χρεώσει στην αντιπολίτευση το κλίµα τοξικότητας που υπάρχει στο πολιτικό πεδίο και να βγάλει λάδι τον εαυτό του, την κυβέρνηση και όλο το σύστηµα που κινείται πέριξ του Μαξίµου.

Ο δεύτερος λόγος είναι εξίσου προφανής. Αν ο πρωθυπουργός θεωρούσε τοξικά τα σκάνδαλα που έχουν ξεπηδήσει στα επτά χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας και τα οποία χαρακτηρίζονται από µία πρωτοφανή υπερπαραγωγή, θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώµη, να αναλάβει το πολιτικό κόστος και να υποβάλει την παραίτηση τη δική του και της κυβέρνησης και να οδηγηθεί η χώρα στις κάλπες µην τυχόν και επέλθει η Νέµεσις και η κάθαρση που τόσο ανάγκη έχει η πατρίδα και η κοινωνία.

Γιατί την τοξικότητα παράγουν οι πράξεις που οδηγούν στην κριτική, την επίκριση και την επίθεση στα υποκείµενα που δηµιουργούν τα σκάνδαλα για να προσπορίσουν παράνοµα οφέλη, ζηµιώνοντας το Δηµόσιο, θεσµούς και άλλους πολίτες.

Τοξικός µπορεί να είναι και ο λόγος. Οµως, κριτήριο της τοξικότητας δεν µπορεί να είναι η ένταση και δοµή του λόγου. Τοξικός είναι ο άδικος λόγος και ουδόλως η κριτική του δηµοσιογράφου ή του πολιτικού αντιπάλου όταν στιγµατίζουν άδικες και παράνοµες πράξεις και πολιτικές. Δεν είναι τοξικός ο λόγος όταν ασκείται κριτική, ακόµα και σκληρή επίθεση για ένα σκάνδαλο. Τοξικό και παράνοµο είναι το σκάνδαλο που προκαλεί την κριτική, την επίκριση, την επίθεση όσο σκληρή κι αν είναι αυτή. Και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ευθύνεται για τόσα πολλά σκάνδαλα που η τοξικότητα ξεχειλίζει.