Διέψευσαν τα ειρηνικά συλλαλητήρια την «τροµολαγνεία» του Μαξίµου

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Αναλυτές, πολιτικοί και τρολ προέβλεπαν µπάχαλο, καταστροφές και πετροπόλεµο µπαχαλάκηδων µε την αστυνοµία στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της περασµένης Τετάρτης. Αυτά βόλευαν, αυτά επιθυµούσαν, αυτό το κλίµα ήθελαν να δηµιουργήσουν προκαταβολικά. Εν τέλει διαψεύστηκαν και δυστυχώς γι’ αυτούς (ευτυχώς για εµάς) έχασαν την ευκαιρία, να καταγγείλουν το χάος και να προτάξουν την ανάγκη της σταθερότητας.

Το επόµενο βήµα θα ήταν η επίθεση σε προοδευτικές δυνάµεις και κατά του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, τις οποίες θα κατηγορούσαν ότι επιδιώκουν να δηµιουργήσουν κλίµα αστάθειας και θα πρόβαλαν το δίληµµα «σταθερότητα ή χάος», το οποίο αποτελεί ένα από τα κεντρικά που έχει χρησιµοποιήσει η Νέα Δηµοκρατία στις προηγούµενες εκλογές και το προβάρει και για την επερχόµενη εκλογική αναµέτρηση. Τους χάλασε τη συνταγή και ο αρχηγός της ΕΛΑΣ µε την ρητή και αποφασιστική καταδίκη της βίας.

«Καίει» το κόστος διαβίωσης

Η καλλιέργεια του φόβου και της ανασφάλειας στις εκλογές του 2023 λειτούργησε και η Νέα Δηµοκρατία που εµφανίστηκε ως εγγυήτρια της σταθερότητας βγήκε κερδισµένη. Σε τούτες τις εκλογές ίσως ο φόβος να µην λειτουργήσει ή τουλάχιστον να µην επιδράσει στην έκταση που επίδρασε στην προηγούµενη εκλογική αναµέτρηση. Το σκιάχτρο που κραδαίνει η Νέα Δηµοκρατία δεν φοβίζει ούτε τόσο πολύ, ούτε τόσους πολλούς πολίτες. Ο θυµός και η οργή που προκαλούν οι πολιτικές της κυβέρνησης στην ακρίβεια, τη στέγη, τις µισθολογικές αυξήσεις και τις συντάξεις, στην ενέργεια και στη δυσκολία να θερµάνουν το σπίτι τον χειµώνα, η διαφθορά και η ισοπέδωση του κράτους δικαίου, µπορούν να εξουδετερώσουν ή να αδρανοποιήσουν σε µεγάλο βαθµό το ψευδές δίληµµα «σταθερότητα ή χάος».

Αυξάνει διαρκώς το πλήθος των πολιτών που βλέπει τη ζωή του να καθίσταται αβίωτη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του µόνο τον παράγοντα της σταθερότητας δεν µπορούν να επικαλεστούν και να παίξουν, όταν η πλειοψηφία των πολιτών βιώνει καθηµερινά το καθεστώς αστάθειας και αβεβαιότητας, όταν διαπιστώνει ότι το εισόδηµα δεν επαρκεί να βγάλουν τον µήνα. Το δείχνουν και οι δηµοσκοπήσεις όταν το 67% ως 70% ανάλογα µε τη µέτρηση επιθυµεί την αλλαγή κυβέρνησης και την αλλαγή πολιτικής.

Διαγκωνισµοί

Στο σηµείο τούτο υπεισέρχεται και ο ρόλος των κοµµάτων της αντιπολίτευσης. Αντί να διαγκωνίζονται και να επιτίθεται το ένα στο άλλο, έχουν υποχρέωση απέναντι στις επιδιώξεις των πολιτών να διαθέσουν τις δυνάµεις τους για να ανατρέψουν το πλαίσιο και την ατζέντα που θέλει να εγκλωβίσει το Μαξίµου τον προεκλογικό αγώνα. Μόνο έτσι µπορούν να ελπίζουν ότι θα καταφέρουν να περιορίσουν σε κάποιο βαθµό την επιδραστικότητα της κυβέρνησης.

Ωστόσο, θα είναι αιθεροβάµονας όποιος πιστέψει πως τα τζαρτζαρίσµατα µεταξύ των κοµµάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα εκλείψουν. Γιατί; Διότι είναι κυρίαρχη η λογική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ιδίως στο ΠΑΣΟΚ όπου οι µελλοντικοί δελφίνοι έθεσαν τον Νίκο Ανδρουλάκη µπροστά στις προσωπικές ευθύνες σε περίπτωση αποτυχίας µε αναφορές στη βελόνα που δεν κινείται και σε αποφάσεις µετά τα αποτελέσµατα της κάλπης.

Οι καιροί είναι πολύ πονηροί, όπως φαίνεται και στη Γαλλία όταν κάποιες εκατοντάδες µπαχαλάκηδων που καταστρέφουν και πλιατσικολογούν, συκοφαντούν τον αγώνα εκατοντάδων χιλιάδων Γάλλων που κινητοποιούνται για το σχολείο, το πανεπιστήµιο, την ακρίβεια, τη στέγη και η Λεπέν τρίβει τα χέρια της. Αν το σχέδιο πετύχει, µεγάλος θα είναι ο πειρασµός και για εγχώριες ανάλογες δυνάµεις να το αντιγράψουν και το εφαρµόσουν.

Στραπάτσο µε το τουρκολιβυκό

Η επικύρωση του τουρκολιβυκού µνηµονίου αποτελεί σίγουρα ήττα. Το ερώτηµα είναι αν είναι εθνική όπως τη χαρακτήρισε ο Αλέξης Τσίπρας ή πολιτική όπως την προσδιόρισε ο Δηµήτρης Καιρίδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος.

Ανάµεσα στους δύο δίκαιο έχει ο αρχηγός της ΕΛΑΣ από τη στιγµή που πρόκειται για εθνικό θέµα. Θα του δούµε καθαρά πως είναι εθνικό αν ξεφύγουµε από το µνηµόνιο αυτό καθεαυτό και αναζητήσουµε τις συνέπειες που θα προκύψουν για τη χώρα µας αν δεν καταφέρουµε να ανατρέψουµε την κατάσταση που τείνει να δηµιουργήσει.

Αρχίζοντας από το ενδεχόµενο η Τουρκία να επιδιώξει να κάνει έρευνες και γεωτρήσεις νότια και νοτιοανατολικά της Κρήτης εντός της ελληνικής ΑΟΖ, όπως εκτιµούν οι ειδικοί. Σε αυτό το σενάριο τί θα κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Θα πει πως τα καράβια τα παρέσυρε ο άνεµος και θα παρακολουθήσει απαθής, όπως έκανε µε το Ορουτς Ρέις στην αρχή της διακυβέρνησης ή θα απαντήσει δυναµικά διακινδυνεύοντας µία πολεµική σύγκρουση; Το διακύβευµα έχει τέτοια εθνικά χαρακτηριστικά που δεν θα µπορεί να διανοηθεί να περιοριστεί σε ρόλο παρατηρητή. Επιπλέον, µία τέτοια ενδοτική στάση θα ανατρέψει οποιαδήποτε κι αν είναι η κυβέρνηση. Πρώτο συµπέρασµα είναι πως πρόκειται για εθνική και όχι απλή πολιτική ήττα.

Αν θέσετε σε στρατιωτικούς το ερώτηµα πόσο οδυνηρό και κακό είναι γιατί Ελλάδα τυχόν δηµιουργία στρατοπέδων από την Τουρκία στα εδάφη που ορίζει Χαλίφα Χαφτάρ, η απάντηση θα είναι πως θα πρόκειται για µία πολύ επικίνδυνη εξέλιξη, γιατί οι Τούρκοι αποκτούν ένα τεράστιο στρατιωτικό πλεονέκτηµα και καθίσταται σχεδόν εύκολο να πλήξουν την Κρήτη και τη νότια Ελλάδα.

Οπως αντιλαµβάνεστε το τουρκολιβυκό µνηµόνιο δεν επιχειρεί να δηµιουργήσει τετελεσµένα µόνο στην ΑΟΖ και συνεπώς στον υποθαλάσσιο πλούτο, αλλά και στο στρατιωτικό πεδίο πετυχαίνοντας τη δηµιουργία απειλητικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων νοτίως της χώρας, που σηµαίνει πως και για έναν ακόµα λόγο η ήττα είναι εθνική και όχι πολιτική.

Επιχείρησε και η Ντόρα Μπακογιάννη να µειώσει το µέγεθος της αποτυχίας της κυβέρνησης στη διαχείριση του θέµατος του τουρκολιβυκού µνηµονίου κάνοντας λόγο για «δυσάρεστη, αλλά αναµενόµενη εξέλιξη». Αν ήταν αναµενόµενη γιατί αιφνιδιάστηκε η κυβέρνηση και κυρίως γιατί δεν αντέδρασε µε όλη την ισχύ που έχει η χώρα ως µέλος της ΕΕ η οποία χρηµατοδοτεί τον Χαφτάρ και τη Λιβύη. Η απάντηση είναι οδυνηρή για την κυβέρνηση και την κυρία Μπακογιάννη και δυστυχώς πιο οδυνηρή για τη χώρα.