Το Μαξίµου επιστρατεύει τον «βρόµικο πόλεµο» κατά του Αλέξη Τσίπρα

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Τα αποκαλυπτήρια της στρατηγικής της αντιµετώπισης του Αλέξη Τσίπρα τα έκανε ο Παύλος Μαρινάκης µε µία µικρή φράση: «Η συλλογική µνήµη δεν σβήνει τόσο εύκολα όσο εκείνος πιστεύει».

Σωστά η συλλογική µνήµη δεν σβήνει, αλλά µπορεί να ξεπηδήσει από τις βρωµιές που προσπάθησαν να την θάψουν µε την αντιΣΥΡΙΖΑ και αντιΤσίπρα προπαγάνδα της «Οµάδας Αλήθειας» και τον βρόµικο «πόλεµο» των τρολ του υπογείου του Μαξίµου.

Σε δηµοσκόπηση της Metron Analysis τον περασµένο Φεβρουάριο ρωτήθηκαν οι πολίτες πότε ήταν καλύτερη η προσωπική οικονοµική τους κατάσταση. Το 52% απάντησε το 2019 επί Αλέξη Τσίπρα και το 27% επί Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η πραγµατική συλλογική µνήµη

Αυτή είναι η συλλογική µνήµη κύριε Μαρινάκη που δεν σβήνει κι εσείς προσπαθείτε µε κάθε µέσο να τη θάψετε κάτω από τόνους σκουπιδιών της βρόµικης προπαγάνδας που διακινείτε µε τα τρολ σας. Προσπαθείτε πάση θυσία να θίξετε την αξιοπιστία του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ, όχι για να απαντήσετε στις προτάσεις πολιτικής και προγράµµατος που παρουσιάζουν, αλλά για τους πείσετε δήθεν ότι είναι αναξιόπιστος και δεν πρόκειται να υλοποιήσει τα σχέδιά του.

Η συλλογική µνήµη θυµάται ποια ήταν η αγοραστική του δύναµη το 2019 και που είναι σήµερα, θυµάται ότι είχε δοθεί 13η σύνταξη ως τα 500 ευρώ και τµήµα αυτής για µεγαλύτερα ποσά, σύνταξη που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεσµεύτηκε ότι δεν θα καταργήσει, την ψήφισε στην Βουλή πριν από τις εκλογές του 2019 για να την καταργήσει λίγους µήνες αργότερα, θυµάται το ηλεκτρικό ρεύµα του οποίου ο λογαριασµός δεν είχε αυξηθεί ούτε ένα ευρώ σε τέσσερα χρόνια, ενώ εσείς εκτοξεύσατε τα τιµολόγια δήθεν για να σώσετε τη ΔΕΗ και στη συνέχεια η αύξησε ακόµα περισσότερο το κόστος γιατί δεν είναι πια επιχείρηση κοινής ωφέλειας, αλλά κερδοσκοπίας υπέρ των µετόχων. Θυµάται πολλά η συλλογική µνήµη, κύριε Μαρινάκη.

Σύγκριση

Κι εσείς το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά γι’ αυτό και συνεχίζετε στο ίδιο µοτίβο προπαγάνδας, µήπως και ξυπνήσετε τα αντιΤσίπρα συναισθήµατα. Σε κάποια κατηγορία πολιτών είναι γεγονός ότι τα καταφέρνετε, µόνο που αυτοί οι πολίτες δεν επρόκειτο να ψηφίσουν Τσίπρα στις εκλογές. Υπάρχουν και εκείνοι, το 52%, που λέει ότι περνούσαν καλύτερα επί Αλέξη Τσίπρα, που δύσκολα µπορείτε να τους πείσετε, γιατί ο συνδυασµός της σηµερινής κακής οικονοµικής κατάστασης µε την καλύτερη του 2019 καθιστά δύσκολο το εγχείρηµά σας. Αυτούς αν πείσει ο Αλέξης Τσίπρας θα κερδίσει το παιχνίδι.

Αλλά είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να κάνετε πίσω. Δεν έχετε κάτι άλλο να προτάξετε και γιατί το κρασ τεστ των προτάσεων της ΕΛΑΣ µε αυτές της Νέας Δηµοκρατίας και προπαντός µε τα αποτελέσµατα της πολιτικής σας κατά την εφτάχρονη διακυβέρνηση της χώρας, αποκαλύπτουν ανάγλυφα την υπεροχή του σχεδίου του Αλέξη Τσίπρα σε σύγκριση µε το σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ισχυρός αντίπαλος

Είναι γεγονός πάντως, πως κύριε Μαρινάκη έχετε µία υπεροχή έναντι του Αλέξη Τσίπρα, τη δύναµη πυρός των ΜΜΕ που σας υποστηρίζουν και αν δεν υπήρχε αυτή η κολοσσιαία διαφορά στην αντιµετώπιση των δύο πολιτικών, θα είχατε προ πολλού καταρρεύσει κάτω από το βάρος της αντιλαϊκής σας πολιτικής.

Και αν πριν δεν γινόταν η ανατροπή λόγω αδυναµίας και της κατακερµατισµένης αντιπολίτευσης, τώρα σχεδόν καθηµερινά γίνεται αντιληπτό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει έναν ισχυρό αντίπαλο που µπορεί να τον κερδίσει. Τον Αλέξη Τσίπρα. Κι αυτό αλλάζει τον χαρακτήρα του πολιτικού παιχνιδιού.

Το «λαχάνιασµα»

Ωρες – ώρες µένεις ενεός µε τα επιχειρήµατα που επιστρατεύει το Μαξίµου και ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να υποστηρίξει θέσεις και απόψεις για την εκλογική αναµέτρηση. Ο πρωθυπουργός υποστήριξε πως σε µία µαραθώνια προεκλογική περίοδο τα κόµµατα της αντιπολίτευσης θα «λαχανιάσουν», µε αποτέλεσµα να κερδίζει χώρο το αφήγηµα της σταθερότητας.

Και το ερώτηµα που τίθεται γιατί θα λαχανιάσουν τα κόµµατα της αντιπολίτευσης και όχι η κυβέρνηση που θα καλείται διαρκώς να απολογείται για τα καινούρια σκάνδαλα που θα ξεσπάσουν, τα παλιά σκάνδαλα που θα επαναφέρουν στην επικαιρότητα τα κόµµατα της αντιπολίτευσης, τις αντιλαϊκές πολιτικές που ρηµάζουν καθηµερινά τη ζωή των πιο αδύναµων οικονοµικά πολιτών.

Πόσα σκάνδαλα άραγε µπορεί να αντέξει το πολιτικό κεφάλαιο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πόσο οι πολίτες θα συνεχίσουν να εµπιστεύονται έναν πρωθυπουργό που δεν τήρησε τις δεσµεύσεις που έχει αναλάβει. Πόσο θα συνεχίσουν να εµπιστεύονται µία κυβέρνηση που εφαρµόζει αντιλαϊκές πολιτικές, που η ακρίβεια θεριεύει µέρα τη µέρα και επιχειρεί να την αντιµετωπίσει µε επιδόµατα και pass.

Πόσο θα ανέχονται οι πολίτες να βλέπουν να µειώνεται η αγοραστική τους δύναµη και πόσο να µην καρπούνται εκείνο που δικαιούνται από την ανάπτυξη.

Το σηµαντικό είναι πως το αφήγηµα της επιτυχηµένης οικονοµίας λόγω της ανάπτυξης, µπορεί κάλλιστα να γυρίσει µπούµερανγκ αν τα κόµµατα της αντιπολίτευσης το αντιµετωπίσουν µε έξυπνο τρόπο και πείσουν τους πολίτες ότι από την ανάπτυξη παίρνουν πολύ λιγότερα από εκείνα που δικαιούνται και τα οποία η κυβέρνηση τα διανέµει στο κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις.

Τούτων δοθέντων µάλλον η κυβέρνηση κινδυνεύει να λαχανιάσει, γιατί δεν θα προλαβαίνει να απολογείται. Οµως, για να συµβεί αυτό θα πρέπει τα κόµµατα της αντιπολίτευσης να έχουν ως πρώτο στόχο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την πολιτική της ΝΔ και να σταµατήσουν τις δικές τους αντιπαραθέσεις.

Κουτοπονηριές…

Εάν πράγµατι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν και είναι η χειρότερη µετά τη µεταπολίτευση, αν θέλουν να απαλλαγούν από τον πρωθυπουργό όπως λένε και δεν σχεδιάζουν στο παρασκήνιο να συγκυβερνήσουν για λόγους καθαρά δικούς τους υπαρξιακούς, αν συνεπώς έχουν ως πρώτο στόχο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε θα πρέπει διαρκώς τα πυρά να είναι στραµµένα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και δεν πρέπει να στηριχτούν στην κουτοπονηριά ότι οι πολίτες ίσως να µην το καταλάβουν αν ακολουθήσουν διαφορετική τακτική. Οχι, οι Ελληνες µπορεί να έχουν κοντή µνήµη, αλλά δεν είναι βλάκες. Αντιλαµβάνονται καθαρά τις κουτοπονηριές των κοµµάτων, γι’ αυτό εξάλλου είναι στο ναδίρ της εκτίµησης για τους θεσµούς.

Οι κραυγές χωρίς ουσία, χωρίς σχέδιο και πρόγραµµα λίγο µόνο αντέχουν στο χρόνο. Το είδαµε ιστορικά µε τα κόµµατα διάττοντες αστέρες, το βλέπουµε και σήµερα µε τα κόµµατα που ξέρουν µόνο να κραυγάζουν και να καβγαδίζουν σε υψηλά ντεσιµπέλ και όχι να παράγουν πολιτική που απαντά στα προβλήµατα των πολιτών.