Μέρες Μαγιού νικηφόρες και πένθιµες

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Βρισκόµαστε ήδη στην καρδιά του Μάη, δηλαδή στην κορύφωση της Άνοιξης, έχοντας αφήσει πίσω την Πρωτοµαγιά, ηµέρα αγώνα και παγκόσµιας αλληλεγγύης των εργαζοµένων, όπως και την ηµέρα της µεγάλης αντιφασιστικής νίκης στον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, 9 Μαΐου 1945. Η ηµέρα συµπίπτει και µε την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώµης το 1957, διά της οποίας ιδρύθηκε η ΕΟΚ, Ευρωπαϊκή Ένωση πλέον από το 1991. Γι’ αυτό και εορτάζεται και ως Ηµέρα της Ευρώπης.

Εορταστική επίσης η 3η Μαΐου, ηµέρα που το 1996 εγκρίθηκε από το Συµβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο ο Αναθεωρηµένος Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, ενισχυµένος µε οκτώ νέα δικαιώµατα σε σχέση µε την αρχική εκδοχή του 1961.

Μεγάλο επίτευγµα του ιδρυµένου το 1949 Συµβουλίου της Ευρώπης, που σήµερα έχει στους κόλπους του όλες τις χώρες της ηπείρου µας. Είναι, δηλαδή, πιο αντιπροσωπευτικό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας την στρατηγική αυτονοµία διεκδικούµε µε υπερόπλο το ευρωπαϊκό κοινωνικό µοντέλο, καρδιά του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισµού, κατά τον Ιγνάσιο Ραµονέ, πρώην διευθυντή της Le Monde Diplomatique, που είχε στηρίξει και το κίνηµα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσµιοποίησης υπό την ηγεµονία των ΗΠΑ.

Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης

Αξιοσηµείωτο ότι η κύρωση του Αναθεωρηµένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη εκκρεµούσε από την Ελλάδα είκοσι χρόνια, µέχρι να έρθει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να το κάνει το 2016. Ο αρχικός ΕΚΧ είχε κυρωθεί το 1984 από την πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Στο δεύτερο µισό του Μάη, πένθιµη η 22α του µηνός, ηµέρα δολοφονίας στη Θεσσαλονίκη του Γρηγόρη Λαµπράκη, βουλευτή της Αριστεράς, πολυβαλκανιονίκη και πρωτοπόρου πανεπιστηµιακού γιατρού. Ηµέρα πένθιµη µεν, αναγεννητική δε για το κίνηµα της Αριστεράς, ιδιαίτερα µέσα στη νέα γενιά, µε επιστέγασµα την ίδρυση του µεγάλου κινήµατος των Λαµπράκηδων, ύστερα από πρωτοβουλία του Μίκη Θεοδωράκη. Προφητική η µεγάλη Μικρασιάτισσα συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου, που είχε πει πριν από την κηδεία του Λαµπράκη: «Δεν πάµε για ταφή, µα για ανάσταση», όπως και συνέβη, διότι ακολούθησε η πτώση της κυβέρνησης Καραµανλή τον Ιούνιο 1963. Μεγάλη υπόσχεση δηµοκρατικής ανάπλασης της χώρας µας, ο ελληνικός Μάης του ’63 που προηγήθηκε κατά οκτώ χρόνια του περίφηµου γαλλικού Μάη του ‘68.

Για να µην θεωρηθεί ότι παραβλέπω εθνικές ευαισθησίες, αναφέρω ως αποφράδα ηµέρα την 29η του Μάη, ηµέρα πτώσης της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Οθωµανών, για να γίνει, µετά το 1453, για σχεδόν έξι αιώνες πρωτεύουσα της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας.

Τελευταία µεγάλη ηµέρα του Μάη, η 30η, κατά την οποία το 1941 ο χιτλεροφασισµός στην Ευρώπη υπέστη την πρώτη ταπείνωση από δύο δεκαοκτάχρονα ελληνόπουλα, τους Μανώλη Γλέζο και Λάκη Σάντα, µε το κατέβασµα της µισητής σηµαίας µε τη σβάστικα από την Ακρόπολη. Κατόρθωµα µέγα, επαναστατικό θα έλεγα, µόλις ένα µήνα µετά την κατάκτηση της Αθήνας από τους γερµανούς Ναζί, που διέπραξαν και ελληνικά ολοκαυτώµατα, από την Κάνδανο και την Βιάννο της Κρήτης, µέχρι το Δοξάτο Δράµας και τον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης και από τα Καλάβρυτα, την Κοκκινιά και το Δίστοµο, µέχρι το Κοµµένο της Άρτας.

Πάνω απ’ όλα, λοιπόν, ο µήνας Μάης είναι µήνας αγώνα για την ειρήνη, την δηµοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώµατα και τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζοµένων στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσµο.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ