Γιωργής Τσουρής: «Η απάντηση είναι πάντα η αγάπη. Αγάπη μόνο». Ο δημιουργός των «170 Τετραγωνικών» μιλά στην kontra news για την παράσταση-φαινόμενο που επιστρέφει για 8η χρονιά, την ελληνική οικογένεια, τα τραύματα που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και τη δύναμη της αγάπης που μπορεί να μας κρατήσει όρθιους.

10/10/2026 - 21:31

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Υπάρχουν ιστορίες που, όσο βαθιά κι αν κρύβονται πίσω από τους τοίχους ενός σπιτιού, κάποια στιγμή βρίσκουν τον δρόμο τους προς όλους μας. Μια τέτοια ιστορία είναι τα «170 Τετραγωνικά (Moonwalk)» του Γιωργή Τσουρή, που έχουν κατακτήσει μια ξεχωριστή θέση στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία. Με περισσότερες από 520 παραστάσεις, πάνω από 130.000 θεατές σε Ελλάδα και Κύπρο και μια πορεία που συμπληρώνει πλέον οκτώ θεατρικές χρονιές, το έργο επιστρέφει από τις 6 Νοεμβρίου 2026 στο Θέατρο ΔΙΑΝΑ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Σε ένα σπίτι 170 τετραγωνικών μέτρων, δύο αδελφές, οι σύντροφοί τους, οι μνήμες και τα μυστικά του παρελθόντος συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό, όπου το χιούμορ συνυπάρχει με τη συγκίνηση και οι πιο σκληρές αλήθειες αποκαλύπτονται μέσα από τις πιο απρόβλεπτες καταστάσεις. Η οικογένεια γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων, αποκαλύψεων και αναμέτρησης με όσα οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν, ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το στόρι έχει ως εξής: Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, ο θάνατος του πατέρα ξαναφέρνει κάτω από την ίδια στέγη δύο αδελφές που έμεναν μακριά. Σκληρές αντιθέσεις και διαφωνίες δημιουργούν μια έκρυθμη κατάσταση ανάμεσα στη μικρή εγκυμονούσα αδελφή, τον σύντροφό της και τη μεγάλη αδελφή, η οποία επιστρέφει στο σπίτι μετά από πολυετή απουσία με σκοπό να το πουλήσει.

Μια απογευματινή επίσκεψη-βόμβα θα φέρει τους ήρωες αντιμέτωπους με το παρελθόν, το παρόν και κυρίως το μέλλον τους, εκτροχιάζοντας με κωμικό και απρόσμενο τρόπο την ήδη ασταθή πορεία τους. Κρυμμένα μυστικά, απανωτές ανατροπές και εκκωφαντικές αποκαλύψεις συνθέτουν ένα εκρηκτικό οικογενειακό ντέρμπι.

Το έργο αποτελεί μέρος της δραματικής τριλογίας «Πατρική εστία – Οικογένεια στην Ελλάδα του σήμερα», μαζί με τον «Χαρτοπόλεμο» και το «Μακριά από παιδιά», και έχει χαρίσει στον Γιωργή Τσουρή το θεατρικό βραβείο «Δημήτρης Χορν». Με τη χαρακτηριστική του προσήλωση στις ανθρώπινες σχέσεις, ο δημιουργός φωτίζει τις αντιφάσεις της οικογένειας, εκεί όπου η αγάπη μπορεί να συνυπάρχει με το τραύμα, η οικειότητα με τη σύγκρουση και η ανάγκη για αποδοχή με τον θυμό που συσσωρεύεται επί χρόνια.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιωργής Τσουρής μιλά στην kontra news για την απρόσμενη διαδρομή των «170 Τετραγωνικών», για όσα εξακολουθούν να κάνουν την ιστορία τους επίκαιρη, για τα παιδικά τραύματα που συνοδεύουν τον άνθρωπο στην ενήλικη ζωή του, αλλά και για τη θεατρική συνύπαρξη του γέλιου με τον πόνο. Και, τελικά, επιστρέφει σε μια απλή αλλά καθοριστική διαπίστωση: πως, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν, η αγάπη παραμένει το πιο ουσιαστικό ζητούμενο.

«Η απάντηση είναι πάντα η αγάπη. Αγάπη μόνο»

– Τα «170 Τετραγωνικά» επιστρέφουν για 8η χρονιά, έχοντας ήδη διανύσει περισσότερες από 520 παραστάσεις και έχοντας συναντήσει πάνω από 130.000 θεατές. Όταν γράφατε το έργο, θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι αυτή η ιστορία μιας οικογένειας θα αποκτούσε τόσο μεγάλη διάρκεια και απήχηση; Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που εξακολουθεί να αναγνωρίζει το κοινό στον πυρήνα της;

“Όταν φτιάχναμε την παράσταση πριν από δέκα χρόνια, η εμπορική μου απόβλεψη έφτανε τα δύο χιλιάδες εισιτήρια. 130.000 χιλιάδες θεατές μετά, καταλαβαίνω ότι το έργο αυτό κάνει ένα ταξίδι που δεν έχει να κάνει απόλυτα με τον δημιουργό του αλλά πιο πολύ με το κοινό και με αυτό που ο καθένας αναγνωρίζει από τον εαυτό του στην παράσταση. Αυτό συνέβη σχεδόν συγκυριακά. Με μια σύνδεση που δεν πρoέβλεψα αλλά την παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια παράσταση την παράσταση. Στο τέλος κάθε παράστασης μαντεύω ότι ο καθένας κλαίει για έναν διαφορετικό λόγο, που προέρχεται όμως από την ίδια πηγή. Αυτή της χαμένης τρυφερότητας.”

-Η οικογένεια βρίσκεται στον πυρήνα και των τριών έργων της δραματικής τριλογίας σας «Πατρική εστία – Οικογένεια στην Ελλάδα του σήμερα». Τι είναι αυτό που σας γοητεύει τόσο πολύ στη θεατρική διερεύνηση της ελληνικής οικογένειας; Είναι τελικά ένας χώρος προστασίας ή ένα πεδίο όπου οι άνθρωποι πληγώνουν περισσότερο ο ένας τον άλλον ακριβώς επειδή γνωρίζονται τόσο καλά;

“Εκεί που γεννιέται η μεγάλη -η άνευ όρων- αγάπη εκεί καρπίζει συχνά και το πιο βαθύ μας τραύμα. Σχεδόν πάντα στον οικογενειακό κλοιό. Η προτίμησή μου για τη θεματολογία προκύπτει βέβαια όχι από προσωπικά βιώματα αλλά από την προσήλωσή μου στα κλασικά κείμενα των σπουδαίων θεατρικών συγγραφέων. Η πλειοψηφία τους αγαπάει αυτή τη θεματολογία και έχει φτιάξει αριστουργήματα πάνω στη βάση των οικογενειακών σχέσεων. Από εκεί εμπνέομαι, και από εκεί εφορμώ σε κάθε μου δραματουργική απόπειρα.”

-Στα «170 Τετραγωνικά» οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με μυστικά, παλιές πληγές, οικονομικά και οικογενειακά συμφέροντα, αλλά και με όσα έχουν μείνει ανείπωτα για χρόνια. Πόσο δύσκολο είναι για έναν συγγραφέα να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ και στη δραματική ένταση, χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο; Και τι σας ενδιαφέρει περισσότερο: να γελάσει ο θεατής ή να αναγνωρίσει, μέσα από το γέλιο, κάτι οδυνηρά δικό του;

“Για μένα δεν υπάρχει πραγματικό δίλημμα. Η συγκίνηση και το χιούμορ συναιρούνται μέσα από τη ρεαλιστική γραφή και ακόμη πιο έντονα μέσα από τη ρεαλιστική απόδοση των χαρακτήρων. Μέσα από τον στόχο του κάθε προσώπου και της κάθε σκηνής, απορρέει αβίαστα το γέλιο και το κλάμα αν είμαστε ανοιχτοί -ηθοποιοί και θεατές- στην στιγμή. Στην θεατρική επικοινωνία. Υπάρχει δε μια κρυφή αναλογία, μια ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία που λειτουργεί σχεδόν αυτόματα. Όσο πιο δύσκολη και πονετική η στιγμή, τόσο αντέχει -χωρίς να εκτονωθεί- να χωρέσει την κωμωδία. Μια κωμωδία που προκύπτει όμως όχι με κωμική πρόθεση αλλά με απόλυτο δόσιμο στον στόχο και την αλήθεια του χαρακτήρα.”

-Η παράσταση μιλά για την «Ελλάδα του εδώ και του τώρα», παρότι έχει πλέον πίσω της οκτώ χρόνια ζωής. Κοιτάζοντας σήμερα το έργο, υπάρχουν πλευρές της ελληνικής πραγματικότητας που αισθάνεστε ότι έχουν αλλάξει ή, αντίθετα, ότι παραμένουν πεισματικά ίδιες; Θα γράφατε σήμερα τα «170 Τετραγωνικά» με τον ίδιο τρόπο;

“Αν έγραφα σήμερα τα 170 Τετραγωνικά, θα τα έγραφα πολύ διαφορετικά από άποψη τεχνικής στην γραφή. Δεν θα άλλαζα κάτι στην ουσία του έργου και της ιστορίας. Δεν αλλάζουν εύκολα οι οικογενειακές σχέσεις και ο μηχανισμός που παράγει τα παιδικά τραύματα. Όχι ότι πεισμώνουν. Δεν έχουν κακή πρόθεση. Για την ακρίβεια δεν έχουν καν πρόθεση. Απλά υπάρχουν σαν σταθερές χιλιάδες χρόνια. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που μπορούμε πια να τα δούμε πιο καθαρά, να τα αναγνωρίσουμε και να τα διαχειριστούμε. Δεν μιλάω για θεραπεία φυσικά, μιλάω για διαχείριση. Οι «εργοστασιακές μας ρυθμίσεις» δεν μας απαλλάσσουν από το βάρος που κουβαλάμε σαν γονείς και σαν παιδιά γονιών. Μπορούμε όμως πια -έχουμε τα εργαλεία από την ψυχοθεραπεία- να μη χάσουμε όλη την ενήλικη ζωή μας. Να μην πνίξουμε την αγάπη στο κύμα της οργής που μπορεί να έχουμε χτίσει με τα χρόνια.”

– Έχετε γράψει το έργο, συμμετέχετε στην ερμηνεία του, έχετε τη μουσική και τη video εγκατάσταση, ενώ συμμετέχετε και στη σκηνοθετική διαδικασία. Πώς είναι να επιστρέφετε ξανά και ξανά σε ένα έργο που είναι τόσο στενά συνδεδεμένο μαζί σας; Μετά από τόσα χρόνια, το αντιμετωπίζετε ακόμη ως «δικό σας» έργο ή έχει πλέον αποκτήσει μια αυτόνομη ζωή, που σας επιτρέπει να το βλέπετε και σαν θεατής;

“Λατρεύω αυτό το έργο. Είναι για μένα μέχρι και σήμερα ό,τι σημαντικότερο έχω φτιάξει. Δεν μπορώ ακριβώς να το δω απ’ έξω. Αυτό που μπορώ είναι να το βελτιώνω χρόνο με το χρόνο παρέα με τους συνεργάτες μου που υπήρξαν εξαρχής εξαιρετικά κρίσιμοι σε όλη τη δημιουργική διαδικασία.”.

-Τα «170 Τετραγωνικά» είναι μια ιστορία για ανθρώπους που πιστεύουν ότι γνωρίζουν πολύ καλά τους πιο κοντινούς τους ανθρώπους, μέχρι τη στιγμή που αποκαλύπτεται πως ίσως δεν τους γνωρίζουν καθόλου. Αν σας ζητούσα να κρατήσετε μία μόνο ερώτηση από ολόκληρο το έργο και να την απευθύνετε στον σημερινό θεατή καθώς βγαίνει από το θέατρο, ποια θα ήταν;

“Υπάρχει κάτι πιο σημαντικό στη ζωή μας απ’ την αγάπη που μοιραζόμαστε; Δεν είναι ερώτηση. Εíναι απάντηση. Η απάντηση είναι πάντα η αγάπη. Αγάπη μόνο.”

INFO | «170 Τετραγωνικά (Moonwalk)»

Το έργο: «170 Τετραγωνικά (Moonwalk)» του Γιωργή Τσουρή
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Θέατρο: ΔΙΑΝΑ
Πρεμιέρα: Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, στις 21:00
Διάρκεια: 95 λεπτά

Συγγραφέας: Γιωργής Τσουρής
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Παλούμπης – Βάλια Παπακωνσταντίνου
Μουσική – Video εγκατάσταση: Γιωργής Τσουρής
Βοηθός σκηνοθέτης: Γιωργής Τσουρής
Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη – Έλλη Παπαδάκη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Σκηνογραφία: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριτίνα Πολυχρόνη
Φωτογραφίες: Ανδρέας Παπακωνσταντίνου – Tourette photography
Γραφιστική επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης (Μαύρα Γίδια)
Διεύθυνση παραγωγής: Γιωργής Τσουρής