Ο Αλέξης να ηγηθεί ενωτικά της προοδευτικής εναλλακτικής

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Kακά τα ψέµατα, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν τραβάει, το ξέρουν και στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, τα δε σχήµατα της Αριστεράς είναι πολύ µικρότερα, εξαιρουµένου του ΚΚΕ, το οποίο όµως δεν θέλει συνεργασίες ούτε να κυβερνήσει εντός του συστήµατος.

Ζώντας στον Βύρωνα, µια λαϊκή συνοικία, συναντώ καθηµερινά πολλούς ανθρώπους που µου εµπιστεύονται την γνώµη τους για την πορεία του προοδευτικού χώρου και την ελπίδα τους να υπάρξει προοδευτική εναλλακτική στην σηµερινή καταστροφική διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ο οποίος και από το βήµα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ µίλησε για τα «επιτεύγµατά» του, όχι µόνο στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας. Μου λένε, λοιπόν, οι συνοµιλητές µου ότι υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ, που έχει το όνοµα ΕΛΑΣ και Αλέξης Τσίπρας, άποψη που συµµερίζοµαι και ο ίδιος, αν και µένω στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Όλες οι µικρότερες και αγωνιζόµενες αριστερές δυνάµεις έχουν δικαίωµα στην ελπίδα να µπουν στη Βουλή και να έχουν λόγο και ρόλο στις µετεκλογικές εξελίξεις. Πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συµµαχία, το κόµµα του οποίου ηγήθηκε ο Τσίπρας για να γίνει κυβέρνηση η Αριστερά πρώτη φορά στα διακόσια χρόνια του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ιστορικό επίτευγµα, που ακόµα δεν έχει χωνέψει η Δεξιά, η οποία δύο φορές στην διάρκεια του εικοστού αιώνα πίστεψε ότι είχε ξεµπερδέψει µε την Αριστερά, πρώτη φορά µε την συντριπτική νίκη της στον εµφύλιο, και δεύτερη, µε την παταγώδη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισµού το 1989.

Η δεύτερη κάλπη

Όλα τα πολιτικά σχήµατα της πέραν του ΠΑΣΟΚ Κεντροαριστεράς θα χρειαστούν στην ΕΛΑΣ, σε περίπτωση που στην πρώτη κάλπη δεν προκύψει αυτοδύναµη κυβέρνηση, πιθανότατο σενάριο. Η δεύτερη κάλπη θα οδηγήσει σε ένα σκληρό διπολισµό, µε την ΕΛΑΣ σε πλεονεκτική θέση να αθροίσει δυνάµεις, θέτοντας εκτός µάχης τον Μητσοτάκη. Άρα, καλό είναι να τηρηθεί αυτό που είπε πρόσφατα ο Αλέξης ότι «οι άλλες προοδευτικές δυνάµεις είναι ανταγωνιστές µας, αλλά όχι αντίπαλοί µας». Μονοµέτωπος, λοιπόν, Τσίπρα κατά ΝΔ, όπως θα έπρεπε να κάνουν όλες οι προοδευτικές δυνάµεις, ανταγωνιζόµενες µεταξύ τους προγραµµατικά και ιδεολογικά.

Από εκεί και πέρα, ευρύ είναι το πεδίο, πολιτικό και κοινωνικό, για την αναζήτηση ψηφοφόρων, δεδοµένου ότι η δυσαρέσκεια και απόρριψη των πολιτικών Μητσοτάκη υπερβαίνει το 70%. Μεγάλο είναι το ποσοστό των αναποφάσιστων και το πού θα στραφούν, αποτελεί κρίσιµο ζήτηµα. Αν είναι δυσαρεστηµένοι της ΝΔ, ίσως να στραφούν στον Σαµαρά, αν και εφόσον ιδρύσει κόµµα και κατέβει στις εκλογές ο πρώην πρωθυπουργός.

Πάντοτε στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, η ευρύτερη δηµοκρατική παράταξη ήταν πλειοψηφία, κάτι που θα αποδειχθεί και στις επόµενες εκλογές. Συνέβη κάποιες φορές, όπως στις πρώτες µεταδικτατορικές εκλογές, µερίδα δηµοκρατικών ψηφοφόρων να επιλέξει την Δεξιά, µε την ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραµανλή στο 52%, αλλά τότε υπήρχε ο φόβος που εξέφραζε και ο Μίκης Θεοδωράκης µε το «Καραµανλής ή τανκς».

Το δε ΚΚΕ-Εσωτερικού είχε την γραµµή της Εθνικής Αντιδικτατορικής ενότητας (ΕΑΔΕ), που στρίµωχνε στα πανεπιστηµιακά αµφιθέατρα την νεολαία του ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.

Άλλες, πιο ελπιδοφόρες συνθήκες τότε που το ΠΑΣΟΚ είχε βάλει πλώρη για την µεγάλη αλλαγή του 1981, µε την πρώτη τετραετία γεµάτη µε δηµοκρατικές και προοδευτικές µεταρρυθµίσεις, όπως η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του εµφυλίου, η καθιέρωση του πολιτικού γάµου και του Εθνικού Συστήµατος Υγείας.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ