Τα «µπάζα» του Φλωρίδη στοιχειώνουν το Μαξίµου

του Θανάση Λυρτσογιάννη

«Είναι για τα µπάζα, όποιος µιλάει για µπάζωµα». Η φράση στιγµάτισε και στιγµατίζει ακόµα και τώρα τον Γιώργο Φλωρίδη και δηµιουργεί τεράστιο πρόβληµα διαχείρισης της κρίσης όχι µόνο στον ίδιο, αλλά και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας µε την δήλωση για παραίτηση του Γιώργου Φλωρίδη ή αποποµπή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη πέτυχε διπλό στόχο. Επανέφερε τον υπουργό Δικαιοσύνης µπροστά στις συνέπειες µιας δήλωσης που προσέβαλε, έθιξε και εξόργισε εκατοµµύρια Ελληνες, όχι µόνο όσους συµµετείχαν σε εκείνες τις µοναδικές και τεράστιες διαδηλώσεις, αλλά και εκείνους που µπορεί να παρέµειναν στον καναπέ τους, αλλά δεν έπαψαν να οργίζονται από την κάκιστη διαχείριση του θέµατος από την κυβέρνηση, τις απόπειρες συγκάλυψης και την άθλια αντιµετώπιση των γονιών από τους ανακριτές.

Ο δεύτερος στόχος που πέτυχε ήταν να καταστήσει τον πρωθυπουργό µέρος του προβλήµατος µε την άρνησή του να αποπέµψει τον Γιώργο Φλωρίδη.

Θα ρωτήσετε αν πίστευε ο Αλέξη Τσίπρας ότι θα παραιτηθεί ο υπουργός ή αν θα τον αποπέµψει ο πρωθυπουργός. Οχι βέβαια, αλλά µε τη δήλωσή του άλλαξε πάλι την πολιτική ατζέντα (όπως µε την πρόταση για το πετρέλαιο θέρµανσης σε 1,40 ευρώ) και µετακίνησε τις συζητήσεις και κόντρες στο πρόσωπο του υπουργού και στην άρνηση του πρωθυπουργού να τον αποπέµψει, δυσκολεύοντας σε πολύ µεγάλο βαθµό τη διαχείριση του προβλήµατος από την κυβέρνηση και καθιστώντας τον πρωθυπουργό µέρος αυτού.

Το µη χείρον βέλτιστον…

Στην περίπτωση αυτή ισχύει «το µη χείρον βέλτιστον», γιατί τυχόν παραίτηση του Γιώργου Φλωρίδη ή αποποµπή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα ήταν η χειρότερη διαχείριση και το πρόβληµα θα περνούσε ολόκληρο στο εσωτερικό του Μαξίµου.

Μπορεί οι συνέπειες να µην είναι οι χείριστες µιας παραίτησης, ωστόσο είναι µεγάλες και κακές, γιατί γίνεται λόγος δηµοσίως για έναν αδιόρθωτο και αµετανόητο υπουργό ο οποίος επιµένει να στηρίζει τη φράση του «είναι για τα µπάζα όποιος µιλάει για µπάζωµα» που προκαλεί οργή στους πολίτες και διατηρεί στην πρώτη γραµµή της πολιτικής ατζέντας το έγκληµα στα Τέµπη και την ελεεινή απόφαση του µπαζώµατος.

Η εν λόγω υπόθεση δεν πρόκειται να σβήσει και να περάσει στη λήθη της ιστορίας. Κάνουν τεράστιο λάθος αν τυχόν στο Μαξίµου, την κυβέρνηση και τη Νέα Δηµοκρατία υπάρχουν τέτοιες εκτιµήσεις. Η πληγή στο κοινωνικό σώµα είναι βαθιά και από εκείνες που δεν φεύγουν από την κοινωνική συνείδηση. Τουλάχιστον όχι σε τόσο λίγο χρόνο.

Ειδικό Δικαστήριο

Εξάλλου, θα ακολουθήσουν γεγονότα, όπως η δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο του Χρήστου Τριαντόπουλου, του Κώστα Αγοραστού και άλλων τριών κατηγορουµένων, που αν καταδικαστούν θα προσθέσουν νέα κόστη στην κυβερνητική παράταξη. Το άλλο γεγονός είναι η τυχόν παραποµπή στο Ειδικό Δικαστήριο του Κώστα Καραµανλή, που ως πράξη έχει µεγαλύτερη βαρύτητα και συνεπώς πιο µεγάλες συνέπειες για την κυβέρνηση και το Μαξίµου.

Και βεβαίως υπάρχει και η δίκη στη Λάρισα, που καθηµερινά αποκαλύπτει τις αθλιότητες, και της κυβέρνησης, αθλιότητες που προσβάλλουν ακόµα και τη µνήµη των νεκρών παιδιών, που τόσο άδικα χάθηκαν και µε το «µπάζωµα» δεν επέτρεψαν σε όλους τους γονείς να θάψουν τα παιδιά τους όπως οι ίδιοι θα ήθελαν, όπως επιτάσσουν τα έθιµα στην πατρίδα µας, πράγµα που για το κοινωνικό υποσυνείδητο αποτελεί µία πράξη µεγίστης προσβολής. Είναι ύβρις.

Η Μαρικάρµεν

Συγκλονιστικές οι εικόνες και τα βίντεο από την Ισπανία. Δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόµους και διαµαρτυρήθηκαν για την έξωση της 87χρονης Μαρικάρµεν που της ζητούσαν εξωφρενική αύξηση του ενοικίου και δεν µπορούσε να πληρώσει.

Στη συνέχεια οι διαδηλωτές κατασκήνωσαν σε πλατείες και δρόµους διεκδικώντας από την κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ µέτρα προστασίας των ενοικιαστών που αντιµετωπίζουν τεράστιο πρόβληµα έξωσης από τις απαράδεκτες αυξήσεις των ενοικίων.

Βλέποντας τα πλήθη των Ισπανών να διαµαρτύρονται και να διεκδικούν προσιτή στέγη αναλογίζεται κανείς, τί κάνουµε στην Ελλάδα όπου υπάρχει κίνδυνος κατασχέσεων, πλειστηριασµών και εξώσεων, που το κόστος της στέγης ως ποσοστό του εισοδήµατος είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη; Γιατί µένουµε καθισµένοι στους καναπέδες; Γιατί τα κόµµατα περιορίζονται σε δηλώσεις διαµαρτυρίας στην καλύτερη περίπτωση και δεν αναλαµβάνουν πρωτοβουλίες για κινητοποίηση των πολιτών; Γιατί δεν υπάρχουν κοινωνικοί φορείς και κοινωνικές οµάδες που θα κινητοποιήσουν τους πολίτες και θα αποκρούσουν τις επιθέσεις κατά της αξιοπρεπούς διαβίωσης; Πολλά τα γιατί και καµία απάντηση. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Δεν µπορεί να ισχυριστεί κανείς πως οι Ελληνες έχουν αλλοτριωθεί τόσο που είναι αδύνατο να κινητοποιηθούν. Οι κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις εκατοµµυρίων πολιτών σε όλη την Ελλάδα για το έγκληµα στα Τέµπη καταρρίπτουν τον ισχυρισµό αυτόν.

Που σηµαίνει πως θα µπορούσαν και τώρα να κινητοποιηθούν αν είχαν ευαισθητοποιηθεί οι πολίτες, αν υπήρχαν αξιόπιστα κόµµατα και οργανώσεις που θα αναλάµβαναν πρωτοβουλίες όπως είχαν κάνει η Μαρία Καρυστιανού και ο «Σύλλογος Πληγέντων Δυστυχήµατος Τεµπών».

Ζητούν αλλαγή

Η φωτιά υπάρχει και σιγοκαίει και µία από τις αποδείξεις είναι τα δύο τρίτα των πολιτών που ζητούν στις δηµοσκοπήσεις να αλλάξει η κυβέρνηση. Μπορεί το µεγαλύτερο πρόβληµα να είναι η ακρίβεια, ωστόσο και η στέγη είναι ψηλά στη λίστα µε τα προβλήµατα που ταλανίζουν τα νοικοκυριά και ρηµάζουν τη ζωή τους.

Το πλήθος αυτό δεν πρόκειται να βγει αυθόρµητα στους δρόµους να διεκδικήσει, καλύτερη ζωή, σταθερή και φθηνή στέγη. Θα µπορούσε ενδεχοµένως να κινητοποιηθεί, ιδίως οι νέοι που αντιµετωπίζουν οξύτερο πρόβληµα, αν υπήρχε ο αξιόπιστος φορέας που θα γονιµοποιούσε την κοινωνική ανάγκη µε την αφορµή, που θα λειτουργούσε ως ο σπινθήρας ο οποίος θα βάλει φωτιά πυροδοτώντας την κοινωνική και ατοµική διεκδίκηση.

Εχουµε στη µνήµη µας ακόµα το «Κίνηµα των Αγανακτισµένων» ή το «Κίνηµα των Πλατειών», που ξεκίνησαν στις 25 Μαΐου 2011 και διήρκεσε 40 µέρες, ενώ και στη συνέχεια γίνονταν σποραδικές κινητοποιήσεις.

Το συµπέρασµα είναι πως υπάρχουν στην συλλογική µνήµη οι κινηµατικές πράξεις υψηλού συµβολισµού και σηµασίας και αναζητείται ο αξιόπιστος φορέας που θα ανάψει τη φωτιά. Υπάρχει τέτοιος θαρραλέος;