Το προεκλογικό πακέτο ΔΕΘ δεν θα αλλάξει την πραγµατικότητα

Tου ΜΑΝΟΥ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ *

Η επικαιρότητα κατακλύζεται από κυβερνητικές διαρροές για το πακέτο ΔΕΘ, σε µια προσπάθεια να αντιστραφεί η δυσαρέσκεια της κοινής γνώµης προς την κυβέρνηση. Το πακέτο της ΔΕΘ όµως, σε ό,τι ύψος και αν ανέλθει τελικά µε τα «προεκλογικά λεφτόδενδρα» είναι καταδικασµένο να αποτύχει στην πραγµατική οικονοµία.

Κανείς πολίτης άλλωστε δεν επιθυµεί ούτε αναµένει να διασωθεί από τη µία ή την άλλη περιορισµένη µείωση φορολογίας, από το ένα ή το άλλο προσωρινό επίδοµα. Η οικονοµική στενότητα, η ψυχολογική πίεση διαδοχικών κρίσεων, η ακρίβεια και η συνεχής υποβάθµιση του επιπέδου διαβίωσης, δεν µπορούν να αντιµετωπιστούν µε πολιτικές προσωρινής ανακούφισης που δεν αναδιατάσσουν την οικονοµία ούτε αντιστρέφουν το βασικό δόγα που αυτή λειτουργεί.

Συγκέντρωση του πλούτου

Το βασικό ιδεολόγηµα λοιπόν που κατευθύνει την πολιτική της Νέας Δηµοκρατίας είναι η οικονοµική συγκέντρωση σε όλο και λιγότερους πρωταγωνιστές. Η διάθεση πηγών πλούτου στα χέρια των λίγων. Η συγκέντρωση αυτή είναι το θεµέλιο της φτωχοποίησης, η αιτία της φυγής πολύτιµου ανθρώπινου δυναµικού στο εξωτερικό. Είναι ο «ελέφαντας στο δωµάτιο» ενός ψευδεπίγραφου φιλελευθερισµού.

Η χώρα κινείται πρακτικά χωρίς σχέδιο λόγω της αδιαφανούς επιρροής συγκεκριµένων κύκλων στην κυβέρνηση, που θέτουν προτεραιότητες, απορροφούν δηµόσιους πόρους και παρέχουν συµβουλές υπηρετώντας τα ιδιωτικά τους συµφέροντα.

Οι πολίτες υποχρεώνονται σε µια διαρκή προσαρµογή στα δεδοµένα άλλων, καθώς πρακτικά δυσκολεύονται να δηµιουργήσουν, να πετύχουν, να εξελιχθούν και να ελέγξουν αποτελεσµατικά τη ζωή και το µέλλον τους.

Το ερώτηµα της προοπτικής

Η έλλειψη προοπτικής σε όλο και µεγαλύτερο µέρος της ελληνικής κοινωνίας, η εξάρτηση από επιδόµατα που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να συντηρούν µια πραγµατικότητα απογοητευτική και χωρίς προοπτική, είναι η σταθερότητα που υπόσχεται και αγωνίζεται να διατηρήσει η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη.

Πόσοι όµως είναι ικανοποιηµένοι από αυτή την καταθλιπτική σταθερότητα, από αυτή την ατέρµονη στασιµότητα; Πόση ακόµη υποµονή και πόσα χαµένα χρόνια κρίσεων αντέχουν η ελληνική κοινωνία, οι παραγωγικές δυνάµεις και το ανθρώπινο δυναµικό που δεν έχει αναζητήσει την τύχη του αλλού;

Πόσα ακόµη επιδόµατα θα χρειαστούν για να περιορίσουν την ανέχεια και πόσους πόρους ακόµη αντέχουµε ως χώρα να διαθέσουµε για την κερδοφορία οµίλων που έχουν σχηµατίσει ολιγοπώλια;

Το προεκλογικό «πακέτο ΔΕΘ» που προετοιµάζει η κυβέρνηση είναι καταδικασµένο να αποτύχει διότι δεν θα αλλάξει τις βασικές παραδοχές της εφαρµοζόµενης πολιτικής, παραδοχές που δεν συνδέονται µε τη δηµοσιονοµική πραγµατικότητα παρά τη ρητορεία που χρησιµοποιείται.

Η οικονοµική πραγµατικότητα θα αλλάξει µέσα από την αναδιοργάνωση της οικονοµίας και της κοινωνίας, µέσα από τη διαµόρφωση κανόνων για την ελευθερία των ανθρώπων να πετύχουν. Κανόνες που πρέπει να αντικαταστήσουν το «ελευθέρας ασυδοσίας» που έχει προσφέρει η Νέα Δηµοκρατία σε όσους έχουν την οικονοµική δύναµη να επιβληθούν στους πιο αδύναµους.

Το voucher υπερσυγκέντρωσης πλούτου που είναι το µοναδικό µέτρο που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση χωρίς ηµεροµηνία λήξης πρέπει άµεσα να αντικατασταθεί από δηµοκρατικές συνθήκες διασφάλισης ευηµερίας για το σύνολο της κοινωνίας.

Το δίληµµα των εκλογών που έρχονται είναι στασιµότητα ή προοπτική για τους ανθρώπους και τον τόπο. Η απάντηση της πλειοψηφίας θα είναι προοπτική, θα είναι να φύγουµε από τη στασιµότητα που µας καταδικάζει ο κ Μητσοτάκης, θα είναι η πρόοδος που έχουµε ανάγκη η κοινωνία.

* Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστηµίου Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων IE Business School, Μαδρίτη.

Σύµβουλος στο 7ο Δηµοτικό Διαµέρισµα Αθηνών