Πολιτική τόλµη εναντίον πολιτικής κερδοσκοπίας

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Τα µεταψυχροπολεµικά Βαλκάνια, παρά τους πολέµους της Γιουγκοσλαβίας, που κορυφώθηκαν µε τους βοµβαρδισµούς του ΝΑΤΟ στη Σερβία, το 1999, έπρεπε και µπορούσαν να είχαν µετατραπεί σε ένα «ειρηνικό διαµέρισµα στο κοινό ευρωπαϊκό σπίτι». Αυτό υποστήριζε από το 1989 ο Συνασπισµός της Αριστεράς και Προόδου µε ηγέτες τους Φλωράκη-Κύρκο. Το ίδιο και ο µετά το 1991 Συνασπισµός, που µετεξελίχθηκε σε ενιαίο κόµµα, το 1992.

Θεωρώ µεγάλη στιγµή της κοµµατικής µου διαδροµής ότι τον Δεκέµβριο του 1994, υπήρξα µέλος αποστολής ειρήνης στα Σκόπια, µε επικεφαλής τον τότε πρόεδρό µας Νίκο Κωνσταντόπουλο. Παρά τις αντιρρήσεις που υπήρξαν και εντός του ΣΥΝ για εκείνη την αποστολή, η οποία αποτελούσε πράξη αντίθετη στο εµπάργκο της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, προχωρήσαµε µε τόλµη και αποφασιστικότητα στην πραγµατοποίησή της.

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι η συµφωνία των Πρεσπών που υπογράφηκε πριν οκτώ χρόνια, έχει κάτι από την τόλµη και διορατικότητα εκείνης της αποστολής, την οποία θυµήθηκα συναντώντας στις Πρέσπες, 12 Ιουνίου 2018, βουλευτές της Σοσιαλδηµοκρατικής Ένωσης, δηλαδή, του κόµµατος του Ζόραν Ζάεφ, αλλά και του συνεργαζόµενου τότε µαζί του στην κυβέρνηση αλβανικού κόµµατος.

Ιστορικό βήµα

Αναµφισβήτητα, οι Πρέσπες αποτέλεσαν ιστορικό βήµα, που η σηµασία τους για τις διµερείς σχέσεις και τα Βαλκάνια υπογραµµίστηκε τόσο από την ΕΕ όσο και τον ΟΗΕ. Αν κάποιοι συµπατριώτες µας Είχαν αντιρρήσεις, αυτό δεν πρέπει να ξαφνιάζει κανένα σε µια δηµοκρατική χώρα. Ωστόσο, έκαναν λάθος, επιτρέποντας την διαχείριση των αισθηµάτων τους από ακραίους τύπου Σαµαρά ή και χρυσαυγίτες, µε µία οµάδα εξ αυτών να κάνει τότε «ντου» στην Βουλή, ενώ άλλες να επιχειρούν εµπρησµούς σπιτιών βουλευτών της κυβέρνησης Τσίπρα, µε στόχο να τροµοκρατήσουν ώστε να µην κυρωθεί από την Εθνική Αντιπροσωπεία η συµφωνία.

Μετείχα στις Πρέσπες µε κοµµατική αντιπροσωπεία, έχοντας και την ιδιότητα του µέλους του Εθνικού Συµβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής-ΕΣΕΠ, υπό την προεδρία Κοτζιά. Βρέθηκα εκεί, όχι ως χειροκροτητής των Τσίπρα-Ζάεφ και των δύο υπουργών Κοτζιά-Δηµητρόφ, αλλά για να νιώσω την χαρά µιας µεγάλης εθνικής επιτυχίας, µε την επίλυση εθνικού προβλήµατος, στην βάση της από το 1992 εθνικής γραµµής για λύση σύνθετης ονοµασίας, µε γεωγραφικό προσδιορισµό για όλες τις χρήσεις.

Επτά πρωθυπουργοί της Ελλάδας, µετά το 1991, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και προέκυψε νέο «Μακεδονικό», δεν µπόρεσαν ή δεν θέλησαν να επιτύχουν λύση. Αναφέροµαι διαδοχικά στους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σηµίτη, Κώστα Καραµανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήµο και Αντώνη Σαµαρά. Κάποιοι εξ αυτών εν ζωή το 2018, εξαιρουµένου του Γιώργου Παπανδρέου, βρέθηκαν στην λάθος πλευρά της ιστορίας, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τότε αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, επέλεξε την µικροπολιτική κερδοσκοπία και τον εθνικά διχαστικό λόγο, για να πολεµήσει τον Τσίπρα.

Υπενθυµίζω ότι την ώρα που υπογραφόταν η ιστορική συµφωνία στις Πρέσπες, λάµβαναν χώρα δύο διαδηλώσεις, η µία στην Ελλάδα και η άλλη στην Βίτολα (Μοναστήρι) της γειτονικής χώρας. Πρωταγωνιστές στην πρώτη ακραίοι εθνικιστές, µε συµµετοχή και στήριξη της ΝΔ και της Χρυσής Αυγής, οργανωτής της δεύτερης το κόµµα VMRO του Μίτσκοσκι, που δυστυχώς σήµερα είναι πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, διαδεχόµενος τον Ζάεφ. Ίδιο το σύνθηµα και των δύο διαδηλώσεων: «όχι στην προδοτική συµφωνία», την οποία όµως σήµερα εφαρµόζει, αν και ανεπαρκώς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης
του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ