Η αυτοδυναµία δεν συνιστά ένδειξη αλαζονείας αλλά όριο αξιοπιστίας και κυβερνησιµότητας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑΘΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ

Βουλευτής Κοζάνης Νέας Δηµοκρατίας

Σκληρή γλώσσα για τα κόµµατα της αντιπολίτευσης χρησιµοποιεί, ο Βουλευτής Κοζάνης της Νέας Δηµοκρατίας, Στάθης Κωνσταντινίδης, τονίζοντας ότι το αφήγηµά τους πάσχει.

«Επικρίνουν συνεχώς την ασκούµενη πολιτική», επισηµαίνει ο κ. Κωνσταντινίδης και σηµειώνει ότι «µιλούν για µη ανταγωνιστική οικονοµία και µη βιώσιµη ανάπτυξη, απαξιώνουν τις ξένες επενδύσεις, καταψηφίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, αλλά… υπόσχονται να µοιράσουν περισσότερα».

Μπορεί συνεπώς, συνεχίζει ο κ. Κωνσταντινίδης, οι προσδοκίες των πολιτών να υπερβαίνουν τις δυνατότητες της οικονοµίας, όµως στο τέλος της ηµέρας έχουν να κρίνουν ανάµεσα σε µια δοκιµασµένη και αξιόπιστη πολιτική και σε ανεφάρµοστες υποσχέσεις.

Σχετικά µε το υπό ίδρυση κόµµα του Αντώνη Σαµαρά, ο Βουλευτής της Νέας Δηµοκρατίας εκφράζει την άποψη ότι «η ΝΔ πρέπει να επιµείνει στην αµιγώς πολιτική συζήτηση, αναδεικνύοντας το κυβερνητικό έργο, εστιάζοντας στην αντιµετώπιση των προβληµάτων της κοινωνίας και εµφυσώντας στις Ελληνίδες και στους Έλληνες το όραµα της ισχυρής Ελλάδας, µε κοινωνική ευηµερία για όλους»

» Τα µέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ προβλήθηκαν ως πακέτο που ενισχύει πολλούς δίνοντας τους ως λελογισµένη στήριξη. Ωστόσο, δεν δείχνουν ικανοποιηµένοι κοινωνικοί φορείς, συνδικαλιστικές οργανώσεις, συνταξιούχοι και άλλοι. Γιατί οι παροχές αυτές δεν βρέθηκαν κοντά στις προσδοκίες του κόσµου;

Πέρασαν λίγα µόλις χρόνια από την περίοδο των µνηµονίων και των µεγάλων περικοπών στα εισοδήµατα των συµπολιτών µας. Η πατρίδα µας έχει µπει πλέον σε τροχιά ανάπτυξης και προόδου και η συζήτηση σήµερα γίνεται για την δικαιότερη διανοµή των πλεονασµάτων της οικονοµίας στις διάφορες κοινωνικές και επαγγελµατικές οµάδες.

Δύο πράγµατα δεν πρέπει, όµως, να ξεχνάµε: ότι στα χρόνια της κρίσης η Ελλάδα απώλεσε από το ΑΕΠ της σωρευτικά πάνω από 600 δις ευρώ και ότι η προσπάθεια ανάκαµψης σηµαδεύτηκε και συνεχίζει να επηρεάζεται από διεθνείς κρίσεις πρώτου µεγέθους και γεωπολιτικές αναταράξεις που έχουν υποχρεώσει τις οικονοµίες όλου του κόσµου σε δοµικές αλλαγές, περιστολές δαπανών και σε ανακατεύθυνση των κονδυλίων.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η ελληνική οικονοµία υπεραποδίδει και καταφέρνει να αυξάνει σε πραγµατικούς όρους µισθούς και συντάξεις, να µειώνει φόρους και να αναβαθµίζει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

Από την άλλη, οι πληθωριστικές επιπτώσεις των πολέµων ροκανίζουν την αύξηση των εισοδηµάτων και προκαλούν πίεση στις πιο ευάλωτες κοινωνικές οµάδες. Εύλογα, λοιπόν, οι εκπρόσωποι του κάθε κλάδου διεκδικούν περαιτέρω βελτιώσεις. Άλλος, όµως, ο ρόλος ενός συνδικαλιστή και άλλος των εκπροσώπων των κοµµάτων της αντιπολίτευσης, που µε ανευθυνότητα τάζουν παροχές που ούτε οι ευρωπαϊκοί περιορισµοί αλλά ούτε και οι αντοχές της οικονοµίας επιτρέπουν. Η διαφορά ανάµεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση δεν εντοπίζεται µόνο στο ύψος των παροχών αλλά και στην αξιοπιστία των δεσµεύσεων που ο καθένας αναλαµβάνει απέναντι στην κοινωνία. Τι θέλω να πω;

Ότι η κυβέρνηση ασκεί µία συγκεκριµένη πολιτική που αποδίδει καρπούς, τους οποίους στη συνέχεια κάνει µερίσµατα ανάπτυξης προς τους πολίτες. Αυτό είναι το σταθερό µοτίβο της κυβερνητικής πολιτικής τα 7 χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δηµοκρατία. Αντίθετα, τα κόµµατα της αντιπολίτευσης επικρίνουν συνεχώς την ασκούµενη πολιτική, µιλούν για µη ανταγωνιστική οικονοµία και µη βιώσιµη ανάπτυξη, απαξιώνουν τις ξένες επενδύσεις, καταψηφίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, …αλλά υπόσχονται να µοιράσουν άµεσα περισσότερα. Το αφήγηµά τους πάσχει. Μπορεί συνεπώς οι προσδοκίες των πολιτών να υπερβαίνουν τις δυνατότητες της οικονοµίας, όµως στο τέλος της ηµέρας έχουν να κρίνουν ανάµεσα σε µία δοκιµασµένη και αξιόπιστη πολιτική, και σε ανερµάτιστες υποσχέσεις.

» Πριν ακόµη αναγγελθεί επίσηµα το υπό ίδρυση κόµµα του Αντώνη Σαµαρά ασκείται αυστηρή κριτική από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη προς τον πρώην πρωθυπουργό. «Άναψε» εµφύλιος στο χώρο της Κεντροδεξιάς παράταξης;

Οι «ενδοοικογενειακές» αντιπαραθέσεις δυναµιτίζονται κάποιες φορές και από πιο προσωπικά στοιχεία, που µπορεί να διεγείρουν την επικαιρότητα, δεν αφορούν όµως στην ουσία των προβληµάτων των συνανθρώπων µας. Εφόσον και όταν υπάρξει άλλο ένα κόµµα στο κορεσµένο πολιτικό φάσµα, θα πρέπει να καταθέσει την διαφορετική του πρόταση στην βάσανο του κριτηρίου των πολιτών, και θα κριθεί γι’ αυτήν. Πιστεύω ότι η Νέα Δηµοκρατία πρέπει να επιµείνει στην αµιγώς πολιτική συζήτηση, αναδεικνύοντας το κυβερνητικό έργο, εστιάζοντας στην αντιµετώπιση των προβληµάτων της κοινωνίας, και εµφυσώντας στις Ελληνίδες και στους Έλληνες το όραµα της ισχυρής Ελλάδας, µε κοινωνική ευηµερία για όλους.

» Αν και ο Πρωθυπουργός επέµεινε στο θέµα της αυτοδυναµίας κι από τη Θεσσαλονίκη για την ώρα φαίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Σε περίπτωση που επιµείνει ο κ. Μητσοτάκης ότι πρωθυπουργός πρέπει να είναι ο αρχηγός του πρώτου κόµµατος, µπορεί υπό αυτές τις συνθήκες να υπάρξει συµφωνία αλλά και εταίρος για κυβέρνηση συνεργασίας;

Σε όλη αυτή τη συζήτηση, για ενδεχόµενες ευκαιριακές ή βάσει του εκλογικού αποτελέσµατος συνεργασίες, δεν πρέπει να παραβλέπουµε την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήµατος και την αποστασιοποίηση των πολιτών από την κορυφαία δηµοκρατική διαδικασία, που είναι οι εκλογές για την ανάδειξη κυβέρνησης. Μιλάµε για µετεκλογικά σχήµατα συνεργασίας, ενώ προεκλογικά τα κόµµατα περιχαρακώνονται στην µοναδική αλήθεια που πρεσβεύει το καθένα, χωρίς να είναι διατεθειµένα σε προφανείς συγκλίσεις. Εκεί εντοπίζεται το πρόβληµα κατά την άποψή µου και όχι στις βαριές εκφράσεις που ανταλλάσσουν τα στελέχη τους. Όταν, λοιπόν, στην προηγηθείσα κοινοβουλευτική περίοδο δεν έχεις επιδείξει υποτυπώδεις προϋποθέσεις συνεννόησης σε βασικά ζητήµατα και πολιτικές, ακόµα και η επίκληση του κινδύνου της ακυβερνησίας δεν φαίνεται πειστική στον πολίτη. Τι θα συµβεί, λοιπόν, επί του πρακτέου σε περίπτωση µη αυτοδυναµίας; Θα ακυρώσει η Νέα Δηµοκρατία -ως πρώτο κόµµα- πολιτικές που έχει νοµοθετήσει ή θα µας πει κάποιος κυβερνητικός εταίρος ότι τον αναγκάζει το αποτέλεσµα να συνεργαστεί; Τελικά, πως θα ερµηνευτεί σε ένα τέτοιο ενδεχόµενο η λαϊκή ετυµηγορία, ως εντολή για µεσοβέζικες λύσεις; Στο ανάδελφο και τοξικό πολιτικό περιβάλλον που ζούµε, η αυτοδυναµία δεν συνιστά ένδειξη αλαζονείας αλλά όρο αξιοπιστίας και κυβερνησιµότητας. Οποιαδήποτε συνεργασία µπορεί να υπάρξει µόνο σε έδαφος πολιτικής και προγραµµατικής συνεννόησης.