Ασφάλεια, ελπίδα, αισιοδοξία

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗ *

Τρεις έννοιες µε ισχυρό πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό φορτίο. Με βάση τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ερευνών των τελευταίων µηνών, ασφάλεια αισθάνεται το 1% της ελληνικής κοινωνίας, ελπίδα το 7% και αισιοδοξία το 8%. Όταν ενδηµούν και εµφιλοχωρούν στο καθηµερινό γίγνεσθαι µιας κοινωνίας τέτοια φαινόµενα πως µπορούν να κοιµούνται εν ηρεµία οι ταγοί και οι ιθύνοντές της. Μετά από 7 χρόνια εξόδου της χώρας από τα µνηµόνια, µετά από την εισροή 50 δισεκατοµµυρίων ζωντανού χρήµατος από τα ευρωπαϊκά ταµεία (στη περίοδο του κορονοϊού, µε συνέπεια την εκτίναξη του δηµοσίου χρέους) και µετά από 70 δισεκατοµµύρια εισροές (πρόγραµµα ανάκαµψης και ΕΣΠΑ) η χώρα βαδίζει µε ανάπτυξη µόνο 2% (αυτήν που είχε κατά την έξοδο ’18-’19 από τα µνηµόνια).

Ακρίβεια και στέγη

Η αγοραστική δύναµη των ελλήνων παραµένει τουλάχιστον στάσιµη την ίδια στιγµή που η καλπάζουσα και κερδοσκοπούσα ακρίβεια αφυδατώνει τη δυνατότητα του κάθε νοικοκυριού στο πρώτο 20ηµερο το πολύ του µήνα. Το ζήτηµα της κατοικίας καθιστάτε µέρα µε τη µέρα ζήτηµα ίσης περίπου µε την ακρίβεια σηµασίας για τους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους, και ενώ η Ελλάδα ήταν χώρα τα προηγούµενα χρόνια µεγάλου ποσοστού ιδιοκατοίκησης (περίπου 80% σε σχέση µε άλλες ευρωπαϊκές χώρες) σήµερα ως κοινωνία βιώνει κοινωνικούς κραδασµούς από τον ανεξέλεγκτο καλπασµό των ενοικίων, και από την έλλειψη προγραµµάτων κοινωνικής κατοικίας (2,5 δισεκατοµµύρια διέθεσε η Πορτογαλία από το πρόγραµµα ανάκαµψης, 1,5 εκατοµµύρια η Ελλάδα), ουέ. Το ’19 µε την έξοδο από τα µνηµόνια και τη ρύθµιση του χρέους το έλλειµµα του ισοζυγίου των εξωτερικών συναλλαγών ήταν 1,4 δισεκατοµµύρια, σήµερα είναι 11 δισεκατοµµύρια. Το πλεόνασµα το ’19 ήταν 4%, σήµερα είναι 5%. Η ανάπτυξη ήταν 2% τότε, 2% τώρα. Κατά τ’άλλα µας βοµβαρδίζουν δια της πλειοψηφίας του µιντιακού συστήµατος για ένα ανύπαρκτο οικονοµικό θαύµα.

Δικαιούχοι µαϊµούδες

Όταν µια κοινωνία βιώνει στο πετσί της και στη ψυχή της την αγριότητα και την ανασφάλεια στην αγορά εργασίας µε την αποσυναρµολόγηση των κανόνων που προστατεύουν την εργασία, όταν η ίδια η κοινωνία βιώνει το βόρβορο της ΟΠΕΚΕΠΕδιαδας όπου «οι δικαιούχοι µαϊµούδες» στραγγαλίζουν τους πραγµατικούς δικαιούχους και όταν το κράτους δικαίου προσβάλλεται από αποφάσεις του Αρείου Πάγου όπως εκείνες για τα funds και όπως αυτή των υποκλοπών, πως µπορεί λοιπόν µια τέτοια κοινωνία να νιώθει ασφάλεια, αισιοδοξία και ελπίδα;

Όταν ένα κυρίαρχο πολιτικό σύστηµα επιδίδεται στη κατασπατάληση µέσω των αναθέσεων σε ηµετέρους πόρων πάνω από 20 δισεκατοµµυρίων, τα τελευταία 7 χρόνια, πώς µπορεί ένα τέτοιο σύστηµα να εµπνεύσει τις καρδιές και τις σκέψεις των Ελλήνων και κυρίως των νέων µε ελπίδα και αισιοδοξία, αποτελούν το λιγότερο τη στασιµότητα της κοινωνίας.

Από τα χρόνια των µνηµονίων αλλά δυστυχώς και τα επόµενα 7 χρόνια από την έξοδο, παρά την εισροή στη χώρα δεκάδων δισεκατοµµυρίων από διάφορα προγράµµατα, οι Έλληνες νέοι ζουν το µαρτυρικό φαινόµενο της παρατεταµένης εφηβείας αναγκασµένοι να ζουν υπό τη πατρική στέγη ή να έχουν πάρει των οµµατιών τους στη ξενιτιά.

Οι πολλές και καλά αµειβόµενες θέσεις εργασίας κυρίως για τους νέους προκειµένου να αντιστραφεί ο ξενιτεµός απεδείχθησαν για 7 ολόκληρα χρόνια έπεα πτερόεντα.

Το αντίδοτο σ’ αυτά τα φαινόµενα αποτελεί το εκτυφλωτικό φως της διεκδίκησης. Ουδέν χαρίζεται, τα πάντα κατακτιόνται από εκείνους που δεν επαιτούν αλλά απαιτούν και διεκδικούν

* πρώην Υπουργός