Αλαζονεία και περιφρόνηση των θεσµών

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ του Θανάση Λυρτσογιάννη

«Πόσο πια θα εξευτελίσετε τους θεσµούς αλλά ακόµα και αυτήν την έρηµη Νέα Δηµοκρατία; Τι φοβάστε, κ. Μητσοτάκη;». Το ερώτηµα ρητορικό, το απηύθυνε από το βήµα της Βουλής ο Αντώνης Σαµαράς, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το θέµα των «επισυνδέσεων». Θα µπορούσε να είναι ένα ερώτηµα το οποίο µπορεί να απευθύνει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος βλέπει την κακοποίηση των θεσµών από την κυβέρνηση σε τέτοιο βαθµό που τους κατάντησαν ένα αδειανό πουκάµισο.

Οι έρευνες της κοινής γνώµης φανερώνουν τη µεγάλη κρίση των θεσµών, αφού η εµπιστοσύνη των πολιτών βρίσκεται στο ναδίρ, στο χαµηλότερο σηµείο που βρέθηκε ποτέ από το 2004 που ξεκίνησαν οι έρευνες της Public Issue.

Η Δικαιοσύνη που είναι ένας από τους πυλώνες µιας δηµοκρατίας δυτικού τύπου, έχει πάψει στην Ελλάδα να λειτουργεί µε τρόπο που να εµπνέει εµπιστοσύνη στους πολίτες. Δεν χρειάζεται να προχωρήσουµε σε βαθιά ανάλυση. Η κακοποίηση είναι οφθαλµοφανής, είναι µπροστά στα µάτια των πολιτών οι οποίοι σε ποσοστό 80% πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα Τέµπη, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λ.π

Αδιέξοδο

Και για τις τρεις υποθέσεις που τραυµάτισαν την πίστη των πολιτών στους θεσµούς έγιναν βάρβαρες κακοποιήσεις του δικαίου, των λειτουργιών της Βουλής, της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, πράξεις που προσιδιάζουν σε ένα καθεστώς παρά σε µία δηµοκρατία. Η καθεστωτική λογική, η περιφρόνηση των θεσµών, η αλαζονεία της πλειοψηφίας που µπορεί να αποφασίσει ότι θέλει, όπως είπε υπουργός της κυβέρνησης, πράγµα που έκανε και για την Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές, αποκαλύπτει πως στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» το αποφασίζουµε ότι θέλουµε, χωρίς καν «φύλλο συκής», είναι µέθοδος άσκησης πολιτικής όταν η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της στη Βουλή βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Δεν χρειάζεται παρά να αναφέρουµε το παράδειγµα των «επισυνδέσεων». Τι µας είπε αρχικά η κυβέρνηση για το Predator; Υποστήριξε ότι πρόκειται για µία υπόθεση τεσσάρων ιδιωτών, χωρίς να µπει στον κόπο να ερευνήσει γιατί οι τέσσερις ιδιώτες παρακολουθούσαν υπουργούς, τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάµεων.

Βγάζει µάτι…

Βεβαίως ο ιδιοκτήτης του Predator υποστήριξε ότι το σύστηµα παρακολούθησης το διέθεταν µόνο σε κυβερνήσεις και κυβερνητικές υπηρεσίες ασφάλειας. Αλλά ποιος τον ακούει.

Και πριν «αλέκτορα φωνήσαι», η κυβέρνηση υποστήριξε στη Βουλή ότι πρόκειται για ζήτηµα εθνικής άµυνας, ώστε να µην χρειάζονται 120 ψήφοι για να συσταθεί Εξεταστική Επιτροπή, αλλά 151.

Η αντίφαση της στάσης της κυβέρνησης βγάζει… µάτι. Αλλά ποιος νοιάζεται όταν έχουν την πλειοψηφία στη Βουλή; Πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές δεν νοιάζονται. Μένει να δούµε αν νοιάζονται οι πολίτες και πόσο ισχυρό είναι το νοιάξιµο. Αν δηλαδή φτάνει µέχρι τις κάλπες.

Πάντως, το 77% των πολιτών, σύµφωνα µε το τελευταίο ευρωβαρόµετρο δεν εµπιστεύονται την κυβέρνηση. Τεράστια αποδοκιµασία. Ωστόσο, οι κυβερνώντες µπορεί να ανησυχούν, αλλά δεν αισθάνονται µία µεγάλη απειλή, γιατί ως τώρα δεν βλέπουν να υπάρχει στην αντιπολίτευση εκείνη η δύναµη, που θα γονιµοποιήσει το 77% της αποδοκιµασίας και από επιλογή διαµαρτυρίας κατά της κυβέρνησης θα το µεταλλάξει σε θετική ψήφο υπέρ της αντιπολίτευσης

Αφήγηµα και επικοινωνία

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πορεύτηκε από την πρώτη στιγµή µε αφηγήµατα και επικοινωνία στην πρώτη γραµµή. Η δεύτερη υπηρετούσε τα αφηγήµατα και χάρη στη συντριπτική δύναµη πυρός, κατάφερνε και ως ένα βαθµό τα καταφέρνει ακόµα και τώρα να τα περνά στην κοινή γνώµη.

Η αλήθεια της δύσκολα µπορούσε να αµφισβητηθεί από την αντιπολίτευση γιατί δεν είχε ούτε την πολιτική, ούτε την επικοινωνιακή ισχύ να το κάνει.

Κεντρικό ρόλο έπαιζε και παίζει το αφήγηµα της επιτυχηµένης οικονοµίας. Το Μαξίµου που καθορίζει τις επικοινωνιακές τακτικές έχει στη διάθεσή του κάποιους δηµοσιονοµικούς αριθµούς πάνω στους οποίους στήνει το τελευταίο αφήγηµα της επιτυχίας. Η µείωση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, η καλή εκτέλεση του προϋπολογισµού, τα πλεονάσµατα, ο ρυθµός ανάπτυξης (παρότι χαµηλός για να υπηρετήσει το αφήγηµα χρησιµοποιείται η σύγκριση µε τις άλλες χώρες της Ευρώπης) αποτελούν τα κύρια επιχειρήµατα των κυβερνητικών προπαγανδιστών.

Αποφεύγουν την οποιαδήποτε αναφορά σε ζητήµατα τιµών, µισθών, συντάξεων, στέγης και άλλων στοιχείων που άπτονται της ζωής των πολιτών, γιατί κονιορτοποιούν το κυβερνητικό αφήγηµα.

Αποφεύγουν να αναφερθούν στην ενέργεια γιατί στη χώρα µας είχαµε άνοδο του κόστους κατά 20% όταν στην Ευρώπη ήταν 10%.

Ξορκίζουν την οποιαδήποτε αναφορά στην αγοραστική δύναµη των πολιτών, γιατί είµαστε στον πάτο της Ευρώπης µαζί µε τη Βουλγαρία και σε λίγο θα µείνουµε µόνοι τελευταίοι.

Επιβάρυνση

Δεν αναφέρονται στη στέγη γιατί σύµφωνα µε τα στοιχεία της Eurostat, τα νοικοκυριά που διαθέτουν πάνω από το 40% του διαθέσιµου εισοδήµατός τους για τη στέγαση (το επίσηµο όριο οικονοµικής επιβάρυνσης) είναι στην Ελλάδα το 26,4% έως 28,9% του πληθυσµού, το υψηλότερο ποσοστό µε διαφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στα µεγάλα αστικά κέντρα, το ποσοστό ξεπερνά το 29%. Στην υπόλοιπη Ευρώπη: Ο µέσος όρος της ΕΕ είναι µόλις 8,2%. Η Ελλάδα καταγράφει την υψηλότερη επιβάρυνση, ακολουθούµενη από χώρες όπως η Δανία (περίπου 14,6%) και η Γερµανία (12%).

Χρειάζεται άραγε περισσότερα στοιχεία για να καταλήξουµε στο συµπέρασµα ότι επτά χρόνια που κυβερνά τη χώρα η Νέα Δηµοκρατία έχει αποτύχει παταγωδώς; Δεν έχει να δείξει βελτίωση ούτε σε µία πλευρά της οικονοµικής ζωής πολιτών και νοικοκυριών. Οχι γιατί δεν µπόρεσε, αλλά γιατί δεν ήθελε. Η ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της εξυπηρετεί και η κυβέρνηση υπηρετεί τα καρτέλ, τους έχοντες και κατέχοντες, τα πιο πλούσια τµήµατα του πληθυσµού.

Θυµάστε ποια ήταν η πρώτη φοροαπαλλαγή για τις οποίες επαίρεται; Η µείωση του φόρου των µερισµάτων από το 10% στο 5%.