Μια κυβέρνηση εκτεθειµένη απέναντι στην Ιστορία

Tου ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΥΜΠΙΖΗ από την Κυριακάτικη ΚΟΝΤΡΑ

Άραγε είναι περήφανη η κυβέρνηση για τις εικόνες από τη Θεσσαλονίκη όπου τα ΜΑΤ χτυπούσαν και έριχναν χηµικά στους πολίτες που διαδήλωναν κατά του φασισµού;

Είναι περήφανη που την ηµέρα που τιµάµε το ΟΧΙ στον φασισµό και στον ναζισµό, η Ελληνική Αστυνοµία «προστάτευε» τον Κασιδιάρη από τους δηµοκράτες πολίτες;

Τα ερωτήµατα είναι πολιτικά και απαιτούν απαντήσεις. Στη Θεσσαλονίκη, ανήµερα της 28ης Οκτωβρίου απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις στους δρόµους της πόλης, αλλά επετράπη στον νεοναζί Κασιδιάρη -ξέρετε, αυτόν που κρίθηκε ένοχος για συµµετοχή σε εγκληµατική οργάνωση- να πραγµατοποιήσει ανοιχτή συγκέντρωση σε ξενοδοχείο της πόλης.

Σύµφωνα µε τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης υποστήριξε πως είναι παράνοµο να απαγορευθεί µία συγκέντρωση σε κλειστό χώρο, αλλά Εισαγγελία και Αστυνοµία απαγόρευσαν όλες τις συγκεντρώσεις στους δρόµους.

Καταλαβαίνουµε όλοι τον παραλογισµό;

Καταλαβαίνουµε όλοι τον συµβολισµό;

Την µέρα της επετείου κατά του φασισµού, επετράπη σε έναν φασίστα να πραγµατοποιήσει συγκέντρωση, αλλά απαγορεύθηκε το ίδιο δικαίωµα στους δηµοκράτες πολίτες. Η µονή διαφορά ήταν πως η µία είχε προγραµµατιστεί σε κλειστό χώρο και η άλλη στον δρόµο.

Ας το πούµε ξεκάθαρα:

Η επίκληση των δικαστικών κρίσεων κ. Χρυσοχοΐδη δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη που έχετε.

Και το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Αυτό που εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση στα µάτια των δηµοκρατών πολιτών είναι το ξύλο και τα χηµικά στους διαδηλωτές.

Ακόµα και σε µεγάλους ανθρώπους. Οι εικόνες και τα βίντεο είναι ντροπιαστικά.

Πόσο σας τιµάει κ. Μητσοτάκη και κ. Χρυσοχοΐδη όταν οπλισµένοι αστυνοµικοί χτυπάνε µε γκλοπ δηµοκράτες ηλικιωµένους για να «προστατεύσουν» την εκδήλωση ενός καταδικασµένου φασίστα;

Δεν είναι ώρα να αναφερθούµε στις διαφωνίες στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Χρυσοχοΐδης και Βορίδης διαφωνούν αν πρέπει να κάνει εκδηλώσεις ο Κασιδιάρης, άλλοι διαφωνούν για το ποιος ευθύνεται για τα επεισόδια. Η διγλωσσία στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι πλέον καθηµερινό φαινόµενο. Από τα εθνικά ζητήµατα και τον σεβασµό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, µέχρι και τα χοροπηδητά του Άδωνη µε τους Δαπίτες. Πουθενά δεν τα βρίσκουν, αλλά αυτή είναι µια άλλη ιστορία.

Το σηµαντικό σε αυτή την περίπτωση είναι άλλο.

Η 28η Οκτωβρίου κουβαλά την περηφάνια ενός ολόκληρου λαού, έχει έναν συγκεκριµένο συµβολισµό, αλλά και ένα τεράστιο ιστορικό βάρος.

Καλά και όµορφα τα µηνύµατα του Προέδρου της Δηµοκρατίας, αναγκαίες οι εορταστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού και των υπουργών.

Αλλά κύριοι της κυβέρνησης το συµπέρασµα είναι ένα. Δυστυχώς δεν καταφέρατε να σηκώσετε το βάρος της συγκεκριµένης ηµέρας.

Αντί επιλόγου

Ακούω διάφορους να λένε πως το κόµµα Κασιδιάρη, δεν πρέπει να µετριέται στις δηµοσκοπήσεις. Και κατανοώ απολύτως το σκεπτικό τους. Οι αντιρρήσεις συνδέθηκαν και µε την επισήµανση Κακλαµάνη, πως οι τρεις βουλευτές που στηρίζουν αυτό το κόµµα δεν αποτελούν Κοινοβουλευτική Οµάδα.

Ε και;

Το θέµα είναι να κρύβουµε την επιρροή των φασιστών στην κοινωνία ή να ξέρουµε τι µας γίνεται;

Η αποτύπωση µιας εκλογικής τάσης δεν αποτελεί επιδοκιµασία της.

Προσφέρει στην κοινωνία και στο πολιτικό σύστηµα τη δυνατότητα να γνωρίζει την έκταση του προβλήµατος και να αναζητεί τις αιτίες του.

Το θέµα δεν είναι να κρύβουµε τον φασισµό κάτω από το χαλί.

Είναι να καταλαβαίνουµε πού βρίσκει ακροατήριο, πώς επιχειρεί να επανέλθει και να κανονικοποιηθεί.

Η απόκρυψη φέρνει εφησυχασµό. Η αντικειµενική µέτρηση χτυπάει καµπάνες.

Το θέµα είναι να ακούσουν τις καµπανιές αυτοί που πρέπει, διότι µέχρι στιγµής δεν ακούν τίποτα. Ή µάλλον κάνουν πως δεν ακούν. Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά στην τελική ίσως και να τους βολεύει…