Οι Μικροµεσαίες επιχειρήσεις δεν ζητούν ελεηµοσύνη Ζητούν µια οικονοµία που παράγει

Tου ΝΙΚΟΥ ΚΟΓΙΟΥΜΤΣΗ *

Οι εξαγγελίες της ΔΕΘ δηµιούργησαν προσδοκίες στις µικροµεσαίες επιχειρήσεις και στους επαγγελµατίες ότι, αυτή τη φορά, θα υπήρχαν ουσιαστικές παρεµβάσεις για τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν καθηµερινά. Οι προσδοκίες αυτές, όµως, σε µεγάλο βαθµό διαψεύστηκαν. Για ακόµη µία φορά, η µικροµεσαία επιχειρηµατικότητα βρέθηκε περισσότερο στο περιθώριο παρά στο επίκεντρο ενός ολοκληρωµένου σχεδίου οικονοµικής ανάπτυξης.

Η µείωση των τεκµηρίων για τους φορολογικά συνεπείς είναι ασφαλώς ένα θετικό µέτρο, όχι όµως επαρκές, όπως θετική είναι και η πρόβλεψη για την κατάργηση του τέλους επιτηδεύµατος για τα νοµικά πρόσωπα στην περιφέρεια. Ωστόσο, δεν µπορεί να αγνοείται ότι οι επιχειρήσεις της Αττικής εξακολουθούν να περιµένουν. Ούτε µπορεί να θεωρείται επαρκής η µείωση της προκαταβολής φόρου κατά 5%, όταν η έλλειψη ρευστότητας αποτελεί ένα από τα σηµαντικότερα προβλήµατα της αγοράς.

Για µία µικρή επιχείρηση, η ρευστότητα δεν είναι ένας αριθµός σε έναν ισολογισµό. Είναι η δυνατότητα να πληρώσει τον εργαζόµενο, τον προµηθευτή, το ενοίκιο, την ενέργεια, τις ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις και να παραµείνει ζωντανή. Όταν το διαθέσιµο εισόδηµα των νοικοκυριών περιορίζεται, η κατανάλωση υποχωρεί και το λειτουργικό κόστος αυξάνεται, η φορολογική επιβάρυνση αποκτά ακόµη µεγαλύτερο βάρος.

Θετική είναι η κατεύθυνση 1,5 δισ. ευρώ προς τις ΜµΕ µέσω της Αναπτυξιακής Τράπεζας και των πόρων του Ταµείου Ανάκαµψης. Το κρίσιµο, όµως, είναι να διασφαλιστεί ότι τα χρήµατα αυτά θα φτάσουν στις πραγµατικά µικρές επιχειρήσεις. Δεν έχει νόηµα να µιλάµε για χρηµατοδότηση της µικροµεσαίας επιχειρηµατικότητας εάν η πολύ µικρή επιχείρηση, που αποτελεί τη µεγάλη πλειονότητα της ελληνικής επιχειρηµατικής βάσης, αδυνατεί να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτή.

Νέο παραγωγικό µοντέλο

Εάν βαθµολογήσουµε τα µέτρα της ΔΕΘ, δυστυχώς δεν περνάνε την βάση.

Το σηµαντικότερο, όµως, είναι ότι η συζήτηση δεν µπορεί να εξαντλείται σε φορολογικές ελαφρύνσεις. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό µοντέλο.

Παρά τους µεγάλους ευρωπαϊκούς πόρους, τα ρεκόρ στον τουρισµό και τη µείωση της ανεργίας, δεν έχουµε ακόµη καταφέρει να δηµιουργήσουµε µια οικονοµία που παράγει αρκετή προστιθέµενη αξία. Η παραγωγικότητα παραµένει το µεγάλο ζητούµενο. Και χωρίς αύξηση της παραγωγικότητας, δεν µπορεί να υπάρξει διατηρήσιµη αύξηση µισθών, ανταγωνιστικότητα, ισχυρές επιχειρήσεις και υψηλότερο βιοτικό επίπεδο.

Χρειάζεται, λοιπόν, ένα σχέδιο για την επαναβιοµηχάνιση της χώρας. Ενίσχυση της µεταποίησης, σύνδεση της έρευνας µε την παραγωγή, επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτοµία, σύγχρονες υποδοµές και κίνητρα ώστε οι ελληνικές επιχειρήσεις να µεγαλώσουν και να αποκτήσουν εξαγωγικό προσανατολισµό.

Δεν µπορεί η Ελλάδα να εισάγει µεγάλο µέρος όσων καταναλώνει και ταυτόχρονα να θεωρεί ότι µπορεί να διατηρήσει για πάντα υψηλούς ρυθµούς ανάπτυξης. Η αύξηση των εξαγωγών και η µείωση του εµπορικού ελλείµµατος πρέπει να αποτελέσουν κεντρικούς εθνικούς στόχους.

Οι ΜµΕ µπορούν να διαδραµατίσουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Όµως για να το κάνουν χρειάζονται πρόσβαση στη χρηµατοδότηση, µικρότερο κόστος λειτουργίας, σταθερό φορολογικό πλαίσιο, λιγότερη γραφειοκρατία και ένα κράτος που θα λειτουργεί ως σύµµαχος και όχι ως διαρκής ελεγκτής και εισπράκτορας.

Υπάρχει, παράλληλα, ένα ερώτηµα που δεν µπορεί πλέον να αποφεύγεται: τι οικονοµία θα έχουµε όταν οι σηµερινοί ευρωπαϊκοί πόροι περιοριστούν; Δεν µπορεί η χώρα να στηρίζει την αναπτυξιακή της πορεία στην προσδοκία ότι θα υπάρχει διαρκώς ένα νέο ευρωπαϊκό χρηµατοδοτικό πρόγραµµα.

Η Ελλάδα χρειάζεται πλεονάσµατα που θα προέρχονται από πραγµατική παραγωγικότητα και όχι κυρίως από την έµµεση φορολογία. Χρειάζεται να δηµιουργεί περισσότερο πλούτο, να παράγει περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέµενης αξίας και να εξάγει περισσότερο.

Και καθώς η χώρα οδηγείται προς µία νέα εκλογική αναµέτρηση, το µεγάλο στοίχηµα δεν είναι ποιος θα υποσχεθεί ή θα µοιράσει περισσότερα. Το πραγµατικό στοίχηµα είναι ποιος θα µπορέσει να δηµιουργήσει µια οικονοµία που θα στέκεται στα δικά της πόδια.

Οι µικροµεσαίες επιχειρήσεις δεν ζητούν ελεηµοσύνη. Ζητούν χώρο για να επενδύσουν, να αναπτυχθούν, να δηµιουργήσουν θέσεις εργασίας και να ανταγωνιστούν. Ζητούν ένα παραγωγικό κράτος, ένα σταθερό περιβάλλον και µια οικονοµική πολιτική που θα αναγνωρίζει τον ρόλο τους.

Γιατί η Ελλάδα δεν θα γίνει ισχυρή µόνο όταν καταναλώνει περισσότερο. Θα γίνει ισχυρή όταν παράγει περισσότερο, εξάγει περισσότερο και εξαρτάται λιγότερο από δανεικά, εισαγόµενα προϊόντα και ευρωπαϊκές χρηµατοδοτήσεις.

Αυτό είναι το πραγµατικό στοίχηµα της επόµενης ηµέρας. Και σε αυτό το στοίχηµα οι ΜµΕ δεν µπορεί να είναι ο «φτωχός συγγενής». Πρέπει να είναι στην πρώτη γραµµή.

* Αντιπρόεδρος Επαγγελµατικού Επιµελητηρίου Αθηνών, Αντιπρόεδρος Εµπορικού Συλλόγου Αθηνών