Έλενα Ακρίτα για το νεκρό βρέφος στην Κυψέλη: «Είμαι κατά της θανατικής ποινής, αλλά…»
- Η Έλενα Ακρίτα είναι κατά της θανατικής ποινής, αλλά παραδέχεται τη σύγκρουση ιδεολογίας και ενστίκτου σε φρικιαστικές υποθέσεις όπως στην Κυψέλη.
- Η Ακρίτα τονίζει ότι ο θυμός και η επιθυμία για εκδίκηση είναι ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά δεν πρέπει να γίνονται κρατική πολιτική.
- Οι Αρχές δοκιμάζονται σε ακραίες περιπτώσεις, όταν το συναίσθημα οδηγεί στην ανάγκη για εκδίκηση, όχι στις εύκολες.
Στην υπόθεση του νεκρού βρέφους στην Κυψέλη αναφέρθηκε η Έλενα Ακρίτα, σχολιάζοντας την οργή που έχει προκαλέσει η υπόθεση και το ζήτημα της τιμωρίας των υπευθύνων.
Η βουλεύτρια και δημοσιογράφος, με ανάρτησή της, στάθηκε ειδικά στο θέμα της θανατικής ποινής και στη σύγκρουση ανάμεσα στις αρχές και το ανθρώπινο ένστικτο απέναντι σε μια τόσο φρικιαστική υπόθεση.
«Η ιδεολογία συγκρούεται με το ένστικτο»
«Είμαι κατά της θανατικής ποινής. Δεν θέλω κανένα κράτος να έχει το δικαίωμα να σκοτώνει στο όνομά μου», ξεκαθάρισε αρχικά.
«Ωστόσο, σε υποθέσεις όπως αυτή με το κατακρεουργημένο μωρό στην Κυψέλη, η ιδεολογία συγκρούεται με το ένστικτο. Με τον θυμό. Με εκείνο το σκοτεινό, απολύτως ανθρώπινο “να πεθάνουν κι αυτοί όπως πέθανε το παιδί”», συνέχισε στην ανάρτησή της η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Η Έλενα Ακρίτα τόνισε, ωστόσο, πως άλλο είναι το συναίσθημα που γεννά η οργή και άλλο η μετατροπή του σε κρατική πολιτική.
«Δεν ντρέπομαι που το νιώθω. Αλλά δεν θέλω να γίνει νόμος αυτό που νιώθω την ώρα της οργής μου», σημείωσε.
Κλείνοντας, υπογράμμισε πως οι Αρχές δοκιμάζονται περισσότερο στις ακραίες περιπτώσεις, όταν το συναίσθημα οδηγεί στην ανάγκη για εκδίκηση.
«Γιατί ακριβώς εκεί δοκιμάζονται οι Αρχές μας: όχι στις εύκολες περιπτώσεις, αλλά σε εκείνες που μέσα μας ουρλιάζουν για εκδίκηση», κατέληξε στην ανάρτησή της η Έλενα Ακρίτα.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Έλενας Ακρίτα:
«Είμαι κατά της θανατικής ποινής. Δεν θέλω κανένα κράτος να έχει το δικαίωμα να σκοτώνει στο όνομά μου.
Ωστοσο, σε υποθέσεις όπως αυτή με το κατακρεουργημένο μωρό στην Κυψέλη, η ιδεολογία συγκρούεται με το ένστικτο. Με τον θυμό. Με εκείνο το σκοτεινό, απολύτως ανθρώπινο “να πεθάνουν κι αυτοί όπως πέθανε το παιδί”.
Δεν ντρέπομαι που το νιώθω. Αλλά δεν θέλω να γίνει νόμος αυτό που νιώθω την ώρα της οργής μου.
Γιατί ακριβώς εκεί δοκιμάζονται οι αρχές μας: όχι στις εύκολες περιπτώσεις, αλλά σε εκείνες που μέσα μας ουρλιάζουν για εκδίκηση».
Σχετικά Άρθρα
Δείτε επίσης