Μαρία Φιλίππου: «Οι γιοι μου είναι ίσως οι μόνοι που έχουν τη δυνατότητα να μου αλλάξουν την ψυχολογική μου κατάσταση»

Μαρία Φιλίππου: «Οι γιοι μου είναι ίσως οι μόνοι που έχουν τη δυνατότητα να μου αλλάξουν την ψυχολογική μου κατάσταση»

Με ειλικρίνεια και ζεστασιά, η Μαρία Φιλίππου μιλά για τη μητρότητα, την πίστη και τις αξίες που τη συνοδεύουν στη ζωή της. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν», η αγαπημένη ηθοποιός περιγράφει πώς οι δύο γιοι της καθορίζουν την ψυχολογία και τις προτεραιότητές της, αποκαλύπτει τον ρόλο που παίζει η πίστη στις δύσκολες αλλά και στις ήρεμες στιγμές, και εξηγεί τι θα ήθελε να θυμούνται γι’ αυτήν οι άνθρωποι πέρα από τη θεατρική και τηλεοπτική της πορεία. Το αποτέλεσμα είναι ένα τρυφερό και αληθινό πορτρέτο μιας γυναίκας που έχει επιλέξει να πορεύεται με αλήθεια, αξιοπρέπεια και ευγνωμοσύνη.

Μαρία Φιλίππου: Η μητρότητα ως πυξίδα και απάγκιο

Η Μαρία Φιλίππου δεν κρύβει ότι η σχέση της με τους γιους της είναι ο ισχυρότερος δεσμός της. «Οι γιοι μου είναι ίσως οι μόνοι που έχουν τη δυνατότητα να μου αλλάξουν την ψυχολογική μου κατάσταση με μεγάλη ευκολία», λέει με συγκίνηση, προσθέτοντας ότι αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές προς το καλύτερο. Στα λόγια της αντικατοπτρίζεται μια βαθιά ευγνωμοσύνη: η παρουσία των παιδιών της δεν είναι απλώς μια καθημερινή χαρά, αλλά μια σταθερή πηγή έμπνευσης, ηρεμίας και κίνητρου.

Η μητρότητα, όπως τη βιώνει η ίδια, δεν είναι μια ρομαντική ιδέα αλλά μια ζωντανή, απαιτητική και συνάμα απελευθερωτική πραγματικότητα. Μέσα από τις μεταπτώσεις, τις μικρές και μεγάλες αγωνίες, αλλά και τις πανηγυρικές στιγμές περηφάνιας, η Μαρία Φιλίππου έχει μάθει να επαναπροσδιορίζει την έννοια της επιτυχίας: δεν μετριέται μόνο με ρόλους και βραβεία, αλλά με το πώς παραμένεις παρών, αληθινός και δοτικός στους ανθρώπους που αγαπάς. Το ότι οι γιοι της μπορούν τόσο άμεσα να επηρεάσουν την ψυχολογική της κατάσταση, δεν δείχνει απλώς τη δύναμη της αγάπης· δείχνει και την επιλογή της να τους επιτρέπει να γίνονται ο καθρέφτης της, να της υπενθυμίζουν όσα έχουν πραγματικό βάρος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ευγνωμοσύνη της προς τον Θεό που «της χάρισε αυτά τα δύο ξεχωριστά πλάσματα» ακούγεται όχι ως τυπική φράση, αλλά ως κατάθεση ψυχής. Είναι η ευγνωμοσύνη μιας γυναίκας που βλέπει τον κόσμο να βρίσκει τον άξονά του μέσα από τους ανθρώπους της.

Η πίστη ως δύναμη σε κάθε στιγμή

«Σε κάθε στιγμή αφήνομαι στην πίστη μου να με οδηγεί, πόσο μάλλον στις δύσκολες στιγμές», λέει η ηθοποιός, συνοψίζοντας σε μία πρόταση έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Για τη Μαρία Φιλίππου, η πίστη δεν είναι καταφύγιο μόνο όταν ο δρόμος ανηφορίζει· είναι συνοδοιπόρος σε κάθε βήμα. Τη βοηθά να κρατά ισορροπία όταν τα πάντα δείχνουν να βγαίνουν εκτός τροχιάς, να βρίσκει νόημα όταν οι απαντήσεις μοιάζουν λιγοστές, να συγχωρεί όταν η οργή θα μπορούσε εύκολα να κυριαρχήσει.

Στη δημόσια εικόνα της, η γνησιότητα με την οποία μιλά για την πνευματικότητά της λειτουργεί ως αντίβαρο στον κυνισμό της εποχής. Δεν διεκδικεί την τελειότητα ούτε προτείνει έτοιμες συνταγές· προτείνει, αντιθέτως, μια απλή στάση: να εμπιστεύεσαι κάτι μεγαλύτερο από εσένα, χωρίς φανατισμό, χωρίς επίδειξη. Έτσι, η πίστη γίνεται πρακτικό εργαλείο: ένας εσωτερικός πυρήνας που συγκρατεί, εμπνέει και επαναφέρει την προοπτική.

Πέρα από τη σκηνή: πώς θέλει να τη θυμούνται

Όταν η κουβέντα φτάνει στο πώς θα ήθελε να τη θυμούνται όχι ως ηθοποιό αλλά ως άνθρωπο, η Μαρία Φιλίππου απαντά με σεμνότητα: «Θα ήθελα να μπορούν να πουν ότι προσπάθησα να λέγομαι άνθρωπος. Ότι στάθηκα δίπλα στους άλλους με αξιοπρέπεια, σεβασμό και αλήθεια». Η επιλογή των λέξεων δεν είναι τυχαία. «Προσπάθησα» σημαίνει ότι η ανθρωπιά είναι μια καθημερινή άσκηση, όχι ένα κεκτημένο. «Αξιοπρέπεια, σεβασμός και αλήθεια» συνθέτουν έναν ηθικό κώδικα που αντέχει, ακόμα και όταν οι περιστάσεις γίνονται απαιτητικές.

Πέρα από τους ρόλους και τα φώτα, αυτό που φαίνεται να ενδιαφέρει πραγματικά τη Μαρία Φιλίππου είναι οι μικρές, αθέατες πράξεις: να ακούς χωρίς να κρίνεις, να στηρίζεις χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα, να στέκεσαι παρόν όταν οι άλλοι έχουν ανάγκη. Σε έναν χώρο όπως ο καλλιτεχνικός, όπου η εξωστρέφεια είναι συχνά προϋπόθεση, αυτή η εμμονή στην ταπεινότητα και την αλήθεια λειτουργεί σχεδόν ανατρεπτικά. Δημιουργεί έναν άλλο τύπο παραδείγματος: εκείνον που βάζει τον άνθρωπο πριν από το έργο, γνωρίζοντας καλά ότι το έργο γίνεται καλύτερο όταν ο άνθρωπος είναι ακέραιος.