Κακόβατος, καλόβατος γιαλός

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Είµαι ευτυχής για το γεγονός ότι το φετινό τελευταίο δεκαήµερο του Ιουλίου έκανα διακοπές στον Κακόβατο, του οποίου η παραλία διαθέτει «γαλάζια σηµαία» καθαρής ακτής.

Το όνοµα Κακόβατος αποδίδεται στο ότι άλλοτε η περιοχή ήταν γεµάτη βάτα, που µε τα σουβλερά αγκάθια τους δυσκόλευαν την πρόσβαση στην παραλία. Σήµερα, όµως, το πρόβληµα αυτό δεν υφίσταται, δυστυχώς θα έλεγα, διότι τα βάτα βγάζουν και ωραία µούρα, άρα το όνοµα Καλόβατος θα ταίριαζε καλύτερα στο χωριό, κυρίως για τον καλόβατο γιαλό.

Αποικίες της Μίνθης, που είναι η γενέτειρά µου, θεωρούνται η Ζαχάρω και ο Κακόβατος, άλλοτε βοσκοτόπια, στα οποία κατέβαιναν οι συγχωριανοί µου για να ξεχειµωνιάσουν µε τα κοπάδια τους. Έτσι ιδρύθηκαν από Αλβενέους οι πρώτοι οικισµοί. Σήµερα, η Ζαχάρω αποτελεί σηµαντικό αστικό κέντρο, µεγάλος δήµος πλέον, µε τα γειτονικά χωριά στη δύναµή του, ελέω «Καλλικράτη».

Καµαρώνουµε στην Ηλεία για τις αρχαιότητες και το γεγονός ότι η Μπαρµπάσαινα αποτέλεσε το επίκεντρο των «σταφιδικών», εξέγερση όχι µόνο του αγροτικού προλεταριάτου αλλά και των σταφιδοπαραγωγών. Καµαρώνουµε επίσης, διότι έχουµε ωραίες αµµουδάτες παραλίες από την Κυλλήνη µέχρι το Γιαννιτσοχώρι, µε την Κουρούτα ενδιάµεσα, Σκαφιδιά, Σαµικό, Καϊάφα, όπου και τα ξακουστά ιαµατικά λουτρά.

Διατηρώ έντονες αναµνήσεις από τα χρόνια στη γενέτειρά µου Μίνθη, άλλοτε Άλβενα, σήµερα Κοινοτικό Διαµέρισµα του δήµου Ζαχάρως, µε το οµώνυµο βουνό το ψηλότερο της πρώην επαρχίας Ολυµπίας. Μαθητής είχα κάνει πολλές φορές µε τα πόδια την απόσταση Άλβενα-Ζαχάρω, όπως και Άλβενα-Λέπρεο, άλλοτε Στροβίτσι, µέσω Ζούρτσας.

Κεφαλοχώρι η Μίνθη, είχε αποτελέσει µαζί µε την Ζούρτσα (Νέα Φιγαλεία) και την Αρήνη, προπύργιο της Επανάστασης του 1821, εννοείται µαζί και µε την Ανδρίτσαινα, πατρίδα του εκ των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας Παναγιώτη Αναγνωστόπουλου.

Στον Επικούρειο ο «Γιάννης ο φονιάς»

Σήµερα, δυστυχώς, και η Ανδρίτσαινα βρίσκεται σε µεγάλη παρακµή, παραγωγική και δηµογραφική, αποτελώντας κοινό δήµο µε την Κρέστενα. Πηγή ζωής το ότι δίπλα της έχει τον Επικούρειο Απόλλωνα, έργο του Ικτίνου, του οποίου η ζωοφόρος έχει επίσης απαχθεί στη Βρετανία. Κάποιοι θέλουν να τον φέρουµε πίσω, αλλά δεν το έχουµε καταφέρει, συµπατριώτες Ηλείοι, στην πιο βατή περίπτωση των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Πάντως, σε πρόσφατη συναυλία στον Επικούρειο, ο Μανώλης Μητσιάς, έχοντας δίπλα του τη Μαρία Φαραντούρη, επέλεξε να τραγουδήσει τον «Γιάννη το φονιά», του Μάνου Χατζηδάκη σε στίχους Νίκου Γκάτσου, αψηφώντας την απαγόρευση. Εξαιρετικά συµβολική κίνηση εκ µέρους του σπουδαίου τραγουδιστή, που δίπλα στην «Φάµπρικα» του Λάκη Χαλκιά, στέκεται η δική του «Πιρόγα», που αµφισβητεί το αν µπορεί να «δεθεί η Μεσόγειος µε σχοινιά». Μπορεί, όµως, Μανώλη, να γίνεται, δυστυχώς, υγρός τάφος για χιλιάδες µετανάστες και πρόσφυγες η άλλοτε «ωραία Ελένη των ωκεανών». Κατά τα άλλα, επιτυγχάνουν οι επαναπροωθήσεις, όπως σε ορισµένες περιπτώσεις στο Αιγαίο, το οποίο οι Μητσοτάκης-Πλεύρης δεν θέλουν «ξέφραγο αµπέλι». Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Οµήρου, όχι για την Οδύσσεια του Νόλαν, αλλά για το ότι χάνονται αθώες ζωές στο Αιγαίο.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ