Το «θράσος» του Μαξίµου ως µέσο άσκησης πολιτικής

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ του Θανάση Λυρτσογιάννη

Το θράσος ως φαινόµενο άσκησης πολιτικής δεν είναι καινούριο στη χώρα µας, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι υπουργοί του το έχουν απογειώσει. Το έχουν οδηγήσει σε άλλο επίπεδο.

Οταν η κυβέρνηση ή ο πρωθυπουργός βρίσκονται σε δύσκολη θέση επιστρατεύουν το θράσος το οποίο αποτελεί ένα διαχρονικό φαινόµενο της δηµόσιας σφαίρας, όπου η προκλητικότητα συχνά επιστρατεύεται ως στρατηγικό εργαλείο επικράτησης και αντιµετώπισης των αντιπάλων. Βεβαίως το θράσος και η προκλητικότητα συνδυάζονται µε την αλαζονεία η οποία είναι στο DNA της κυβέρνησης και του επιτελικού κράτους.

Το τελευταίο δείγµα γραφής του κυβερνητικού θράσους το διαπιστώσαµε στις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το θέµα των βουλευτών που εµπλέκονται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι 4 παραπέµπονται σε δίκη και άλλοι εννέα απαλλάσσονται. Τι έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ζήτησε συγγνώµη για τους 4 βουλευτές που παραπέµπονται σε δίκη; Οχι βέβαια. Αντιθέτως ζητάει και το ρέστα από την αντιπολίτευση.

Συγκεκριµένα, µιλώντας στη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συµβουλίου Οικονοµικής Πολιτικής, ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η τελευταία ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αποκαθιστά την πραγµατική εικόνα της υπόθεσης

Βολές κατά Κοβέσι

«Με την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αναδεικνύεται η πραγµατική διάσταση και η πλήρης αλήθεια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ», τόνισε.

Όπως ανέφερε, 13 υπουργοί και βουλευτές της Νέας Δηµοκρατίας είχαν βρεθεί στο στόχαστρο, µε τις υποθέσεις για τους εννέα να έχουν πλέον αρχειοθετηθεί, ενώ τέσσερα ακόµη στελέχη θα εξεταστούν περαιτέρω για αδικήµατα σε βαθµό πληµµελήµατος.

«Οι εννέα αποδεικνύονται απολύτως αθώοι και τέσσερα ακόµη στελέχη µας θα εξεταστούν περαιτέρω για απλά πληµµελήµατα».

«Έντιµοι πολιτικοί που επί εβδοµάδες διασύρθηκαν, καθώς κάποιοι µας αποκαλούσαν «κυβέρνηση υποδίκων». Σήµερα ποιος θα ζητήσει συγγνώµη για εκείνες τις αθλιότητες;», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τι κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πριν επιστρατεύσει το θράσος; Χαρακτηρίζει ως πλήρη αλήθεια την απόφαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, κάνει λόγο για έντιµους πολιτικούς που διασύρθηκαν και υποβαθµίζοντας τις τέσσερις παραποµπές σε δίκη επιτίθεται και ζητάει τα ρέστα από την αντιπολίτευση. Γιατί αλήθεια; Δεν είναι µεγάλο αδίκηµα το πληµµέληµα για έναν πολιτικό που κατηγορείται για διασπάθιση του δηµοσίου χρήµατος; Ασφαλώς και είναι. Αλλά αυτό δεν βολεύει την προπαγανδιστική τακτική του πρωθυπουργού, που επιστρατεύει το θράσος, απαιτώντας από την αντιπολίτευση να ζητήσει συγγνώµη. Η λαϊκή ρήση «εκεί που µας χρωστούσαν µας πήραν και το βόδι», ταιριάζει γάντι στην πρωθυπουργική στάση.

Απάντηση…

Η ΕΛΑΣ απάντησε τονίζοντας «ξεπέρασε σήµερα κάθε όριο θράσους και προκλητικότητας, απαιτώντας τη συγγνώµη της αντιπολίτευσης για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ».

Παρόν το θράσος και η προκλητικότητα στην απάντηση της ΕΛΑΣ, ακόµα µία απόδειξη πόσο η κυβέρνηση προσφεύγει στο θράσος για να προσπαθήσει να αποφύγει το τεράστιο πρόβληµα της ενοχής και της παραποµπής βουλευτών έστω και για πληµµέληµα.

Η κυβέρνηση χρησιµοποιεί συστηµατικά το «πολιτικό θράσος» επιδιώκοντας να αποδοµήσει την αντιπολίτευση, µετατρέποντας την επιθετική ρητορική σε µέσο επικοινωνιακής κυριαρχίας, πράγµα που γι’ αυτή είναι πιο αποδοτικό από τη στιγµή που κυριαρχεί µε ασφυκτικό τρόπο στα µέσα ενηµέρωσης.

Το «πολιτικό θράσος» χρησιµοποιείται σε διάφορες πλευρές της πολιτικής επικοινωνίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως:

Ως επικοινωνιακή στρατηγική χρησιµοποιείται για τη µετατόπιση της ατζέντας από δύσκολα ή πιεστικά ζητήµατα. Είναι κανόνας, ιδίως τους τελευταίους µήνες που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιµέτωπη µε σκάνδαλα, αντιλαϊκή πολιτική, ακρίβεια, στεγαστική κρίση, µείωση µισθών και συντάξεων.

Παραποµπή για τέσσερις

Ως µηχανισµός άµυνας εµφανίζεται συχνά όταν η κυβέρνηση έρχεται αντιµέτωπα µε ευθύνες ή αποτυχίες όπως η παραποµπή των τεσσάρων βουλευτών, καθώς και άλλων στελεχών σε δίκη.

Ως εργαλείο πόλωσης όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι υπουργοί επιδιώκουν να ενισχύσουν τα φανατικά ανακλαστικά των οπαδών, οξύνοντας τοξικά το πολιτικό κλίµα. Ετσι, στο δρόµο για τις εκλογές θα το βλέπουµε κατά κόρο να χρησιµοποιείται αφού επιδιώκουν να οξύνουν το κλίµα µε σκοπό να θωρακίσουν τη Νέα Δηµοκρατία και να επιδιώξουν να φέρουν πίσω στο µαντρί ψηφοφόρους που βρίσκονται κυρίως στους αναποφάσιστους. Οπότε ετοιµαστείτε να παρακολουθήσετε µία προεκλογική καµπάνια όπου θα κυριαρχεί η τοξικότητα, τα fake επιχειρήµατα και βεβαίως η λάσπη που ήδη έχει ετοιµαστεί στα υπόγεια του Μαξίµου από την οµάδα αλήθειας και άλλα τρολ που έχουν εκπαιδευτεί στο λασποπόλεµο.

Οµως, το θράσος στην πολιτική δεν αποτελεί ένα φευγαλέο γεγονός χωρίς συνέπειες στην πολιτική και το δηµόσιο διάλογο, αφού η χρήση του προκαλεί:

Απαξίωση

Απαξίωση του Διαλόγου: Βλέπετε η κυριαρχία του θράσους αντικαθιστά τα επιχειρήµατα µε προσωπικές επιθέσεις και ειρωνεία. Αντί διαλόγου, προτάσεων, θέσεων και µέτρων έχουµε την απαξίωση όχι µόνο του διαλόγου, αλλά και της πολιτικής. Και σε ποιον δεν συµφέρει ο διάλογος; Μα, στην κυβέρνηση. Γι’ αυτό αναµένεται στο δρόµο προς τις κάλπες να ζήσουµε καταστάσεις που δεν έχουµε ξαναζήσει. Αν δε, ιδρύσει κόµµα ο Αντώνης Σαµαράς, τότε οι βρώµικες επιθέσεις, η λάσπη και η τοξικότητα από µέρους του κυβερνητικού στρατοπέδου θα εκτοξευτούν σε νέα επίπεδα.

Προκαλεί την αποστασιοποίηση των πολιτών: Είναι αποδεδειγµένο από κοινωνικές έρευνες πως η συνεχής τοξικότητα υποβαθµίζει την πολιτική και τα υποκείµενα της πολιτικής και ακόµα χειρότερα αποµακρύνει τους µετριοπαθείς πολίτες από τα κοινά, ενισχύοντας την αποχή. Γι’ αυτό και η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα έχει αποφασίσει να αποφεύγει την πολεµική και την τοξική ρητορική και επιδιώκει να µεταφέρει την αντιπαράθεση στα µέτρα και στο πρόγραµµά της.

Η τρίτη συνέπεια είναι η κανονικοποίηση της προκλητικότητας που έχει σαν συνέπεια η επιθετική και τοξική συµπεριφορά να αρχίζει να θεωρείται φυσιολογική ή ακόµη και αναγκαία για την πολιτική επιβίωση και όταν φτάσουµε σε αυτό το στάδιο δεν αποµένει παρά η νέµεση η οποία στην αρχαιότητα τιµωρούσε ιδιαίτερα την αλαζονεία, η οποία τώρα κυριαρχεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο.