Ο Αλέξης πάντα κοντά στην Κύπρο

Tου ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Παλαιότερα, όταν δρούσε δυναµικά η Πανελλήνια Επιτροπή Αλληλεγγύης µε τον Κυπριακό Λαό, ΠΕΑΚΛ, της οποίας υπήρξα ενεργό µέλος, λαµβάναµε την εξής απάντηση σε αιτήµατα για προβολή των εκδηλώσεών µας: «Το Κυπριακό δεν πουλάει». Με άλλα λόγια δεν προσελκύει αναγνώστες, κάτι σαν το «η Κύπρος είναι µακράν» του Κωνσταντίνου Καραµανλή.

Με ευθύνη της Δεξιάς, που το Κυπριακό της υπενθυµίζει «οικεία κακά», η αντίληψη αυτή έχει εδραιωθεί, όπως και η άποψη ότι το πρόβληµα δεν πρόκειται να λυθεί, όσες πρωτοβουλίες από τον ΟΗΕ κι αν αναληφθούν.

Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εισηγητής µιας νέας εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας, δεν χάνει από το οπτικό του πεδίο την υπόθεση της Κύπρου απόδειξη ότι το ετήσιο συνέδριο του Ινστιτούτου «Αλέξης Τσίπρας»- ΙΝΑΤ, έγινε φέτος στο νησί της Αφροδίτης, σε συνεργασία µε το Κέντρο Ερευνών του ΑΚΕΛ και την παρουσία προσωπικοτήτων διεθνούς εµβέλειας, όπως ο οικονοµολόγος Τοµά Πικετί. Συµµετείχαν επίσης Τουρκοκύπριοι αριστεροί πολιτικοί, υπέρµαχοι της επανένωσης και απαλλαγής του νησιού από την τουρκική κατοχή.

Εννοείται ότι από όλους επισηµάνθηκε το γεγονός ότι η Λευκωσία παραµένει η µόνη διαιρεµένη πρωτεύουσα κράτους στην Ευρώπη και στον κόσµο, µε την σηµερινή de facto διχοτόµηση του νησιού σε ευθεία αντίθεση µε το ευρωπαϊκό κεκτηµένο της δηµοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωµάτων. Κι αυτό συµβαίνει την ώρα που η Τουρκία διατηρεί το status του υποψήφιου προς ένταξη κράτους.

Υποστηρίχθηκε, εποµένως, η επείγουσα ανάγκη επανέναρξης των διακοινοτικών συνοµιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για λύση δικοινοτικής διζωνικής οµοσπονδίας, µε σαφές χρονοδιάγραµµα αποχώρησης των δυνάµεων κατοχής, όπως άλλωστε προέβλεπε το σχέδιο του πρώην Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, το οποίο δυστυχώς απορρίφθηκε το 2004 από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα, ενώ ψηφίστηκε από τους Τουρκοκύπριους, σε χωριστά δηµοψηφίσµατα. Θυµίζω ότι τότε οι Τουρκοκύπριοι είχαν εξεγερθεί µε σύνθηµα «αυτή η πατρίδα είναι δική µας», επιθυµώντας διακαώς να συνοδεύσουν τους συµπατριώτες τους Ελληνοκύπριους στην ΕΕ, τερµατίζοντας την αποµόνωσή τους, διότι και εκείνοι υφίστανται τις συνέπειες της κατοχής, µε πρώτη τη δηµογραφική τους συρρίκνωση.

Επισηµαίνω ότι το Σχέδιο Ανάν θα είχε υιοθετηθεί το 2004 και σήµερα στρατός κατοχής δεν θα υπήρχε στην Κύπρο, αν είχε υποστηριχθεί από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραµανλή που είχε µόλις διαδεχθεί τον Κώστα Σηµίτη.

Τώρα, τρέχουµε και δεν φτάνουµε, διότι η γραµµή της Άγκυρας είναι «λύση δύο κρατών», την οποία ούτε η Λευκωσία αντιµετωπίζει επιτυχώς, η δε Αθήνα του Μητσοτάκη δεν πολυνοιάζεται για το Κυπριακό. Η εθνικά αµαρτωλή Δεξιά τούτης της χώρας παραµένει συµπλεγµατική στο Κυπριακό, έχοντας κατηγορηθεί ως προδοτική για τις συµφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959, βάσει των οποίων όµως ιδρύθηκε η ανεξάρτητη Κυπριακή Δηµοκρατία.

Το αναχρονιστικό καθεστώς των διεθνών εγγυήσεων για µια χώρα πλήρες µέλος της ΕΕ που ούτε το Σχέδιο Ανάν καταργούσε, αµφισβήτησε πρώτη η κυβέρνηση Τσίπρα το 2017, διά του τότε Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά, ο οποίος είχε δηλώσει στο Κραν Μοντανά ότι η Ελλάδα παραιτείται από εγγυήτρια δύναµη, καλώντας τις άλλες δύο χώρες να πράξουν το ίδιο. Έτσι, προέκυψε το κεκτηµένο Γκουτέρες, µε τον πρόεδρο της εκεί πενταµερούς διάσκεψης να συµφωνεί και να οδηγεί την διαπραγµάτευση στα πρόθυρα λύσης. Αυτή είναι η κληρονοµιά της κυβέρνησης Τσίπρα και στο Κυπριακό. Να ξαναεµπιστευτούµε τον Αλέξη.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ