Όλγα Γεροβασίλη: Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή τώρα

Συνέντευξη στον Θανάση Λυρτσογιάννη

Είναι καιρός για ένα εναλλακτικό, προοδευτικό κυβερνητικό πρόγραµµα, γιατί αν συνεχίσουµε να σπαταλάµε το χρόνο θα είµαστε υπόλογοι απέναντι στον κόσµο, τονίζει η Ολγα Γεροβασίλη, βουλευτής Αρτας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και αντιπρόεδρος της Βουλής στην αποκλειστική συνέντευξη στην Κυριακάτικη Kontra. Και υπογραµµίζει την ανάγκη να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή, γιατί τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη «θα σήµαινε συνέχιση της θεσµικής υποβάθµισης, διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων και πλήρη κανονικοποίηση της διαφθοράς».

Για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και την Ελλάδα, θεωρεί ότι ευθύνη έχουν οι προοδευτικές δυνάµεις και εξηγεί τους λόγους. Για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή τονίζει ότι «είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνουν τις εξελίξεις και θα ανοίξουν τον δρόµο για µια νέα φάση ανασύνθεσης» του προοδευτικού χώρου. «Οποιαδήποτε παρέµβασή του θα λειτουργήσει καταλυτικά», λέει χαρακτηριστικά η Ολγα Γεροβασίλη.

Η Μαρία Καρυστιανού, µάλλον έχει απογοητεύσει την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ µε τις τελευταίες δηλώσεις της για τις αµβλώσεις και τα ελληνοτουρκικά. Αφού επισηµάνει ότι σέβεται των αγώνα της για τα Τέµπη, όπως και των άλλων συγγενών, υπογραµµίζει ότι µετά την αναγγελία της δηµιουργίας κόµµατος «δυστυχώς, οι πρώτες απόψεις που εξέφρασε δείχνουν να κινούνται σε βαθιά συντηρητική κατεύθυνση»

» Στην Κεντροαριστερά µιλάτε για την αναγκαιότητα της συνεργασίας για να φύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Παρότι συµφωνείτε στον κεντρικό στόχο, δεν τα βρίσκετε. Ποια είναι τα εµπόδια;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εδώ και χρόνια µιλά καθαρά: χωρίς προγραµµατικές συγκλίσεις και γενναίες συνεργασίες δεν µπορεί να υπάρξει πολιτική αλλαγή. Ο κατακερµατισµός του προοδευτικού χώρου είναι το µεγαλύτερο δώρο που έχουµε κάνει στη Νέα Δηµοκρατία. Της επιτρέπει να εµφανίζεται ισχυρή, ενώ στην πραγµατικότητα η κοινωνική της απονοµιµοποίηση βαθαίνει µέρα µε τη µέρα.

Ας είµαστε ειλικρινείς: κυριάρχησαν µικροκοµµατικοί υπολογισµοί, εγωισµοί, φοβικά σύνδροµα, λογικές περιχαράκωσης. Όµως αυτό το έργο το έχουµε ξαναδεί – και πάντα πληρώνεται ακριβά από την κοινωνία. Δεν υπάρχει πλέον δικαιολογία. Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη ακρίβεια, άλλη αδικία, άλλη αλαζονεία. Χρειάζεται διέξοδο. Και αυτή δεν θα έρθει από µοναχικούς δρόµους, αλλά από µια ευρεία προγραµµατική, προοδευτική συνεργασία και ανασύνθεση.

Χάθηκε πολύτιµος χρόνος. Αν συνεχίσουµε να τον σπαταλάµε, θα είµαστε υπόλογοι απέναντι στον κόσµο που ασφυκτιά. Τώρα είναι η ώρα να καθίσουµε όλοι στο ίδιο τραπέζι – κόµµατα, κινήµατα, προσωπικότητες, συλλογικότητες. Όχι για καρέκλες, αλλά για πειστικό, εναλλακτικό, προοδευτικό κυβερνητικό πρόγραµµα. Για το µέλλον της χώρας.

» Εσείς στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κάνετε ό,τι µπορείτε για συνεργασία. Αντιρρήσεις και απροθυµία υπάρχει από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά. Οι λόγοι είναι προσωπικοί ή πολιτικοί;

Δεν θέλω να σχολιάσω άλλους πολιτικούς χώρους. Υπάρχει όµως µια αλήθεια που δεν µπορεί να κρυφτεί: αν διαβάσει κανείς τις ανακοινώσεις τους, αν ακούσει τις παρεµβάσεις τους, αν δει την κριτική που ασκούν στην κυβέρνηση, θα διαπιστώσει ότι σε κρίσιµα ζητήµατα δεν έχουµε σηµαντικές διαφορές.

Ρωτώ λοιπόν ευθέως: όταν συµφωνούµε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι κοινωνικά άδικη, θεσµικά επικίνδυνη και πολιτικά αποτυχηµένη, γιατί αρνούµαστε να συζητήσουµε σοβαρά ένα κοινό προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης;

Η περιχαράκωση δεν είναι στρατηγική. Είναι υπεκφυγή. Και ο αποµονωτισµός δεν είναι καθαρότητα. Είναι αδυναµία. Αν δεν τολµήσουµε να µετατρέψουµε τις κοινές διαπιστώσεις σε κοινό πρόγραµµα, τότε οι πολίτες θα είναι αυστηροί µαζί µας. Η εποχή απαιτεί υπερβάσεις, όχι κοµµατικές επιβεβαιώσεις.

» Η ανακοίνωση του πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα είναι θέµα χρόνου. Η µεγάλη προοδευτική δηµοκρατική παράταξη που ευαγγελίζεται θα είναι προϊόν συνεργασιών ή ένας συµπαγής οργανισµός;

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρωθυπουργός που ανέλαβε τη χώρα στα βράχια και την έβγαλε από τα µνηµόνια, αποκαθιστώντας τη διεθνή της αξιοπιστία. Δεν γνωρίζω τις επόµενες κινήσεις του και δεν θα προκαταλάβω καµία πρωτοβουλία.

Είναι όµως προφανές ότι οποιαδήποτε παρέµβασή του θα λειτουργήσει καταλυτικά. Ο προοδευτικός χώρος βρίσκεται σε κρίσιµη καµπή. Χρειάζεται πολιτικό οξυγόνο, πειστική κυβερνητική πρόταση και κοινωνική επανασύνδεση. Αν και όποτε υπάρξουν πρωτοβουλίες, είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνουν τις εξελίξεις και θα ανοίξουν τον δρόµο για µια νέα φάση ανασύνθεσης.

» Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού µετά την αναγγελία της δηµιουργίας κόµµατος είναι εξόχως αποκαλυπτικές. Πού την τοποθετείτε εσείς πολιτικά; Πώς θα χαρακτηρίζατε τις θέσεις της για τις αµβλώσεις και τα Ελληνοτουρκικά;

Σέβοµαι απόλυτα τον αγώνα που έδωσε η κ. Καρυστιανού – όπως και οι άλλοι συγγενείς – για την ανάδειξη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκληµα των Τεµπών, απέναντι σε µια κυβέρνηση που έκανε τα πάντα για να συγκαλύψει τις ευθύνες της. Στηρίξαµε και στηρίζουµε αυτόν τον αγώνα, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

Από εκεί και πέρα, αν προχωρήσει στη δηµιουργία πολιτικού σχηµατισµού, όπως όλα τα κόµµατα και όλα τα πρόσωπα που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, θα κριθεί για τις θέσεις, το πρόγραµµα και την οµάδα συνεργατών της. Δυστυχώς, οι πρώτες απόψεις που εξέφρασε δείχνουν να κινούνται σε βαθιά συντηρητική κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, από τους πολίτες κρινόµαστε όλοι.

» Τι θα σηµάνει για τη χώρα µία ενδεχόµενη νίκη και τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Θα σήµαινε συνέχιση της θεσµικής υποβάθµισης, διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων και πλήρη κανονικοποίηση της διαφθοράς. Ήδη ζούµε τα αποτελέσµατα µιας εξουσίας που δεν λογοδοτεί, δεν ακούει και δεν αισθάνεται. Η ακρίβεια διαλύει τα νοικοκυριά, οι ανισότητες παγιώνονται, οι νέοι ασφυκτιούν, ο πρωτογενής τοµέας καταρρέει, το κοινωνικό κράτος αποδοµείται.

Μια τρίτη θητεία θα σήµαινε ότι όλα αυτά γίνονται «νέα κανονικότητα». Ότι η αλαζονεία θα µετατραπεί σε καθεστώς. Και αυτό, σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή τώρα. Μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης, θεσµικής ανασυγκρότησης και πραγµατικού πατριωτισµού.

» Η ακροδεξιά στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα κερδίζει έδαφος, ενώ οι προοδευτικές δυνάµεις υποχωρούν. Που αποδίδετε εσείς το φαινόµενο της ανόδου της ακροδεξιάς και της υποχώρησης των προοδευτικών; Τι δεν κάνουν καλά οι προοδευτικές δυνάµεις;

Σε µια περίοδο ραγδαίων εξελίξεων και σύνθετων κρίσεων, η ακροδεξιά βρίσκει πρόσφορο έδαφος µέσα από έναν άµεσο, απλοϊκό και ακραία λαϊκίστικο λόγο. Δεν φταίνε όµως οι πολίτες. Ευθύνη φέρουµε οι προοδευτικές δυνάµεις, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Δεν καταφέραµε να δώσουµε πειστικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήµατα. Πολλές φορές δεν εκπέµπουµε καθαρό στίγµα, «παίζουµε στο γήπεδο» του νεοφιλελευθερισµού και αποµακρυνόµαστε από τις πραγµατικές ανάγκες των λαϊκών στρωµάτων.

Τα πράγµατα είναι απλά: ή θα αρθρώσουµε έναν σύγχρονο, πειστικό προοδευτικό λόγο που να απαντά στις αγωνίες του παρόντος και στις προκλήσεις του µέλλοντος ή θα ζήσουµε σκοτεινές µέρες.

» Πώς κρίνετε τη στάση των Ευρωπαίων ηγετών απέναντι στις επιθέσεις και τους εκβιασµούς του Ντόναλντ Τραµπ;

Είναι κατώτερη των περιστάσεων. Βλέπουµε µια Ευρώπη χωρίς ισχυρή φωνή, που δείχνει να σύρεται πίσω από τις διαθέσεις του Αµερικανού προέδρου. Κι εδώ, για να συνδέσω µε τα προηγούµενα, η ευθύνη βαραίνει και τις προοδευτικές δυνάµεις της Ευρώπης: ή θα ξαναβρούµε τον προσανατολισµό µας και θα οικοδοµήσουµε την Ευρώπη των λαών, µε επαναφορά στις θεµελιώδεις αξίες του ευρωπαϊκού κεκτηµένου, ή η Ευρώπη θα χάσει τη δυναµική της και θα καταστεί πλήρως χειραγωγίσιµη.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ζητούν διαχειριστές. Ζητούν ηγεσίες που θα συγκρουστούν, θα εµπνεύσουν και θα υπερασπιστούν τη δηµοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη απέναντι στον αυταρχισµό της εποχής.