Η στρατηγική της εξάντλησης: Όταν η αλαζονεία του πολυεθνικού κολοσσού ξεπερνά κάθε όριο ηθικής

Υπάρχει μια λαϊκή παροιμία που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της πολυετούς δικαστικής διαμάχης μεταξύ της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης (ΖΜΘ) και της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας (Heineken): «Σε έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη και, αντί να ζητήσεις συγγνώμη, ζητάς και τα ρέστα».

Στην προκειμένη περίπτωση, η «γίδα» δεν είναι άλλη από την τελεσίδικη απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία πριν από χρόνια επιβεβαίωσε την κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης από την Αθηναϊκή Ζυθοποιία. Το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο: Ο πολυεθνικός κολοσσός χρησιμοποιούσε αθέμιτες πρακτικές για να πνίξει τον ανταγωνισμό και να ελέγξει την αγορά. Και εδώ ξεκινά το πραγματικό δράμα και η ηθική κατάπτωση.

Αντί η Αθηναϊκή Ζυθοποιία να επιδείξει ένα ψήγμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, να αναγνωρίσει το σφάλμα της και να επιδιώξει έναν έντιμο συμβιβασμό με την ελληνική εταιρεία που έπληξε, επέλεξε τον δρόμο του δικαστικού πολέμου φθοράς. Μια στρατηγική που δεν στοχεύει στην απονομή δικαιοσύνης αλλά στην εξάντληση του αντιπάλου.

Είναι πραγματικά εξοργιστι­κό. Είναι σαν να πιάνεις έναν διαρρήκτη μέσα στο σπίτι σου, με τα ασημικά στην τσέπη, και εκείνος, αντί να απολογηθεί, να χρησιμοποιεί την τεράστια περιουσία του για να σε σέρνει στα δικαστήρια για δεκαετίες. Ποιος είναι ο στόχος; Είναι προφανής και κυνικός: Να εξαντληθεί ο… νοικοκύρης. Να λυγίσει οικονομικά και ψυχολογικά.

Ακόμα πιο ανατριχιαστική είναι η αίσθηση ότι η πολυεθνική ποντάρει στον χρόνο. Όταν μια υπόθεση κρατάει πάνω από μία δεκαετία, η ελπίδα τους φαίνεται να είναι πως ο άνθρωπος που βρήκε το θάρρος να τους αντιμετωπίσει –ο, ηλικιωμένος πλέον, νοικοκύρης της ιστορίας– ίσως να μην προλάβει καν να δει την τελική δικαίωση. Είναι η τακτική του «περιμένουμε να πεθάνει ο αντίδικος» για να γλιτώσουμε τις συνέπειες.

Η πρόσφατη ενδιάμεση απόφαση του δικαστηρίου στο Άμστερνταμ, που απέρριψε τους ισχυρισμούς της Heineken ότι δεν ευθύνεται η μητρική για τις αμαρτίες της θυγατρικής στην Ελλάδα, είναι ένα ράπισμα στην αλαζονεία τους. Όμως, η επιμονή τους να τραβήξουν τη διαδικασία μέχρι τα άκρα, αρνούμενοι κάθε ευθύνη, δείχνει ένα πρόσωπο στυγνού καπιταλισμού, που δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στο κέρδος και την κυριαρχία.

Είναι κατακριτέο. Είναι ανήθικο. Είναι μια προσβολή προς την ελληνική επιχειρηματικότητα και το δίκαιο. Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία μπορεί να έχει τους πόρους να πληρώνει στρατιές δικηγόρων για τα επόμενα 20 χρόνια, αλλά η κοινή γνώμη τους έχει ήδη καταδικάσει. Στη συνείδηση του κόσμου δεν είναι πια η μεγάλη εταιρεία, αλλά ο απρόσωπος γίγαντας που προσπαθεί να πνίξει την αλήθεια μέσα από δικονομικά τερτίπια, ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα σβήσει τις αμαρτίες του.

Δυστυχώς για αυτούς, η Ιστορία θα γράψει ότι δεν είχαν το σθένος να κοιτάξουν την αλήθεια στα μάτια. Προτίμησαν να κρυφτούν πίσω από τις καθυστερήσεις, περιμένοντας τη φυσική εξόντωση εκείνων που αδίκησαν. Ντροπή!

ΤΟ ΠΑΡΟΝ