Έφυγε από τη Βηρυτό για ασφάλεια στο Ντουμπάι, αλλά ο πόλεμος μοιάζει να τον «κυνηγά» – Η ιστορία του Λιβανέζου με ελληνικές ρίζες δημοσιογράφου George Eid

Οι παιδικές του μνήμες είναι βαριές από τη σκόνη του πολέμου. Την ίδια σκόνη που σκέπασε τη Βηρυτό στις 4 Αυγούστου του 2020, όταν η τεράστια έκρηξη στο λιμάνι της πόλης συγκλόνισε τον Λίβανο και έκανε τον γύρο του κόσμου. Μέσα σε εκείνο το γκρίζο σύννεφο καταστροφής, ο George Eid πήρε μια απόφαση ζωής: να γυρίσει σελίδα, αφήνοντας τη γενέτειρά του και να αναζητήσει μια ασφαλέστερη ζωή για τον ίδιο και την οικογένειά του στο Ντουμπάι. Κι όμως, ο πόλεμος μοιάζει να έχει έναν περίεργο τρόπο να τον βρίσκει ξανά. Ο αχός του δεν σβήνει εύκολα. Σήμερα, καθώς η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται, η αίσθηση της ασφάλειας μοιάζει και πάλι εύθραυστη.

Για τον George Eid (Τζορτζ Ιντ), Λιβανέζο δημοσιογράφο με ελληνικές ρίζες, ο πόλεμος δεν είναι απλώς ένα ακόμα θέμα ρεπορτάζ. Είναι μια μνήμη που τον συνοδεύει από την παιδική ηλικία. Γεννημένος στον Λίβανο και μεγαλωμένος ανάμεσα σε καταφύγια, κεριά και ιστορίες προσφυγιάς, έμαθε νωρίς ότι η σταθερότητα είναι μάλλον πολυτέλεια. Σήμερα, έπειτα από δεκαετίες ρεπορτάζ στα πιο δύσκολα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, βρίσκεται ξανά μπροστά σε ένα παράδοξο: ενώ εγκατέλειψε τη Βηρυτό για ασφάλεια στο Ντουμπάι, η γεωπολιτική αστάθεια της περιοχής απειλεί και πάλι να μετατρέψει την καθημερινότητα σε σκηνικό κρίσης.

Η προσωπική του ιστορία ξεκινά από ένα κερί σε ένα υπόγειο καταφύγιο. Η μνήμη της παιδικής του ηλικίας είναι μια ακολουθία από υπόγεια… «Η διεύθυνση δεν ήταν ποτέ σταθερή στα πρώτα επτά χρόνια της ζωής μου» θυμάται, αφηγείται, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από το Ντουμπάι. «Ούτε και το καταφύγιο ήταν ποτέ το ίδιο», λέει. Έξι καταφύγια μέσα σε έξι χρόνια. Μια παιδική ηλικία που μετριόταν όχι με εποχές, αλλά με βομβαρδισμούς.

Ο εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου σημάδεψε βαθιά την οικογένειά του. Ο πατέρας του έγινε πρόσφυγας μέσα στην ίδια του τη χώρα. Ο παππούς και η γιαγιά του κουβαλούσαν μια ακόμη παλαιότερη μνήμη: τον ξεριζωμό από τη Σμύρνη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στις σπάνιες στιγμές που υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη γέμιζε το σπίτι. Ήταν μια μικρή γέφυρα προς μια άλλη πατρίδα. Η Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια χώρα για την οικογένεια Eid. Ήταν η μνήμη μιας χαμένης ρίζας.

Δημοσιογραφία στην πρώτη γραμμή

Η πορεία του George Eid στη δημοσιογραφία μοιάζει σχεδόν φυσική συνέχεια της ζωής του. Με πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και έντυπα μέσα, έχει εργαστεί σε μεγάλα διεθνή δίκτυα, όπως το Sky News Arabia και το MTV Lebanon, ενώ σήμερα είναι επικεφαλής ειδήσεων στο Al Mashhad TV στο Ντουμπάι. Μιλά πέντε γλώσσες (αραβικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ελληνικά) και έχει καλύψει μερικές από τις πιο σύνθετες κρίσεις της Μέσης Ανατολής.

Το 2012 ήταν ανάμεσα στους πρώτους δημοσιογράφους που μπήκαν στο Χαλέπι για να καλύψουν τον πόλεμο στη Συρία. Αλλά η πιο τραυματική στιγμή της καριέρας του δεν συνέβη σε κάποιο ξένο μέτωπο, αλλά κάποια χιλιόμετρα μακριά από το ίδιο του το σπίτι.

Η μέρα που άλλαξε τα πάντα

Μετά την έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού το 2020, ο George Eid ήταν από τους πρώτους δημοσιογράφους που έφτασαν στο σημείο για να καλύψουν την καταστροφή. Εκείνη την ημέρα, λέει, είδε νεκρούς φίλους, τραυματισμένους συναδέλφους, δρόμους της παιδικής του ηλικίας να καταρρέουν. Κι όμως, παρέμεινε ψύχραιμος. Διηύθυνε το newsroom, συντόνισε το ρεπορτάζ, κράτησε τη δημοσιογραφική απόσταση που απαιτεί η στιγμή. Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη από την Ελλάδα. Του πρότεινε να έρθει με την οικογένειά του εδώ για ασφάλεια. «Τα λόγια της με συγκλόνισαν», θυμάται. «Όχι μόνο για την καλοσύνη — αλλά γιατί για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι ίσως είχα γίνει πρόσφυγας».

Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, κάθισε κάτω. Και τότε, για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα, άφησε τα συναισθήματα να ξεσπάσουν.

Από τη Βηρυτό στο Ντουμπάι και ο πόλεμος που δεν τελειώνει ποτέ

Μετά την καταστροφή και την οικονομική κατάρρευση του Λιβάνου, πήρε την απόφαση να φύγει. Η νέα του βάση έγινε το Ντουμπάι — μια πόλη που για πολλούς δημοσιογράφους της περιοχής λειτουργεί ως ασφαλές καταφύγιο και κέντρο διεθνούς ενημέρωσης. Εκεί, ανέλαβε ηγετικούς ρόλους σε διεθνή media και συνέχισε να καλύπτει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

«Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να προστατεύσω τα παιδιά μου από τους ήχους του πολέμου», λέει. Όμως η ιστορία —όπως συχνά συμβαίνει— είχε άλλα σχέδια.

Σήμερα, καθώς νέες συγκρούσεις συγκλονίζουν για μια ακόμη φορά την πολύπαθη Μέση Ανατολή, ο George Eid παρακολουθεί τις εξελίξεις από το newsroom στο Ντουμπάι. Και πάλι, η οικογένειά του βρίσκεται σε διαφορετικές χώρες. Και πάλι, η αγωνία είναι καθημερινή. Η μητέρα του, ο αδελφός του και η αδελφή του παραμένουν στη Βηρυτό «κάτω από βαριές βόμβες», όπως λέει χαρακτηριστικά.

Κάθε πόλεμος, εξηγεί, μοιάζει διαφορετικός, αλλά τα συναισθήματα είναι τα ίδια: αγωνία, προσευχή και η αίσθηση της ευθύνης να μεγαλώνει. «Το καθήκον μου είναι να προστατεύω την οικογένειά μου κάθε λεπτό της ημέρας», λέει σε ένα από τα ολιγόλεπτα διαλείμματα στο Newsroom του Al Mashhad, όπου περνά ατελείωτες ώρες καθώς οι εξελίξεις στο μέτωπο του πολέμου είναι καταιγιστικές.

Το ελληνικό όνειρο που περιμένει

Ο George μπορεί να πήγε από τη Βηρυτό στο Ντουμπάι, όμως, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, συνεχίζει να επενδύει και να κρατά τις οικονομίες του στην Ελλάδα. Το όνειρό του είναι κάποια μέρα, όταν γεράσει, να επιστρέψει στο νησί των προγόνων του, τη Σάμο, και να ζήσει εκεί ειρηνικά με την οικογένειά του. Με μια δόση στεναχώριας, εξομολογείται ότι ακόμη περιμένει την ελληνική ιθαγένεια. «Διαβάζω συχνά ότι η Ελλάδα χρειάζεται νέους ανθρώπους. Κι όμως, άνθρωποι ελληνικής καταγωγής σαν εμένα περιμένουν χρόνια μέσα στη γραφειοκρατία», αναφέρει.

Μέχρι το όνειρό του να γίνει πραγματικότητα, ο ίδιος θα συνεχίσει να «ντύνει» τη ζωή του με χρώμα ελληνικό, όπως έκανε από παιδί ακόμη. Στο σαλόνι του σπιτιού του μια καρτ-ποστάλ από το Βαθύ της Σάμου, πλαισιωμένη από άλλα οικογενειακά κειμήλια, κι ένα μπαούλο, μέσα στο οποίο ο παππούς του και οι γονείς του «στρίμωξαν» άρον άρον τη ζωή τους, εξαναγκαζόμενοι στη μεγάλη φυγή από τη Σμύρνη το 1922, θα αποτελούν πάντα το καταφύγιό του στις δύσκολες στιγμές. Όπως και οι εικόνες από το ντοκιμαντέρ «Kalmera Men Beirut/Καλημέρα από τη Βηρυτό» που ο ίδιος γύρισε για τους Έλληνες του Λιβάνου, χρόνια πριν, θέλοντας να τιμήσει τις ρίζες του. Αλλά κι αυτές από το άλλο του μικρού μήκους ντοκιμαντέρ «Το ζεϊμπέκικο της Βηρυτού», που τράβηξε αμέσως μετά την έκρηξη στο λιμάνι της πρωτεύουσας του Λιβάνου, που πλήγωσε ανεπανόρθωτα κτίρια της ελληνικής κοινότητας.

Παρά την πολυκύμαντη πορεία που του επεφύλαξε η ζωή, δεν μιλά με πικρία. Μιλά με μια ήρεμη αποφασιστικότητα — ίσως την ίδια που τον κράτησε όρθιο σε τόσα newsroom κρίσεων. Η ιστορία της οικογένειάς του, άλλωστε, είναι μια ιστορία ξεριζωμών: Σμύρνη – Βηρυτός -Καταφύγια – Μετανάστευση. Κι όμως, επιμένει ότι η ελπίδα επιβιώνει. «Ξεπεράσαμε τα πάντα», λέει. «Σκοντάψαμε, αλλά σηκωθήκαμε».

Ίσως γιατί όσοι μεγάλωσαν στον πόλεμο ξέρουν ένα πράγμα καλύτερα από όλους: ότι η ειρήνη —όσο εύθραυστη κι αν είναι— αξίζει πάντα να την περιμένεις. Ακόμη κι αν κοιμάσαι με τις βαλίτσες ανοιχτές…

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ