Ηδονή μέχρι αφανισμού στο “θέατρο Συγγρού 33”, μέσα από “Το Μεγάλο φαγοπότι”: ένα θεατρικό συμπόσιο που γίνεται καθρέφτης της σύγχρονης κενότητας.

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Η σκηνική μεταφορά του εμβληματικού La Grande Bouffe του Marco Ferreri, μέσα από τη θεατρική διασκευή του Tom Blokdijk και τη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου, δεν επιχειρεί απλώς να αναπαραστήσει ένα σκάνδαλο του παρελθόντος. Αντίθετα, το «Μεγάλο Φαγοπότι» επαναφέρει με αιχμηρό τρόπο ένα διαχρονικό ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η επιθυμία παύει να έχει όρια;

Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα κλείνονται σε μια βίλα για να επιδοθούν σε ένα ακραίο, σχεδόν τελετουργικό φαγοπότι — μια πράξη που ξεκινά ως παιχνίδι και εξελίσσεται σε μια αργή, συνειδητή πορεία προς την αυτοκαταστροφή. Όμως, πίσω από τη σωματική υπερβολή, κρύβεται μια βαθύτερη πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση ενός κόσμου που μοιάζει να έχει εξαντλήσει τα πάντα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Βασιλακόπουλου διαβάζει το έργο όχι ως πρόκληση, αλλά ως αλληγορία. Η υπερκατανάλωση, η λαιμαργία και η σωματική εξάντληση μετατρέπονται σε σκηνικά σύμβολα μιας κοινωνίας που καταναλώνει ασταμάτητα χωρίς να χορταίνει ποτέ. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο grotesque και τη μελαγχολία, δημιουργώντας ένα σύμπαν όπου το γέλιο παγώνει γρήγορα και μετατρέπεται σε αμηχανία.

Η έννοια της «γιορτής–θυσίας», όπως προτείνεται σκηνοθετικά, λειτουργεί ως κεντρικός άξονας: οι ήρωες ξεκινούν ως κυρίαρχοι των επιθυμιών τους, αλλά σταδιακά γίνονται υποχείριά τους. Το σκηνικό σύμπαν μοιάζει να τους καταπίνει, καθώς η υπερβολή μετατρέπεται σε μηχανισμό φθοράς.

Το σύνολο των ηθοποιών ανταποκρίνεται στις υψηλές απαιτήσεις ενός έργου που ακροβατεί ανάμεσα στο σωματικό θέατρο και την ψυχολογική αποδόμηση.

Ο Θανάσης Δήμου και ο Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης αποδίδουν με ένταση τη σταδιακή μετάβαση από την απόλαυση στην εξάντληση, χτίζοντας χαρακτήρες που αποκαλύπτουν τη ρωγμή πίσω από την επιφάνεια της ευμάρειας.
Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος και ο Γκαλ Ρομπίσα κινούνται με ακρίβεια μέσα στο όριο ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, ενισχύοντας τη διττή φύση του έργου.
Η παρουσία της Ιφιγένειας Βαρελά και της Εύης Σαουλίδου προσθέτει μια διαφορετική δυναμική, λειτουργώντας ως αντίβαρο αλλά και ως καταλύτης στις σχέσεις εξουσίας και επιθυμίας που αναπτύσσονται επί σκηνής.

Οι ερμηνείες βασίζονται έντονα στο σώμα, στην υπερβολή και στην επανάληψη, στοιχεία που υπηρετούν τη σκηνοθετική σύλληψη, αν και σε στιγμές αγγίζουν τα όρια της εξάντλησης — τόσο για τους χαρακτήρες όσο και για τον θεατή.

Η σκηνογραφία του Geurt Holdijk λειτουργεί ως ένας ζωντανός οργανισμός: ένας χώρος που δεν φιλοξενεί απλώς τη δράση, αλλά τη γεννά και τη διαμορφώνει. Σταδιακά μετατρέπεται σε μια «μηχανή κατανάλωσης», εντείνοντας το αίσθημα εγκλωβισμού και παρακμής.

Τα κοστούμια, σχεδιασμένα από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, ακολουθούν τη φθορά των χαρακτήρων, αποτυπώνοντας τη μετάβασή τους από την επιτήδευση στην απογύμνωση — κυριολεκτική και συμβολική.

Η μουσική του Μιχάλη Παρασκάκη ενισχύει την τελετουργική διάσταση της παράστασης, λειτουργώντας ως υπόγειος παλμός που συνοδεύει την πορεία προς την αποδόμηση.
Οι φωτισμοί του Βασίλη Αποστολάτου υπογραμμίζουν τις μεταπτώσεις του κλίματος, από τη φαινομενική ευφορία στην εσωτερική σκοτεινιά, δημιουργώντας εικόνες που εντείνουν την αίσθηση αποσύνθεσης.

Το «Μεγάλο Φαγοπότι» δεν είναι μια εύκολη παράσταση — ούτε και επιδιώκει να είναι. Προκαλεί, δοκιμάζει τα όρια της αντοχής και θέτει τον θεατή μπροστά σε ένα δυσάρεστο, αλλά αναγκαίο ερώτημα:

μήπως η υπερβολή δεν είναι εξαίρεση, αλλά ο κανόνας της εποχής μας;

Με μια σκηνοθεσία που επιλέγει τη σύγκρουση αντί της ασφάλειας και με ένα σύνολο ερμηνειών που υπηρετούν τη σωματικότητα και την ένταση, η παράσταση λειτουργεί ως ένας καθρέφτης — όχι πάντα ευχάριστος, αλλά σίγουρα ειλικρινής.

Και τελικά, αυτό που μένει δεν είναι το σοκ, αλλά η αίσθηση ενός κενού που δύσκολα γεμίζει.

Info παράστασης

Τίτλος: Το Μεγάλο Φαγοπότι
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος
Κείμενο: Tom Blokdijk (βασισμένο στην ταινία La Grande Bouffe)

Παίζουν:
Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάσης Δήμου, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης,
Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γκαλ Ρομπίσα, Εύη Σαουλίδου

Σκηνογραφία: Geurt Holdijk
Μουσική: Μιχάλης Παρασκάκης
Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος
Κοστούμια: Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος

Χώρος: Θέατρο Συγγρού 33, Αθήνα
Διάρκεια: 90 λεπτά

Ημέρες & ώρες:
Τετάρτη – Σάββατο 21:00
Κυριακή 16:00

Εισιτήρια:
Προσφορά προπώλησης: 12€