«Η Τελευταία Απολογία του Νίκου Κοεμτζή». Μια φωνή που ζητά να ακουστεί, όχι να δικαστεί. Ο Μάρκος Γέττος μιλά στην kontra news για την εποχή που γέννησε τον Κοεμτζή και όχι μόνο.

30/01/2026 - 23:09

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Ο Νίκος Κοεμτζής υπήρξε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ένα όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με ένα αποτρόπαιο έγκλημα, αλλά και με μια ολόκληρη εποχή βίας, φτώχειας, κοινωνικού αποκλεισμού και μετεμφυλιακών τραυμάτων.

Η θεατρική παράσταση «Η Τελευταία Απολογία του Νίκου Κοεμτζή», που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο NOŪS Creative Space, σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη και με τον Μάρκο Γέττο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν επιχειρεί να δικαιώσει ούτε να καταδικάσει τον Κοεμτζή. Επιχειρεί να τον ακούσει.

Μέσα από έναν λιτό, σκληρό και βαθιά ανθρώπινο θεατρικό λόγο, ο Κοεμτζής στέκεται απέναντι στο κοινό όχι ως σύμβολο ή μύθος, αλλά ως άνθρωπος που ζητά — έστω θεατρικά — να μιλήσει για τελευταία φορά. Όχι μπροστά σε ανακριτές και εισαγγελείς, αλλά μπροστά σε θεατές.

Με αφορμή τον δεύτερο χρόνο της παράστασης, ο πρωταγωνιστής Μάρκος Γέττος μιλά για το έργο, την πολιτική διάσταση του θεάτρου, την εποχή που γέννησε τον Κοεμτζή και τα ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά μέχρι σήμερα.

-Δεύτερος χρόνος για το έργο «Η Απολογία του Νίκου Κοεμτζή». Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

“Είναι ιδιαίτερη η χαρά μου. Ένα έργο που πάντα είναι επίκαιρο και με μια ομάδα συντελεστών που ανυπομονείς να δουλέψεις, πάλι και πάλι!

Το έργο είναι του αδερφού σας, του Βαγγέλη Γέττου. Πώς έγινε αυτή η συνεργασία;

“Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στην Κύπρο με διαφορετικούς συντελεστές. Όταν ολοκληρώθηκε ένας μεγάλος αριθμός παραστάσεων στη Λευκωσία, ο Βαγγέλης είχε την ανάγκη να επικοινωνήσει το έργο του και με το αθηναϊκό κοινό. Μου έγινε η πρόταση, δέχθηκα και από εκεί ξεκίνησε αυτό το ταξίδι.”

-Μέσα από αυτή την πορεία, τι σας έχει μάθει ο Νίκος Κοεμτζής;

“Δεν ξέρω αν μου έχει μάθει κάτι το χειροπιαστό. Γι’ αυτό όμως που είμαι σίγουρος είναι πως ο Νίκος Κοεμτζής δέχθηκε τα μεγαλύτερα δεινά της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Γιος αντάρτη του ΕΑΜ, μέσα σε πολύ ζόρικες συνθήκες τόσο πολιτικές όσο και ψυχολογικές, έφτασε στο σημείο που όλοι μάθαμε ή ακούσαμε.”

-Αν τον είχατε απέναντί σας, τι θα τον ρωτούσατε;

“Αν θέλει παρέα…”

-Εκείνη η εποχή έχει σημαδέψει πολιτικά την Ελλάδα. Σήμερα τι έχει απομείνει και τι έχει αλλάξει στην κοινωνία;

“Δεν νομίζω ότι έχουν αλλάξει και πολλά. Απλά ο μανδύας είναι περισσότερο λουσάτος. Λουσάτος βέβαια για συγκεκριμένη μερίδα κόσμου. Το «Ανήκομεν εις την Δύση» είναι νομίζω η φράση που άλλαξε το τοπίο της σύγχρονης Ελλάδας, όχι όμως σε ένα νοικοκυρεμένο ισοζύγιο αλλά σε ένα ψεύτικο γκλαμουράτο φαίνεσθαι του Έλληνα κάθε λογής. Όταν λοιπόν η ταξικότητα είναι απούσα, τα τεκταινόμενα είναι αδυσώπητα. Με λίγα λόγια, οι άριστοι αποδείχθηκαν λούμπεν απατεώνες.”

-Το θέατρο είναι και μια πολιτική έκφραση; Και πώς βοηθάει την κοινωνία;

“Σίγουρα είναι πολιτικό. Τα πάντα είναι πολιτικά στη ζωή. Ο τρόπος που επιλέγεις, η ανάγκη, η αισθητική, τα πάντα. Δεν ξέρω αν το θέατρο μπορεί να βοηθήσει την κοινωνία και δεν ξέρω ακόμα αν η ίδια η κοινωνία θέλει να βοηθηθεί από τις τέχνες. Το αν γίνεται δηλαδή μια παράσταση sold out δεν είναι γιατί το κοινό ψάχνει βοήθεια. Τουλάχιστον στη μεγάλη κλίμακα. Σίγουρα υπάρχουν και εξαιρέσεις.”

-Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το καλό θέατρο; Ποια είναι τα καλά συστατικά του;

“Αυτοί οι επιθετικοί προσδιορισμοί δεν θεωρώ ότι βοηθούν. Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος για το θέατρο που γίνεται με ψυχή, έρευνα, ανάγκη, φροντίδα και αγάπη και για το θέατρο που λειτουργεί ως αρπαχτή. Μπορεί μια παράσταση να είναι «κακή» για τα δεδομένα κάποιου, αλλά παράλληλα οι συντελεστές της να έχουν διανύσει χιλιόμετρα προσωπικής και ομαδικής εμπλοκής στο ανέβασμά της.”

-Σκεφτήκατε το ενδεχόμενο να γίνει ταινία η “Τελευταία Απολογία του Κοεμτζή”;

“Ναι, η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει ανάλογες συζητήσεις.”

-Πείτε μας μια σκηνή που σας συγκινεί πολύ.

“Η σκηνή που αναπολεί ο Νίκος την πρώτη του επαφή με το αίμα. Εκείνη την περίοδο η βία γενικότερα ήταν μέσο επιβίωσης. Η πέμπτη σκηνή, με το γλεντοκόπι ανάμεσα σε νεκρά μοσχαράκια, τσίπουρα και λάσπες και έναν Νίκο ανήλικο να τα παρατηρεί όλα αυτά, με κάνει να ανατριχιάζω.”

-Σχεδιάζετε κάτι άλλο επαγγελματικά;

“Η παράσταση «Το Όνειρο της Ιωνίας» του Αντώνη Κυριακάκη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ξεκινά σε λίγες μέρες και είναι χαρά μου που συμμετέχω κι εκεί.”