Η φαρμακομ**να – Κριτική για την ταινία Obsession

Γράφει ο Ηρακλής Καραμπάτος

Αυτή η ταινία ήταν μια χρυσή ευκαιρία για να δείξουμε για άλλη μία φορά την εφευρετικότητά μας, όπως όταν μεταφράσαμε το Vertigo (1958) ως «Δεσμώτης του Ιλίγγου», το For a Few Dollars More (1965) ως «Μονομαχία Στο Ελ Πάσο» ή το Annie Hall (1977) ως «O Nευρικός Εραστής», αλλά δεν το κάναμε. Δηλαδή γιατί να μην ονομαστεί η ταινία ως η «Φαρμακομ**να»; Δεν θα απέδιδε με πληρότητα αυτά που προβάλλονται στο πανί; 

Η ταινία παρουσιάζει έναν αναβλητικό loser που για 7 ολόκληρα χρόνια δεν μπορεί να πει στη φίλη και συναδέλφισσά του ότι την έχει ερωτευτεί. Κάνει τσάρκα σε ένα μαγαζί με παλιατζούρες για να της αγοράσει ένα δώρο αλλά τελικά βρίσκεται αντιμέτωπος με μία έκπληξη: ένα τυχερό κλαράκι. Η συσκευασία λέει ότι πραγματοποιεί τις ευχές όταν το σπάσεις. Ένα βράδυ που την ξεμοναχιάζει, αντί να της εκμυστηρευτεί ότι υποφέρει μακριά της, σπάει το κλαράκι και ζητάει να κάνει αυτό τη δουλειά.

Στα σοβαρά: Το Obsession είναι μία γνήσια, ανεπιτήδευτη αντι-Barbie, ένα date movie για τα ζευγαράκια των νεότερων γενιών που κατάφερε να τα σύρει στους κινηματογράφους. Έτσι, μία ταινία με προϋπολογισμό τα 750.000 δολάρια μετρά αυτή τη στιγμή που διαβάζετε τα 400 εκατομμύρια δολάρια… απίστευτο!

Αυτή η παράδοση του εννοιλογικού τρόμου που θριάμβευσε με το Weapons συνεχίζεται φέτος με το Obsession, διατηρώντας αυτό το περίεργο (αλλά τόσο ενδιαφέρον) αμάλγαμα χιούμορ, διασκέδασης, αλλά και φόβου. Η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας (Inde Navarrette) είναι αφοπλιστικά όμορφη, μου θύμισε τα φαντάσματα όπως παρουσιάζονται στον ιαπωνικό κινηματογράφο, όπου δεν έρχονται αυτά σε σένα· σε αναγκάζουν να πας εσύ σε αυτά. Οι ομοιότητες δεν τελειώνουν εδώ: υπάρχει μία ολόκληρη κινησιολογία που η πρωταγωνίστρια ακολουθεί, μια σειρά ανατριχιαστικών, αντιλογικών σωματικών κινήσεων, ενώ ο σκηνοθέτης την παρουσιάζει σε πολλές σκηνές «άυλη», ή μάλλον, όχι ακριβώς άυλη, αλλά ερεβώδη, σαν μια σιλουέτα που μπορεί να ενσωματώσει φαντασιακά ό,τι θέλει αυτός που τη βλέπει.