«Ένα κάποιο κενό» – Μια βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή και συγκινητικά ακριβής παράσταση για τη μοναξιά, τη ρωγμή της καθημερινότητας και όσα μένουν ανείπωτα μέσα μας.

25/03/2026 - 21:08

Του

Σταύρου Ξηντάρα

Στο Θέατρο Εμπορικόν, η Βαλέρια Δημητριάδου επιστρέφει με το νέο της έργο «Ένα κάποιο κενό», μια παράσταση χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης συναισθηματικής δύναμης, που κατορθώνει να αγγίξει τον θεατή εκεί όπου οι περισσότερες σύγχρονες δραματουργίες απλώς περνούν ξυστά: στο ανείπωτο, στο εύθραυστο, στο βαθιά ανθρώπινο.

Μετά το πολυσυζητημένο «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον» και το «Ενενήντα», η Δημητριάδου επιβεβαιώνει ξανά τη σπάνια ικανότητά της να μετατρέπει το προσωπικό σε συλλογικό βίωμα και το καθημερινό σε υπαρξιακή εμπειρία.

Επτά ιστορίες. Επτά πρόσωπα. Επτά μικρές εσωτερικές διαδρομές που εκτυλίσσονται παράλληλα, σαν σπαράγματα ζωής που τέμνονται αθόρυβα κάτω από την επιφάνεια της «κανονικότητας».

Μια γυναίκα μετά τη γέννα. Ένα ζευγάρι που μένει ξανά μόνο. Ένας μοναχικός ταξιτζής. Ένας νέος που παλεύει με την αποκάλυψη της ταυτότητάς του. Ένας ανάπηρος μουσικός που ψάχνει διέξοδο στη δημιουργία. Μια γυναίκα αντιμέτωπη με τον χρόνο. Και, τελικά, όλοι μαζί απέναντι σε κάτι κοινό: στο κενό της μη σύνδεσης.

Το έργο δεν φωνάζει· ψιθυρίζει. Και ακριβώς γι’ αυτό σε βρίσκει τόσο καίρια. Η γραφή της Δημητριάδου είναι ευαίσθητη, στοχαστική, γεμάτη μικρές αλήθειες που μοιάζουν να έχουν αποσπαστεί από τη ζωή την ίδια. Με λιτότητα, διακριτικό χιούμορ και υπόγεια συγκίνηση, το κείμενο αρθρώνει ένα ουσιαστικό σχόλιο για τον σύγχρονο άνθρωπο και την αδυναμία του να υπάρξει πραγματικά παρών στη ζωή του.

Η Βαλέρια Δημητριάδου, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία, διαχειρίζεται το πολυπρόσωπο υλικό της με ωριμότητα, ακρίβεια και αίσθηση μέτρου. Χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, χτίζει μια σκηνική αφήγηση που ρέει οργανικά, αφήνοντας χώρο στους χαρακτήρες και στις σιωπές τους.

Η παράσταση δεν επενδύει στο εύκολο δραματικό ξέσπασμα, αλλά στην παρατήρηση, στη λεπτομέρεια, στη συναισθηματική αναγνώριση. Και αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό της στοιχείο: ότι δεν προσπαθεί να σε συγκινήσει — σε συγκινεί επειδή αναγνωρίζεις μέσα της τον εαυτό σου.

Αθηνά Αλεξοπούλου

Εξαιρετικά ευαίσθητη και εσωτερική, χτίζει μια παρουσία με αλήθεια και συναισθηματική διαφάνεια. Μια ερμηνεία χαμηλόφωνη αλλά βαθιά ουσιαστική.

Ιωάννα Ασημακοπούλου

Με φυσικότητα και εκφραστική ακρίβεια, προσφέρει στιγμές που ξεχωρίζουν για τη γνήσια ανθρώπινη ποιότητά τους.

Αντώνης Καρυστινός

Μεστός, γειωμένος και πειστικός, αποδίδει τον χαρακτήρα του με καθαρότητα και συναισθηματικό βάθος.

Αλέξανδρος Μαυρόπουλος

Σταθερός και ουσιαστικός, υπηρετεί το σύνολο με μέτρο και εσωτερικότητα, χωρίς να επιδιώκει επιφανειακές κορυφώσεις.

Μιχάλης Πανάδης

Ιδιαίτερα εκφραστικός και άμεσος, φέρνει μια σκηνική αλήθεια που αγγίζει. Η παρουσία του έχει ένταση, αλλά και λεπτότητα.

Νικόλας Παπαδομιχελάκης

Με καθαρότητα, συγκέντρωση και ουσία, αποτυπώνει εύστοχα τις εσωτερικές διακυμάνσεις του ρόλου του.

Αθηνά Σακαλή

Διαθέτει ευαισθησία, εσωτερικό παλμό και σκηνική ευγένεια. Η ερμηνεία της αφήνει ένα διακριτικό αλλά έντονο αποτύπωμα.

Η σκηνογραφία της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη υπηρετεί με λειτουργικότητα και αισθητική καθαρότητα τη δραματουργία, δημιουργώντας έναν χώρο ανοιχτό στις εναλλαγές των ιστοριών και των διαθέσεων.

Τα κοστούμια του Δήμου Κλιμενώφ κινούνται με συνέπεια μέσα στο ρεαλιστικό σύμπαν της παράστασης, ενώ η κίνηση της Κατερίνας Γεβετζή ενισχύει τη σωματικότητα και την εσωτερική ροή των σκηνών.

Ιδιαίτερα εύστοχοι είναι και οι φωτισμοί των Ιωάννα Αθανασίου και Τάσου Παλαιορούτα, που χτίζουν μια ατμόσφαιρα εύθραυστη και συναισθηματικά φορτισμένη, ενώ ο ήχος και η μουσική λειτουργούν υποστηρικτικά και διακριτικά, χωρίς υπερβολές.

Το «Ένα κάποιο κενό» είναι μια παράσταση που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να σε συναντήσει. Και το καταφέρνει. Με τρυφερότητα, αλήθεια και μια σπάνια συναισθηματική εντιμότητα, μιλά για όλα εκείνα που κουβαλάμε μέσα μας και συχνά αποφεύγουμε να αντικρίσουμε.

Είναι ένα έργο για τη μοναξιά, αλλά όχι μόνο. Είναι, τελικά, ένα έργο για την ανάγκη μας να συνδεθούμε — πριν να είναι αργά.
Και αυτό το κάνει όχι μόνο επίκαιρο, αλλά βαθιά αναγκαίο.