Στο στόχαστρο των βελγικών αρχών έχει τεθεί ο Δημήτρης Αβραμόπουλος καθώς κατηγορείται για εμπλοκή στο Qatar-gate. Ενώ έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για την υπόθεση στην οποία ευρωβουλευτές και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρονται να εκμεταλλεύονταν τις θέσεις και την επιρροή τους και να έκαναν λόμπινγκ προς όφελος του Κατάρ με το αζημίωτο, ο πρώην επίτροπος της ΕΕ, ο οποίος συμετείχε στην αμαρτωλή ΜΚΟ Fught Impunity, εμφανίζεται να έχει άλλη μία σύνδεση με το εμιράτο του Κόλπου: ο νεαρός γιος του προσελήφθη πρόσφατα ως senior shipping analyst στην κρατική QatarEnergy.

Το Documento αποκαλύπτει ότι ο Ιάσονας (Jason) Αβραμόπουλος, που εργαζόταν για περίπου ενάμιση χρόνο στην Alpha Gas της οικογένειας Αγγελικούση ως assistant operations, προτού ακόμη συμπληρώσει τα 30 του χρόνια προσλήφθηκε τον Μάιο του 2024 ως senior shipping analyst στην κρατική QatarEnergy, έναν από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς ομίλους παγκοσμίως. Η συγκεκριμένη θέση προϋπέθετε πολυετή εμπειρία στον κλάδο. Είναι αξιοπερίεργο το πώς ο γιος του Δ. Αβραμόπουλου βρέθηκε σε μια τέτοια θέση και μάλιστα στο Κατάρ. Βέβαια, μετά το ένταλμα σύλληψης σε βάρος του πατέρα του από τις βελγικές αρχές για το Qatar-gate, ο υιός Αβραμόπουλος έσβησε το προφίλ του στο LinkedIn. Ωστόσο τα ψηφιακά ίχνη της προηγούμενης ανάρτησης παρέμειναν διαθέσιμα και εντοπίστηκαν κατά την έρευνα του Documento.

Η επένδυση στο Ναυάγιο

Η σχέση του Δ. Αβραμόπουλου με το Κατάρ έχει παρελθόν. Είναι αυτός που ως υπουργός Εθνικής Αμυνας το 2014 υπέγραψε απόφαση χορήγησης άδειας για την απόκτηση από «σκοτεινούς» Καταριανούς επενδυτές της νησίδας Αγιος Ιωάννης απέναντι από το Ναυάγιο της Ζακύνθου, χωρίς να υπάρχει βεβαίωση από την Κτηματική Υπηρεσία ότι η έκταση δεν ανήκε στο ελληνικό δημόσιο. Εναν χρόνο αργότερα, ο τότε ΥΠΕΘΑ Πάνος Καμμένος ακύρωσε την απόφαση Αβραμόπουλου, επικαλούμενος πιθανά δικαιώματα του δημοσίου καθώς και λόγους δημοσίου συμφέροντος και εθνικής ασφάλειας.

Ηταν το 2014 όταν στην Ελλάδα εμφανίστηκαν οι Καταριανοί ως επενδυτές δισεκατομμυρίων μέσω της αξιοποίησης περιοχής στη Ζάκυνθο που είναι πασίγνωστη ως Ναυάγιο. Η τότε πολυδιαφημισμένη επένδυση αποδείχτηκε απάτη, αφού οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες έκτασης 15.000 στρεμμάτων εμφάνιζαν ως δικές τους… εκτάσεις του δημοσίου. Σήμερα έχει πλέον αποκαλυφθεί –από έρευνα του Documento– ότι η «επένδυση» της απάτης εκείνη την περίοδο σχετιζόταν με κεφάλαια προσώπων που ελέγχονται ως τζιχαντιστές.

Μάλιστα, στην περίφημη επένδυση συμπεριλαμβανόταν και το νησί Αγιος Ιωάννης απέναντι από το Ναυάγιο. Οι «επενδυτές» είχαν υποβάλει αίτημα στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας για να αποφανθεί αν η υπό αγορά νησίδα Αγιος Ιωάννης μπορούσε να μεταβιβαστεί ή αν υπήρχε κώλυμα σε σχέση με θέματα εθνικής ασφάλειας και άμυνας.

Στις 17 Ιουλίου 2014, με το έγγραφο με αριθμό πρωτοκόλλου Φ 110/3730340/Σ.420, ο Δ. Αβραμόπουλος ως υπουργός Αμυνας αποφασίζει για «τη χορήγηση άδειας στην εταιρεία “PIMANA (ΠΙΜΑΝΑ) ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΚΙΝΗΤΩΝ” για την απόκτηση με δικαιοπραξία εν ζωή εμπραγμάτων δικαιωμάτων κυριότητας, νομής και κατοχής στη νήσο “Άγιος Ιωάννης”, του Δήμου Ζακύνθου, της Περιφερειακής Ενότητας Ζακύνθου, της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων». Σε άλλο σημείο βέβαια του εγγράφου σημειώνεται ότι η άδεια χορηγείται υπό τον όρο της έκδοσης πιστοποιητικού από την Κτηματική Υπηρεσία Ζακύνθου, με το οποίο θα βεβαιώνεται ότι το δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας επί της νήσου καθώς η χορήγηση της άδειας δεν έχει την έννοια αναγνώρισης κυριότητας του φερόμενου ως ιδιοκτήτη της νήσου.

Αρα η απόφαση αυτή είναι εντελώς παράτυπη. Δηλαδή ο Δ. Αβραμόπουλος φέρεται αφενός να αποφασίζει κάτι χωρίς να έχει στη διάθεσή του τα έγγραφα που του δίνουν αυτό το δικαίωμα, αφετέρου να εκδίδει μια απόφαση που έχει στοιχεία παραπλάνησης καθώς απαντά σαν να πρόκειται για αδειοδότηση. Οπως, δε, φάνηκε εκ των υστέρων, οι υποτιθέμενοι επενδυτές χρησιμοποίησαν σε δικαστικές διαμάχες την υπουργική απόφαση Αβραμόπουλου ως άδεια για την αγοραπωλησία της γης. Μια απόφαση που έναν χρόνο αργότερα ακύρωσε ο τότε υπουργός Εθνικής Αμυνας Π. Καμμένος. Εχει ιδιαίτερη σημασία επίσης ότι εκείνη την περίοδο –όπως προκύπτει με μια απλή έρευνα– τα κεφάλαια πίσω από τους επενδυτές ελέγχονταν για σχέσεις με τους τζιχαντιστές.

Η υπογραφή για τον Άγιο Ιωάννη

Ας επιστρέψουμε όμως στους Καταριανούς… επενδυτές και ας ξετυλίξουμε το κουβάρι μιας δυσώδους υπόθεσης.

Στις 7 Μαΐου 2014 υπογράφεται το συμβόλαιο με το οποίο ο Γεώργιος Χάρος εμφανίζεται να μεταβιβάζει περίπου 15.000 στρέμματα στη βορειοδυτική Ζάκυνθο, στην περιοχή του Ναυαγίου, στην εταιρεία Pimana ΑΕ Ακινήτων.

Δύο μήνες αργότερα, στις 17 Ιουλίου 2014, ο τότε υπουργός Εθνικής Αμυνας Δ. Αβραμόπουλος υπογράφει την υπουργική απόφαση η οποία, όπως αναφέρει, εκδίδεται κατόπιν της από 13 Δεκεμβρίου 2013 αίτησης της Pimana. Στο έγγραφο αναφέρεται η «χορήγηση άδειας στην εταιρεία PIMANA Α.Ε. Ακινήτων για την απόκτηση εμπραγμάτων δικαιωμάτων κυριότητας, νομής και κατοχής στη νήσο “Αγιος Ιωάννης”», ενώ ταυτόχρονα τίθεται ως όρος η έκδοση πιστοποιητικού από την Κτηματική Υπηρεσία Ζακύνθου που θα βεβαιώνει ότι το δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας επί της νήσου.

Η υπουργική απόφαση φέρει δύο υπογραφές: του Δ. Αβραμόπουλου και του τότε λοχαγού Βασίλειου Μπονέ. Το όνομα του τελευταίου θα επανέλθει αργότερα στην υπόθεση, όταν ως μάρτυρας πλέον με την κατάθεσή του ανέτρεψε κρίσιμες πτυχές της διαδικασίας έκδοσης της επίμαχης απόφασης.

Η κατάθεση που «καίει» τον Αβραμόπουλο

Η εν λόγω υπουργική απόφαση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην κοινωνία της Ζακύνθου. Κάτοικοι της περιοχής κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά για την επίμαχη αγοραπωλησία και για όλα όσα τη συνόδευαν. Η υπόθεση πήρε τον δρόμο της Δικαιοσύνης και μαζί της άρχισαν να καταγράφονται ένορκες καταθέσεις κρατικών λειτουργών που συμμετείχαν στη διαδικασία.

Ανάμεσά τους βρίσκεται και η προϊσταμένη της Κτηματικής Υπηρεσίας Ζακύνθου Αγγελική Ζουρμπάνου. Στην ένορκη κατάθεσή της, στις 7 Νοεμβρίου 2014, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι προσκομίζει το υπηρεσιακό έγγραφο με τα αποτελέσματα του ελέγχου που είχε διενεργήσει η υπηρεσία της τόσο για την έκταση των 15.000 στρεμμάτων όσο και για τη νησίδα Αγιος Γιάννης, η οποία περιλαμβανόταν στην ίδια υπόθεση.

Βεβαιώνει ότι η απόφαση του υπουργού Εθνικής Αμυνας εκδόθηκε «χωρίς να έχει προηγηθεί το πιστοποιητικό που εκδίδει η υπηρεσία μου για τυχόν προβολή δικαιωμάτων του δημοσίου». Η συγκεκριμένη διατύπωση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Κι αυτό γιατί στην απόφαση Αβραμόπουλου αναφερόταν ρητά ότι η άδεια χορηγείται υπό τον όρο της έκδοσης πιστοποιητικού από την Κτηματική Υπηρεσία Ζακύνθου, με το οποίο θα βεβαιωνόταν ότι το δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας επί της νησίδας. Η προϊσταμένη της ίδιας υπηρεσίας καταθέτει ενόρκως ότι η απόφαση είχε εκδοθεί χωρίς να έχει προηγηθεί το πιστοποιητικό που η ίδια όριζε ως αναγκαία προϋπόθεση. Με άλλα λόγια, η υπουργική απόφαση είχε υπογραφεί προτού εκπληρωθεί το βασικό προαπαιτούμενο.

Η κατάθεση του λοχαγού που συνυπογράφει την απόφαση

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ένορκη κατάθεση του λοχαγού Β. Μπονέ. Πρόκειται για τον αξιωματικό που συνυπογράφει με τον Δ. Αβραμόπουλο την υπουργική απόφαση της 17ης Ιουλίου 2014 και λίγους μήνες αργότερα καλείται να περιγράψει ενώπιον της Δικαιοσύνης τι ακριβώς είχε προηγηθεί της έκδοσής της.

Ο λοχαγός κατέθεσε ότι «η εισήγηση ήταν θετική για τη χορήγηση της άδειας από τον ΥΕΘΑ, καθώς κρίθηκε ότι δεν συνέτρεχαν λόγοι εθνικής άμυνας και ασφάλειας που να συνηγορούν για το αντίθετο». Η κατάθεση Μπονέ αποκαλύπτει ότι το υπουργείο Εθνικής Αμυνας εξέτασε ένα συγκεκριμένο και μόνο ζήτημα: αν συνέτρεχαν λόγοι εθνικής άμυνας και ασφάλειας που θα εμπόδιζαν τη χορήγηση της άδειας. Η ίδια η υπουργική απόφαση θέτει ως όρο και ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα: να βεβαιωθεί από την Κτηματική Υπηρεσία Ζακύνθου ότι το ελληνικό δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας επί της νήσου.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η συνέχεια της κατάθεσης του λοχαγού. Ο ίδιος αναφέρει ότι στην υπουργική απόφαση είχε ενσωματωθεί ρητός όρος σύμφωνα με τον οποίο για να ολοκληρωθεί νόμιμα η δικαιοπραξία απαιτούνταν πιστοποιητικό της Κτηματικής Υπηρεσίας Ζακύνθου, με το οποίο θα βεβαιωνόταν ότι το ελληνικό δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας επί της νήσου. Ωστόσο αμέσως μετά αποκαλύπτει ότι «στην Υπηρεσία μου κοινοποιήθηκε μετά την έκδοση της ως άνω απόφασης έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Ζακύνθου, σύμφωνα με το οποίο αδυνατούσε προς το παρόν να επιδώσει το απαιτούμενο πιστοποιητικό». Δηλαδή, όταν η υπουργική απόφαση είχε ήδη υπογραφεί, η αρμόδια Κτηματική Υπηρεσία ενημέρωνε ότι δεν ήταν ακόμη σε θέση να εκδώσει το πιστοποιητικό που η ίδια η απόφαση προέβλεπε ως αναγκαία προϋπόθεση. Δηλαδή η διαδικασία που ακολουθήθηκε απέχει από εκείνη που προέβλεπε η ίδια η υπουργική απόφαση.

Ποιοι κρύβονταν πίσω από την Pimana;

Πρόσωπα με διαφορετικές αλλά ιδιαίτερα ισχυρές διασυνδέσεις βρίσκονται πίσω από την Pimana. Ο Κρίστιαν Κομέρ εμφανίζεται ως ο ιδιοκτήτης και ο άνθρωπος που διαχειριζόταν την επένδυση του εµίρη του Κατάρ Χαµάντ µπιν Χαλίφα αλ Θάνι, ενώ η Τζουμάνα Μπεσάρα, κουνιάδα του Κομέρ, είναι η πρόεδρος. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΓΕΜΗ, στο ΔΣ της εταιρείας συμμετείχαν ακόμη ο Ευθύμιος Μπουλούτας, διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΛΑΡΚΟ Κωνσταντίνος Θανάσουλας και ο Simon Nicolas Nurvey.

Από την «επένδυση» στους τζιχαντιστές

Οπως αποκάλυψε το Documento τον Δεκέμβριο του 2024, το όνομα του Κρίστιαν Κομέρ περιλαμβάνεται στην υπόθεση CL-2021-332, η οποία εκκρεμούσε τότε ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου του Λονδίνου. Ο Σύριος Basel Hashwah, μαζί με ομάδα άλλων μαρτύρων, στρέφεται κατά της Qatar National Bank, της Doha Bank και σειράς επιχειρηματιών, μεταξύ των οποίων και ο Κομέρ, καταγγέλλοντας τη χρηματοδότηση της τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Νούσρα του Αμπού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι, νυν προέδρου της Συρίας.

Στα δικόγραφα περιγράφεται ένας μηχανισμός χρηματοδότησης που, σύμφωνα με τους ενάγοντες, λειτουργούσε τουλάχιστον από το 2010. Οπως υποστηρίζεται, η χρηματοδότηση της τρομοκρατίας πραγματοποιούνταν σε συνεργασία με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και με τη συμμετοχή παραγόντων του Κατάρ, ενώ η Τουρκία φέρεται να αποτελούσε τον βασικό δίαυλο μέσω του οποίου διοχετεύονταν τα κεφάλαια. Οι ίδιες καταγγελίες αναφέρουν ότι υπερκοστολογημένες κατασκευαστικές συμβάσεις χρησιμοποιούνταν ως μηχανισμός δημιουργίας υπερκερδών, τα οποία μέσω της Qatar National Bank και της Doha Bank κατέληγαν στην Αλ Νούσρα. Σύμφωνα πάντα με τα δικόγραφα, ακόμη και έργα που εμφανίζονταν ως πραγματικά και νόμιμα χρησιμοποιούνταν ως «όχημα» για τη διοχέτευση χρημάτων προς την οργάνωση.

Προτού ακόμη έρθουν στο φως τα βρετανικά δικόγραφα, το όνομα του Κομέρ είχε ήδη εμφανιστεί στην Ελλάδα. Την 1η Δεκεμβρίου 2015 η εφημερίδα «Ανεξαρτησία» δημοσίευσε πρωτοσέλιδο με τίτλο περί στοιχείων για χρηματοδότηση της τρομοκρατίας μέσω εταιρειών real estate. Στο σχετικό ρεπορτάζ υποστηριζόταν ότι ήδη από το 2012 είχαν εκδοθεί επιταγές συνολικού ύψους 8 εκατ. ευρώ με αιτιολογία την υποτιθέμενη αγορά βραχονησίδας στο Ιόνιο, ενώ γινόταν αναφορά και σε λογαριασμό κυπριακής εταιρείας με εκπροσώπους, μεταξύ άλλων, την Τζουμάνα Μπεσάρα και τον Κριστιάν Κομέρ, στον οποίο είχε εμβαστεί ποσό 3.558.000 ευρώ με αιτιολογία την υποτιθέμενη αγορά πέντε νησίδων στο Ιόνιο. Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμυνας Δ. Αβραμόπουλος δεν μπορούσε και δεν όφειλε, προτού υπογράψει μια τόσο κρίσιμη υπουργική απόφαση, να έχει διασφαλίσει ότι είχε προηγηθεί ουσιαστικός έλεγχος για την εταιρεία και τα πρόσωπα που εμφανίζονταν πίσω από την πολυδιαφημιζόμενη επένδυση;