Kλιματική κρίση στην Ευρώπη: Στα 42,5 δισ. ευρώ το ασφαλιστικό κενό

Η κλιματική κρίση στην Ευρώπη μετατρέπεται ολοένα πιο καθαρά σε οικονομική κρίση για τις επιχειρήσεις, με ζημιές που δεν αποτυπώνονται πάντα στους ισολογισμούς με τον ίδιο τρόπο που αποτυπώνονται οι υλικές καταστροφές. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ένα σημαντικό μέρος του κόστους μένει εκτός της παραδοσιακής ασφαλιστικής «ομπρέλας» για πολίτες και εταιρείες. Έτσι δημιουργείται ένα ολοένα διευρυνόμενο ασφαλιστικό κενό: η απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές οικονομικές απώλειες και στις ασφαλισμένες αποζημιώσεις. Το αποτέλεσμα είναι εύγλωττο: μόνο την περασμένη χρονιά η ακραία ζέστη κόστισε στην ευρωπαϊκή οικονομία 43 δισ. ευρώ, ενώ οι ασφαλιστικές αποζημιώσεις περιορίστηκαν στα 500 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Moody’s, οι καύσωνες του περασμένου καλοκαιριού οδήγησαν σε 43 δισ. ευρώ χαμένης οικονομικής παραγωγής και προκάλεσαν περίπου 500 εκατ. ευρώ σε ασφαλισμένες αποζημιώσεις. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο μεγέθη αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος: ένα ασφαλιστικό κενό της τάξης των 42,5 δισ. ευρώ. Και το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτό το κενό δεν είναι «λογιστικό»—είναι λειτουργικό, επηρεάζει επενδύσεις, ρευστότητα, σχέδια ανάπτυξης και τελικά τη συνολική ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Ασφαλιστικό κενό: γιατί η ακραία ζέστη μένει εκτός κάλυψης

Το ασφαλιστικό κενό διογκώνεται επειδή η ακραία ζέστη, σε αντίθεση με μια πλημμύρα ή έναν σεισμό, δεν προκαλεί πάντα άμεση, ορατή υλική ζημιά που ενεργοποιεί εύκολα ένα παραδοσιακό συμβόλαιο. Συχνά μεταφράζεται σε έμμεσες απώλειες: μειωμένη παραγωγικότητα, καθυστερήσεις, μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας, φθορά εξοπλισμού, ή ακόμα και πτώση της ζήτησης σε συγκεκριμένους κλάδους. Αυτές οι επιπτώσεις δεν «δένουν» εύκολα με τα κλασικά ασφαλιστήρια διακοπής εργασιών (business interruption), τα οποία συνήθως προϋποθέτουν υλική ζημιά για να ενεργοποιηθούν.

Η ακραία ζέστη επιβαρύνει τις επιχειρήσεις με πολλούς τρόπους ταυτόχρονα: περιορίζει την παραγωγικότητα του ανθρώπινου δυναμικού, μειώνει την καταναλωτική δαπάνη (ιδίως όταν η οικονομική δραστηριότητα επιβραδύνεται σε πόλεις που «βράζουν») και αυξάνει το λειτουργικό κόστος—από την ψύξη σε εργοστάσια και αποθήκες μέχρι τη συντήρηση υποδομών που πιέζονται από παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες. Για τις ασφαλιστικές, όμως, πρόκειται για απώλειες δύσκολα μετρήσιμες και ακόμα δυσκολότερα «ασφαλίσιμες», επειδή συνδέονται με διάχυτες λειτουργικές διαταραχές και όχι με ένα μεμονωμένο γεγονός.

Περιορισμένη ασφαλιστική κάλυψη στις ΜμΕ

Το χαμηλό επίπεδο προστασίας αποτυπώνεται και σε έρευνα του 2023 σε 9.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της ευρωπαϊκής ασφαλιστικής εποπτικής αρχής, όπως ανέφερε το Reuters. Μόλις το 28% των επιχειρήσεων είχε κάλυψη για διακοπή εργασιών μέσω ασφάλισης περιουσίας, ενώ μόνο το 17% διέθετε κάλυψη για διακοπή εργασιών χωρίς υλικές ζημιές—τύπος που αφορά γεγονότα όπως απεργίες ή άλλες διακοπές λειτουργίας.

Καθώς οι ακραίες θερμοκρασίες γίνονται συχνότερες και εντονότερες, το ασφαλιστικό κενό μεγαλώνει μαζί με το πραγματικό κόστος. Οι καθυστερήσεις στα δρομολόγια των τρένων, η πτώση των αγροτικών αποδόσεων, η αύξηση του κόστους ψύξης σε εγκαταστάσεις παραγωγής και η δυσκολία των εργαζομένων να διατηρήσουν ρυθμό και απόδοση σε παρατεταμένους καύσωνες, συνθέτουν μια νέα καθημερινότητα για μεγάλο μέρος της οικονομίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εταιρείες από διαφορετικούς κλάδους άρχισαν να αναφέρονται πιο συστηματικά στις επιπτώσεις των υψηλών θερμοκρασιών ή να προειδοποιούν για μελλοντικούς κινδύνους στις ανακοινώσεις αποτελεσμάτων του δεύτερου τριμήνου. Μεταξύ αυτών, η σουηδική ITAB Group (εξοπλισμός καταστημάτων), η ιταλική Buzzi (τσιμεντοβιομηχανία) και η γαλλική Worldline (πληρωμές).

Σύνθετος οικονομικός κίνδυνος σε μια ήπειρο που θερμαίνεται ταχύτερα

Η ακραία ζέστη λειτουργεί συχνά ως «σύνθετος» κίνδυνος. Συνδυάζεται με ξηρασία, πυρκαγιές και ελλείψεις νερού, αντί να εκδηλώνεται ως ένα μοναδικό, σαφώς οριοθετημένο γεγονός. Αυτό κάνει τον κίνδυνο δυσκολότερο να μοντελοποιηθεί, να τιμολογηθεί και να ασφαλιστεί σε σχέση με άλλες φυσικές καταστροφές.

Η πρόκληση είναι ακόμη πιο έντονη στην Ευρώπη, που θεωρείται η ταχύτερα θερμαινόμενη ήπειρος. Σύμφωνα με το Reuters Climate Monitor, η μέση θερμοκρασία στη Δυτική Ευρώπη στις 11 Αυγούστου ήταν σχεδόν 10°C υψηλότερη από τον μέσο όρο της περιόδου 1961-1990. Παράλληλα, στοιχεία της πλατφόρμας περιβαλλοντικών γνωστοποιήσεων CDP δείχνουν ότι το 35% των εταιρειών που παρακολουθεί έχει ήδη αναγνωρίσει τους καύσωνες ως παράγοντα κινδύνου, με μεγαλύτερη έκθεση στη μεταποίηση, τις υπηρεσίες, τις υποδομές και τον κλάδο τροφίμων.

Ακόμη και όταν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη για επιμέρους υλικές ζημιές—για παράδειγμα σε περιστατικά που σχετίζονται με διακοπές ηλεκτροδότησης—πολλές επιχειρήσεις επισημαίνουν ότι οι αποζημιώσεις δεν επαρκούν για να καλύψουν απώλειες πωλήσεων, μειωμένη κίνηση ή τη συνολική πτώση της καταναλωτικής δραστηριότητας.

Παραμετρικές ασφαλίσεις: μια πρακτική απάντηση στο ασφαλιστικό κενό

Για να περιορίσουν το ασφαλιστικό κενό, ασφαλιστικές εταιρείες στρέφονται ολοένα περισσότερο στις παραμετρικές ασφαλίσεις. Πρόκειται για προϊόντα που ενεργοποιούν αυτόματη αποζημίωση όταν η θερμοκρασία (ή άλλος δείκτης) ξεπεράσει προκαθορισμένα όρια. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά συμβόλαια, δεν απαιτούν χρονοβόρες διαδικασίες εκτίμησης πραγματικών ζημιών: η αποζημίωση βασίζεται στον δείκτη, όχι στην απόδειξη της απώλειας.

Σύμφωνα με έκθεση της KBV Research, η ευρωπαϊκή αγορά παραμετρικών ασφαλίσεων εκτιμάται ότι θα φτάσει τα 7,93 δισ. δολάρια έως το 2031, με σύνθετο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 9,5% για την περίοδο 2025-2032. Ήδη χρησιμοποιούνται στον αγροτικό τομέα, όπου η ζέστη μπορεί να μειώσει τις αποδόσεις καλλιεργειών ή την παραγωγικότητα των ζώων, ενώ ο κλάδος βλέπει προοπτικές επέκτασης και σε άλλες δραστηριότητες όπως οι μεταφορές και η προστασία του εργατικού δυναμικού.

Η ασφάλιση δεν αρκεί: προσαρμογή και ανθεκτικότητα

Παρά τις νέες λύσεις, η ασφάλιση δεν αποτελεί τη μοναδική απάντηση. Οι επιχειρήσεις καλούνται να προσαρμόσουν τον τρόπο λειτουργίας τους σε συχνότερα και πιο έντονα κύματα ζέστης.

Αυτό σημαίνει επενδύσεις σε τεχνολογίες ψύξης και ενεργειακή αποδοτικότητα, ανασχεδιασμό χώρων εργασίας και βαρδιών με βάση τους κινδύνους θερμικής καταπόνησης, αλλά και συστηματικούς ελέγχους αντοχής των εφοδιαστικών αλυσίδων—ιδίως εκεί όπου η ζέστη μπορεί να προκαλέσει καθυστερήσεις, ελλείψεις ή αυξημένο κόστος.