Ζέτα Μακρυπούλια: «Στον έρωτα και χάρηκα και ανυψώθηκα και έπεσα στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα»

Η Ζέτα Μακρυπούλια μίλησε με ειλικρίνεια και αφοπλιστική αμεσότητα στο νέο τεύχος του περιοδικού Instyle, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη δημοσιογράφο Ξένια Ιωάννου. Αφορμή στάθηκε το νέο της θεατρικό βήμα, όμως η κουβέντα δεν έμεινε μόνο στα επαγγελματικά. Η ίδια επέλεξε να ανοίξει την καρδιά της και να μιλήσει για κάτι βαθιά ανθρώπινο: το πώς αλλάζει ο έρωτας μέσα μας, όσο μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε το αληθινό από το στιγμιαίο.

Σε έναν κόσμο που συχνά εξιδανικεύει τα συναισθήματα και «πουλάει» τον έρωτα ως μόνιμη κορύφωση, η Ζέτα Μακρυπούλια περιγράφει μια διαδρομή που οι περισσότεροι έχουμε περάσει, αλλά λίγοι τη λέμε τόσο καθαρά. Μιλά για τον έρωτα όπως τον έζησε: με υπερβολές, ένταση, χαρά, πτώσεις, τραύματα. Και ακριβώς γι’ αυτό, η εξομολόγησή της αποκτά βάθος. Δεν είναι μια θεωρητική άποψη· είναι συμπέρασμα ζωής.

Ζέτα Μακρυπούλια: πώς έχει αλλάξει ο έρωτας μέσα της

Στο ερώτημα αν ο έρωτας, μέσα της, έχει αλλάξει, η απάντησή της είναι ξεκάθαρη: «Πολύ. Πάρα πολύ». Και αυτή η φράση από μόνη της κουβαλά μια ολόκληρη εμπειρία. Δεν μιλά απλώς για μια μικρή μετατόπιση ή για μια πιο «ήπια» διάθεση. Περιγράφει μια αλλαγή οπτικής, έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπει και να βιώνει τον έρωτα σήμερα.

Όταν ρωτήθηκε αν πλέον τον βλέπει πιο προσγειωμένα, παραδέχτηκε ότι έχει επέλθει μια απομυθοποίηση. «Έχει απομυθοποιηθεί, είναι η αλήθεια», είπε, και μάλιστα πρόσθεσε κάτι που ίσως αιφνιδιάζει: της αρέσει κιόλας. Η απομυθοποίηση, δηλαδή, δεν παρουσιάζεται ως ήττα ή ως κυνισμός. Αντίθετα, μοιάζει με μια ανακούφιση — σαν να μπαίνουν τα πράγματα στη σωστή τους θέση.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον. Γιατί πολλές φορές, όταν λέμε ότι «απομυθοποιήσαμε» τον έρωτα, το ταυτίζουμε με απογοήτευση ή παραίτηση. Η Ζέτα Μακρυπούλια όμως το περιγράφει ως μια πιο ώριμη διάσταση. Σαν να φεύγει το περιττό βάρος της υπερβολής και να μένει η ουσία.

Απομυθοποίηση ή επιστροφή στη σωστή διάσταση;

Στη συζήτηση τέθηκε το εύλογο ερώτημα: απομυθοποιήθηκε ο έρωτας ή απλώς μπήκε στη σωστή του διάσταση, επειδή πριν υπήρχε υπερβολή; Η ίδια δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι αυτή η υπερβολή υπήρχε. Και, όπως λέει, είναι κάτι σχεδόν καθολικό: «Είχα μια υπερβολή που την έχουμε όλοι, που ήταν και ηλικιακή πιθανότατα».

Με άλλα λόγια, δεν κατηγορεί τον νεότερο εαυτό της. Δεν τον ακυρώνει. Αναγνωρίζει ότι αυτό είναι μέρος της πορείας: όταν είσαι πιο νέος, ο έρωτας μοιάζει απόλυτος, καθοριστικός, σχεδόν μοιραίος. Και ίσως είναι φυσικό να είναι έτσι. Γιατί «στον έρωτα δεν γίνεται να μην ξεφύγεις». Έτσι το λέει. Και αυτή η φράση λειτουργεί σαν μικρή αλήθεια που δύσκολα την αμφισβητείς.

«Τον έζησα στο φουλ, όπως το ήθελα και στα κόκκινα»

Η Ζέτα Μακρυπούλια μιλά για τον έρωτα χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς εξιδανίκευση. Δηλώνει ευγνωμοσύνη που κατάφερε να τον ζήσει «στο φουλ», όπως τον ήθελε, «στα κόκκινα». Δεν προσπαθεί να φανεί ψύχραιμη ή «πάνω από τα πράγματα». Αντίθετα, παραδέχεται ότι έζησε όλο τον κύκλο.

Και όταν λέει «όλο τον κύκλο», το εννοεί: «Και χάρηκα και ανυψώθηκα και έπεσα στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα». Είναι μια φράση που συμπυκνώνει τη διπλή φύση του έρωτα: μπορεί να σε απογειώσει, αλλά μπορεί και να σε διαλύσει. Και η ίδια δεν αποφεύγει καμία πλευρά. Δεν κρατά μόνο τη λάμψη, κρατά και το κόστος.

Ζέτα Μακρυπούλια για τον έρωτα σήμερα: ωριμότητα και διάκριση

Σήμερα, όπως εξηγεί, βρίσκεται σε μια φάση που έχει απομυθοποιήσει τον έρωτα γιατί θεωρεί πως, σε αυτή την ηλικία, θα ήταν «λίγο χαζό» να ερωτεύεται με τον ίδιο τρόπο όπως παλιά. Και ο λόγος που το λέει είναι ουσιαστικός: αν ερωτεύεσαι πάντα με τον ίδιο τρόπο, ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις εξελιχθεί.

Η ωριμότητα, στη δική της περιγραφή, δεν ισοδυναμεί με λιγότερο συναίσθημα. Ισοδυναμεί με περισσότερη διάκριση. «Λίγο πια ξεχωρίζεις πότε έρχεται ο έρωτας, πότε είναι απλώς ενθουσιασμός», λέει. Και αυτή η διάκριση είναι ίσως το πιο σημαντικό μάθημα που έρχεται με τον χρόνο: να μην μπερδεύεις το έντονο με το ουσιαστικό, το γρήγορο με το βαθύ, το «καίγομαι» με το «χτίζω».

Στο τέλος, αυτό που μένει από τα λόγια της Ζέτας Μακρυπούλια είναι μια ώριμη, ανθρώπινη και καθόλου κυνική προσέγγιση. Ο έρωτας δεν ακυρώνεται, δεν απορρίπτεται — απλώς παύει να είναι μύθος και γίνεται πραγματικότητα. Και ίσως εκεί, στη γείωση και στην καθαρότητα, να βρίσκεται τελικά η πιο ειλικρινής του μορφή: ένας έρωτας που μπορεί να σε χαροποιήσει και να σε εξελίξει, χωρίς να χρειάζεται να σε παρασύρει σε υπερβολές για να αποδείξει ότι είναι αληθινός.