Θοδωρής Κατσαφάδος: «Τώρα πια εγώ δεν κάνω καριέρα, κάνω συναντήσεις ζωής»

Ο Θοδωρής Κατσαφάδος παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό «Λοιπόν» και στον Παναγιώτη Βαζαίο, κάνοντας έναν προσωπικό απολογισμό για τη μακρόχρονη διαδρομή του στην υποκριτική. Με τη χαρακτηριστική του ηρεμία και καθαρότητα σκέψης, ο καταξιωμένος ηθοποιός μίλησε για όσα έζησε στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αλλά κυρίως για το πώς έχει αλλάξει η ματιά του απέναντι στη δουλειά. Δεν τον απασχολεί πια η έννοια της «καριέρας» ως στόχος ή ως μετρήσιμο επίτευγμα. Αυτό που έχει πραγματική αξία, όπως εξομολογείται, είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές: οι συνεργασίες που αφήνουν αποτύπωμα, οι ρόλοι που σε δοκιμάζουν, οι παραστάσεις που σε μεταμορφώνουν. Με λίγα λόγια, εκείνο που τον κινεί πλέον είναι οι «συναντήσεις ζωής».

Η στάση του Θοδωρή Κατσαφάδου δεν ακούγεται σαν αποστασιοποίηση ή παραίτηση. Αντίθετα, μοιάζει με μια ώριμη επιλογή: να συνεχίζει να εργάζεται με ουσία, χωρίς το βάρος της απόδειξης, χωρίς τον άγχος της επόμενης «κορυφής». Σε μια εποχή που συχνά επιβραβεύει τον θόρυβο, η φωνή του έρχεται να υπενθυμίσει πως το κέντρο της τέχνης είναι η ανθρώπινη εμπειρία.

Θοδωρής Κατσαφάδος: «Τώρα πια εγώ δεν κάνω καριέρα, κάνω συναντήσεις ζωής»

Ερωτηθείς αν μια συγκεκριμένη στιγμή θα μπορούσε να θεωρηθεί από τις κορυφαίες της διαδρομής του, ο Θοδωρής Κατσαφάδος είναι κατηγορηματικός: δεν του αρέσει να βλέπει τα πράγματα σαν σκαλοπάτια μιας πορείας που πρέπει να δικαιωθεί. Για εκείνον, αυτό το μέτρο σύγκρισης ανήκει σε άλλες ηλικίες, σε άλλες ανάγκες.

Όπως λέει, σήμερα το ζητούμενο είναι να είναι καλά. Έχει μεγαλώσει, έχει δει πράγματα, έχει ζήσει επιτυχίες, αποτυχίες, αλλαγές, εποχές. Και μέσα από όλα αυτά, έχει κερδίσει κάτι πολύ σημαντικό: ελευθερία. Την ελευθερία να επιλέγει με μεγαλύτερη καθαρότητα, να μην κυνηγάει τίτλους, να μη μετράει τη ζωή του με την αγωνία του «τι άλλο πρέπει να κάνω». Η υποκριτική παραμένει παρούσα, αλλά χωρίς την εμμονή της επιβεβαίωσης. Αυτό που μένει είναι το βίωμα.

Η ευγνωμοσύνη ως απολογισμός μιας γεμάτης πορείας

Ο Θοδωρής Κατσαφάδος δηλώνει «χορτασμένος» από τη δουλειά του — και η λέξη εδώ δεν σημαίνει κορεσμό ή κούραση. Σημαίνει πληρότητα. Σημαίνει ότι έχει πάρει πολλά από το θέατρο και την τηλεόραση, ότι έχει δώσει τον χρόνο, το ταλέντο, την αντοχή του, και ότι ως αντάλλαγμα έχει ζήσει εμπειρίες που τον ολοκλήρωσαν ως άνθρωπο.

Μιλάει με ευγνωμοσύνη για όσα του συνέβησαν. Και αυτή η ευγνωμοσύνη δεν είναι μια τυπική δήλωση σε συνέντευξη, αλλά ένα ξεκάθαρο συναίσθημα ανθρώπου που αναγνωρίζει τη διαδρομή του. Σαν να κοιτά πίσω όχι για να αξιολογήσει, αλλά για να θυμηθεί τι τον διαμόρφωσε: τους ρόλους, τους ανθρώπους, τις συγκυρίες, τις απρόβλεπτες συναντήσεις που τελικά έδωσαν νόημα.

«Τα κατάφερα;» Η απάντηση βρίσκεται στην πληρότητα

Στο ερώτημα αν μπορεί σήμερα να πει πως «τα κατάφερε», ο Θοδωρής Κατσαφάδος απαντά με έναν τρόπο που αποφεύγει τις βεβαιότητες. Δεν στέκεται στη φιλοδοξία που εκπληρώθηκε, αλλά στο απρόσμενο εύρος όσων έζησε. Παραδέχεται πως έχει κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόταν όταν ξεκινούσε, νέος, με όνειρα που τότε έμοιαζαν μεγάλα, αλλά όχι απαραίτητα ρεαλιστικά.

Το θέατρο, η τηλεόραση και —όπως σημειώνει— λίγο ο κινηματογράφος, του άνοιξαν δρόμους που δεν περίμενε. Έπαιξε υπέροχους ρόλους, συνεργάστηκε με σημαντικούς συναδέλφους και σκηνοθέτες, έζησε τη μεγάλη εμπειρία της Επιδαύρου και, όπως λέει με μια λεπτομέρεια που φανερώνει και το μέγεθος της διαδρομής του, έχει υποδυθεί σχεδόν όλους τους αγγελιαφόρους στην ελληνική τραγωδία. Πρόκειται για ρόλους απαιτητικούς, με τεχνική ακρίβεια και εσωτερική ένταση, που κουβαλούν συχνά την πιο συγκλονιστική αφήγηση του έργου.

Κι όμως, παρά τις επιτυχίες, δεν βιάζεται να βάλει τη σφραγίδα «τα κατάφερα». Προτιμά να πει κάτι πιο ανθρώπινο και ίσως πιο αληθινό: ότι είναι γεμάτος. Ότι πλούτισε την ψυχή και τη ζωή του. Και αυτή η φράση μοιάζει να συνοψίζει τον προσωπικό του ορισμό για την επιτυχία: όχι ως τρόπαιο, αλλά ως εσωτερικό κέρδος.

Όταν η τέχνη γίνεται τρόπος ζωής

Η συνέντευξη του Θοδωρή Κατσαφάδου δεν λειτουργεί μόνο ως αναδρομή σε μια διαδρομή δεκαετιών. Λειτουργεί και ως υπενθύμιση ότι η τέχνη —όταν υπηρετείται με συνέπεια— δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι τρόπος να συνδέεσαι με τους ανθρώπους, να δοκιμάζεσαι, να μαθαίνεις, να αναμετριέσαι με τον εαυτό σου.

Στο τέλος, αυτό που μένει από τα λόγια του δεν είναι ένας κατάλογος επιτευγμάτων, αλλά μια φιλοσοφία: η αξία βρίσκεται στις «συναντήσεις ζωής». Εκεί που η δουλειά συναντά το συναίσθημα, όπου ένας ρόλος γίνεται εμπειρία, όπου μια συνεργασία γίνεται μνήμη. Και ίσως αυτή να είναι και η πιο ουσιαστική επιτυχία για έναν ηθοποιό: να μπορεί, όπως ο Θοδωρής Κατσαφάδος, να κοιτά τη διαδρομή του και να νιώθει όχι απλώς δικαιωμένος, αλλά πραγματικά γεμάτος.

Πηγή: zappit.gr