Ρέμος για Θεοφάνους: «Ήρθε μ’ ένα υφάκι “τα δικά μου τραγούδια θα είναι τίτλος δίσκου” – Κάτσε ρε φίλε, οι άλλοι δεν έχουνε δικαίωμα;»

Ο Αντώνης Ρέμος παραχώρησε μια ιδιαίτερα ανθρώπινη συνέντευξη στη Γιώτα Τσιμπρικίδου, με απόσπασμα να προβάλλεται στο «Πρωινό» την Παρασκευή (26/6). Ο δημοφιλής τραγουδιστής άνοιξε την καρδιά του για πρόσωπα και στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του, μιλώντας με συγκίνηση για τη Μαρινέλλα και με ειλικρίνεια για την πρώτη, επεισοδιακή του γνωριμία με τον Γιώργο Θεοφάνους. Μέσα από τις αφηγήσεις του, ο Αντώνης Ρέμος ανέδειξε κάτι βαθύτερο: τον σεβασμό που απαιτεί η σκηνή, αλλά και την ανάγκη για ισορροπία και δικαιοσύνη στις συνεργασίες, όσο μεγάλες κι αν είναι οι φιλοδοξίες των δημιουργών.

Η Μαρινέλλα, η σκηνή και όσα δεν ειπώθηκαν

Σε ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία της συνέντευξης, ο Αντώνης Ρέμος μίλησε για τη Μαρινέλλα με τρυφερότητα, αφήνοντας να φανεί ότι αυτή η σχέση δεν ήταν απλώς επαγγελματική. Ήταν μια μαθητεία σε ήθος, πειθαρχία και σεβασμό προς το κοινό. Όταν η συζήτηση έφτασε στο τι θα άλλαζε ή τι θα ήθελε να έχει «απέναντί του», ο τραγουδιστής δεν δίστασε: θα προτιμούσε μια καρέκλα, μια παρουσία απέναντί του, για να χωρέσουν σε λίγα λεπτά όλα εκείνα που δεν πρόλαβε να πει.

Παρότι, όπως εξήγησε, η Μαρινέλλα «σιχαινόταν αυτά» —δηλαδή τις υπερβολικές εκδηλώσεις και τις συναισθηματικές εξάρσεις— στο συγκεκριμένο, ζεστό και οικογενειακό περιβάλλον έδειχνε μια διαφορετική, πιο προστατευτική πλευρά. Ο ίδιος θυμήθηκε χαρακτηριστικά τον τρόπο με τον οποίο του απευθυνόταν, σχεδόν σαν μητρική φιγούρα, με εκείνο το γνώριμο «Αντώνη μου», που ακόμη ηχεί μέσα του.

Η σκηνή, όμως, για τη Μαρινέλλα δεν ήταν ποτέ απλώς μια υποχρέωση. Ήταν ιερό καθήκον. Ο Αντώνης Ρέμος περιέγραψε μια στιγμή που αποκαλύπτει ακριβώς αυτό: μετά το τραγούδι, εκείνος συνήθιζε να κατεβαίνει στο σαλόνι, να κάθεται με φίλους, να πίνει ένα ποτό και να παρακολουθεί το πρόγραμμα σαν θεατής. Κι εκείνη, μετά από μια εκρηκτική ανταπόκριση του κόσμου, έσκυψε και του είπε σχεδόν αυστηρά πως, αν τον ξαναδεί να κατεβαίνει κάτω μετά το τραγούδι, «θα του κόψει τα πόδια» προσωπικά.

Πίσω από την υπερβολή της φράσης, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να αλλάζει ρόλο τόσο εύκολα. Δεν τραγουδάς και μετά «εξαφανίζεσαι» από τη θέση ευθύνης που έχεις απέναντι στο κοινό. Ο Αντώνης Ρέμος παραδέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη ότι είχε δίκιο. Απόλυτο δίκιο. Και αυτή η παραδοχή δεν είναι μικρή υπόθεση, ειδικά όταν προέρχεται από έναν καλλιτέχνη με τόσο μεγάλη εμπειρία στη σκηνή.

Αντώνης Ρέμος για Γιώργο Θεοφάνους: η πρώτη γνωριμία και το “υφάκι”

Περνώντας σε ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο, ο Αντώνης Ρέμος μίλησε για τη συνεργασία που έμελλε να γραφτεί στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, αλλά ξεκίνησε με… τριβές. Όπως αποκάλυψε, στα χρόνια του δεύτερου δίσκου του, εμφανίζεται ο Σταύρος Αραπίδης με νέα: «Ήρθε ο Γιώργος Θεοφάνους, θα μας δώσει κάποια τραγούδια».

Και πράγματι, ο Θεοφάνους έφερε υλικό που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Τραγούδια δυνατά, επιτυχημένα, με εμπορική και καλλιτεχνική προοπτική: «Κάνε στην άκρη να περάσω, θα σε ξεπεράσω», «Στο σταυρό που σου κάνω» και άλλα που, όπως είπε, ήταν «πέντε επιτυχίες». Όμως, πέρα από τη μουσική, υπήρχε και η στάση.

Ο Αντώνης Ρέμος περιέγραψε ότι ο συνθέτης εμφανίστηκε με ένα ύφος που θύμιζε τελεσίγραφο: «τα δικά μου τραγούδια θα είναι τίτλος δίσκου», «τα δικά μου τραγούδια θα γίνουν βίντεο κλιπ». Εκεί, ο τραγουδιστής αντέδρασε αυθόρμητα. Όχι επειδή αμφισβητούσε την αξία των τραγουδιών, αλλά επειδή δεν δεχόταν την επιβολή: «Κάτσε ρε φίλε. Δηλαδή οι άλλοι δεν έχουνε δικαίωμα;».

Η φράση αυτή συμπυκνώνει όλο το νόημα. Σε έναν δίσκο υπάρχουν κι άλλοι δημιουργοί, άλλες υπογραφές, άλλες προσπάθειες. Δεν γίνεται να αποφασίζει ένας άνθρωπος μόνος του τι «θα είναι» και τι «θα γίνει». Όπως είπε, αν κάποιος έρχεται με τέτοιο τρόπο, η πρώτη αντίδραση είναι να του πεις… να μην έρθει καθόλου.

Όταν η στάση αλλάζει, ανοίγει ο δρόμος για τις μεγάλες επιτυχίες

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Μετά από δύο-τρία χρόνια, όπως εξήγησε ο Αντώνης Ρέμος, η προσέγγιση ήταν εντελώς διαφορετική. Ο Γιώργος Θεοφάνους αυτή τη φορά φέρεται να είπε πως έχει τραγούδια που «μόνο ο Αντώνης θέλει να τα πει», χωρίς απαιτήσεις, χωρίς όρους και χωρίς την ανάγκη να καθορίσει το σύμπαν γύρω από αυτά. «Όσα θέλει, όπως θέλει και να μη θέλει κανένα», μια φράση που ακούγεται σχεδόν σαν άτυπη συγγνώμη, ή έστω σαν αναγνώριση ότι οι συνεργασίες χτίζονται με αμοιβαίο σεβασμό.

Και κάπου εκεί, όλα άλλαξαν. Ο Σταύρος Αραπίδης έφερε μια κασέτα, και ο Αντώνης Ρέμος άκουσε τραγούδια που τον «γκρέμισαν»: «Έλα να με τελειώσεις», «Δεν έχω που να πάω», «Τι σου ’χω κάνει». Η αντίδρασή του ήταν αυθόρμητη και απόλυτη: «πέσαμε κάτω». Δεν μιλάμε απλώς για καλές συνθέσεις· μιλάμε για τραγούδια που κουμπώνουν πάνω σε μια φωνή και σε μια ψυχή, σαν να γράφτηκαν γι’ αυτές.

Κλείνοντας, ο Αντώνης Ρέμος για Γιώργο Θεοφάνους δεν είπε μια ιστορία κουτσομπολιού, αλλά ένα μάθημα για το πώς λειτουργεί η δημιουργία: το ταλέντο είναι απαραίτητο, όμως η συμπεριφορά και ο τρόπος προσέγγισης μπορούν να ανοίξουν ή να κλείσουν πόρτες. Και όπως φαίνεται, όταν μπήκε μπροστά η ουσία —η μουσική, η χημεία και ο σεβασμός— τότε γεννήθηκαν τραγούδια που έγραψαν τη δική τους πορεία και έμειναν στον χρόνο.