Ντίνος Σπυρόπουλος: «Ο Μάρκος Σεφερλής είναι ένας καθαρόαιμος αριστοφανικός ηθοποιός, κάποια στιγμή θα τον δούμε στην Επίδαυρο»

Ο Ντίνος Σπυρόπουλος παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και στον Νίκο Νικόλιζα, μιλώντας με τον γνώριμο, άμεσο τρόπο του για το θέατρο, το κοινό και τη δυναμική που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης όταν καταφέρνει να επικοινωνήσει πραγματικά με τους θεατές. Ανάμεσα στα θέματα που σχολίασε, ξεχώρισαν όσα είπε για τον Μάρκο Σεφερλή, δίνοντας μια πιο ουσιαστική διάσταση στη συζήτηση που κατά καιρούς ανοίγει γύρω από τη δημοφιλία του, την αποδοχή του και το αν τελικά η επιτυχία του αποτελεί «εύκολη» υπόθεση ή αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων ικανοτήτων.

Με λόγο αιχμηρό αλλά όχι άδικo, ο Ντίνος Σπυρόπουλος στάθηκε στο γεγονός ότι ο Μάρκος Σεφερλής υπήρξε για χρόνια στόχος χλευασμού και υποτίμησης. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, παρά τη διαρκή κριτική που έχει δεχτεί, ο ηθοποιός συνεχίζει να γεμίζει θέατρα μόνος του, γεγονός που, κατά τον ίδιο, δεν μπορεί να εξηγηθεί ως συγκυρία ή απλή «μόδα». Αντιθέτως, το αντιμετωπίζει ως ένδειξη ότι υπάρχει πραγματική σύνδεση με το κοινό, κάτι που στο θέατρο λειτουργεί ως το πιο αδιάψευστο κριτήριο επιτυχίας.

Ντίνος Σπυρόπουλος για τον Μάρκο Σεφερλή: «Καθαρόαιμος αριστοφανικός ηθοποιός»

Στο πιο ηχηρό σημείο της συνέντευξης, ο Ντίνος Σπυρόπουλος αποκάλεσε τον Μάρκο Σεφερλή «καθαρόαιμο αριστοφανικό ηθοποιό», αποδίδοντάς του μια θεατρική ταυτότητα που παραπέμπει ευθέως στην παράδοση της κωμωδίας με ρίζες στην αρχαία σκηνή. Η αναφορά στον Αριστοφάνη δεν έγινε τυπικά ούτε ως σχήμα λόγου· αντίθετα, ο συγγραφέας φαίνεται να εννοεί πως ο Σεφερλής διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά που απαιτεί η αριστοφανική γραφή: έντονος ρυθμός, σωματικότητα, αμεσότητα, ικανότητα να «πιάνει» τον παλμό του κοινού και να σηκώνει την αίθουσα στο πόδι, χωρίς να χάνει την επαφή με τη θεατρική πράξη.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Ντίνος Σπυρόπουλος προχώρησε και σε μια πρόβλεψη που συζητήθηκε: εξέφρασε την πεποίθηση ότι κάποια στιγμή «θα τον δούμε στην Επίδαυρο». Η Επίδαυρος, ως σύμβολο θεατρικού κύρους, συχνά αντιμετωπίζεται σαν χώρος «πιστοποίησης» από θεσμούς και μηχανισμούς. Ο Σπυρόπουλος, ωστόσο, έδωσε μια διαφορετική ερμηνεία: υποστήριξε πως δεν είναι τα κυκλώματα που σε οδηγούν στην Επίδαυρο, αλλά ο κόσμος.

Η δύναμη του κοινού και το δύσκολο «να σηκώσεις ανθρώπους από τον καναπέ»

Με μια φράση που συνοψίζει την πραγματικότητα του θεάτρου σήμερα, ο Ντίνος Σπυρόπουλος έθεσε το ουσιώδες ερώτημα: «Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να σηκώσεις κάποιους ανθρώπους από τον καναπέ για να έρθουν να σε δουν;». Η παρατήρηση αυτή δεν αφορά μόνο τον Μάρκο Σεφερλή, αλλά ολόκληρο το τοπίο της ζωντανής ψυχαγωγίας σε μια εποχή όπου οι επιλογές είναι αμέτρητες και η προσοχή του κοινού διασπάται συνεχώς.

Σύμφωνα με τη λογική του, το να γεμίζει κάποιος θέατρα επαναλαμβανόμενα και με συνέπεια αποτελεί από μόνο του ένα επίτευγμα που δεν μπορεί να ακυρωθεί με εύκολους χαρακτηρισμούς. Για τον Σπυρόπουλο, η λαϊκή απήχηση δεν είναι «δεύτερης κατηγορίας» επιτυχία. Είναι απόδειξη ότι ένας καλλιτέχνης έχει βρει τρόπο να επικοινωνεί, να ψυχαγωγεί, να μεταδίδει ενέργεια και να δημιουργεί εμπειρία, στοιχείο που βρίσκεται στον πυρήνα της θεατρικής τέχνης.

«Άλλο το πρωτότυπο και άλλο η κακή απομίμηση»

Ο Ντίνος Σπυρόπουλος δεν έμεινε μόνο στον έπαινο. Με αιχμηρή διάθεση σχολίασε και ένα φαινόμενο που, όπως υπονοεί, παρατηρείται συχνά: βλέπεις ανθρώπους να πηγαίνουν στην Επίδαυρο και «να σεφερλίζουν». Με άλλα λόγια, κάποιοι υιοθετούν επιφανειακά στοιχεία ενός στυλ που έχει αποδειχθεί δημοφιλές, χωρίς να διαθέτουν την αυθεντικότητα, το ένστικτο ή την πραγματική τεχνική που το στηρίζει.

Εδώ έρχεται και η ξεκάθαρη διάκριση που έκανε: «Άλλο είναι το πρωτότυπο και άλλο η κακή απομίμηση». Η φράση λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι στο θέατρο, όπως και σε κάθε μορφή τέχνης, η μίμηση μπορεί να προκαλέσει πρόσκαιρη εντύπωση, αλλά δύσκολα δημιουργεί διάρκεια. Η διάρκεια, κατά τον Σπυρόπουλο, χτίζεται όταν το κοινό νιώθει ότι βλέπει κάτι αυθεντικό, ακόμη κι αν αυτό δεν χωρά πάντα στα αυστηρά καλούπια της «αποδεκτής» αισθητικής.

Τελικά, η τοποθέτηση του Ντίνου Σπυρόπουλου για τον Μάρκο Σεφερλή δεν είναι απλώς ένα σχόλιο υπέρ ενός δημοφιλούς ηθοποιού. Είναι μια ευρύτερη κουβέντα για το ποιος αποφασίζει τι αξίζει, για το πώς μετριέται η επιτυχία και για το αν η σχέση με το κοινό αποτελεί το πιο ειλικρινές κριτήριο. Και αν, όπως λέει, «ο κόσμος σε στέλνει στην Επίδαυρο και όχι τα κυκλώματα», τότε η διαδρομή του Μάρκου Σεφερλή —με όλα όσα προκαλεί και όλα όσα πετυχαίνει— μοιάζει να αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η πραγματική απήχηση μπορεί να ανατρέψει στερεότυπα. Σε κάθε περίπτωση, ο Ντίνος Σπυρόπουλος έβαλε τη συζήτηση σε άλλη βάση: όχι στο αν αρέσει σε όλους, αλλά στο αν αυτό που κάνει είναι αυθεντικό, αποτελεσματικό και αρκετά δυνατό ώστε να γεμίζει αίθουσες, χρόνο με τον χρόνο.