Μάριος Φραγκούλης: «Δεν μπορώ να είμαι ο Παβαρόττι, κανένας δεν μπορεί να είναι αυτό που ήταν κάποιος άλλος»

Με αφορμή τις καλοκαιρινές μουσικές εμφανίσεις του, ο Μάριος Φραγκούλης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Ένας και ένας» του ERTnews και μίλησε ανοιχτά για το βάρος των συγκρίσεων, την προσωπική του καλλιτεχνική ταυτότητα και τα ινδάλματα που τον διαμόρφωσαν. Ο δημοφιλής τενόρος υπογράμμισε από την αρχή ότι κάθε καλλιτέχνης οφείλει να υπηρετεί τη δική του μοναδικότητα, επαναλαμβάνοντας με ειλικρίνεια πως «δεν μπορώ να είμαι ο Παβαρόττι», όσο τιμητικό κι αν είναι να τον συγκρίνουν με έναν μύθο της όπερας. Η τοποθέτηση αυτή, που έρχεται ύστερα από χρόνια διεθνούς πορείας, φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Μάριος Φραγκούλης αντιλαμβάνεται την τέχνη: όχι ως αγώνα μίμησης, αλλά ως συνεχή αναζήτηση αυθεντικής έκφρασης.

Ο Μάριος Φραγκούλης τόνισε ότι από νεαρή ηλικία βρέθηκε αντιμέτωπος με συγκρίσεις που ενίοτε λειτουργούν πιεστικά, όμως οι ίδιες αυτές συγκρίσεις έγιναν αφορμή για εσωτερική ενδυνάμωση. Πίστεψε, όπως είπε, ότι «ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα, τα δικά του πιστεύω, τη δική του ιδιαιτερότητα», θέτοντας ως σταθερό πυρήνα της διαδρομής του την αλήθεια της φωνής και της ερμηνείας του. Η διατύπωση αυτή δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική θέση· είναι μια περιγραφή στάσης ζωής, μιας πορείας με συνέπεια, που επιβεβαιώνεται σε κάθε του συναυλία.

Σε μια τηλεοπτική στιγμή απαλλαγμένη από στόμφο, ο Μάριος Φραγκούλης εξήγησε ότι αναγνωρίζει το κύρος και το βάρος ονομάτων όπως ο Λουτσιάνο Παβαρόττι, αλλά αρνείται να παγιδευτεί σε «ταμπέλες» που ακυρώνουν τη διαφορετικότητα του κάθε ερμηνευτή. «Είναι σίγουρα τιμητικό να με συγκρίνουν με τον Παβαρόττι αλλά θέλω να αποδείξω ποιος είμαι εγώ», σημείωσε χαρακτηριστικά. Με τη φράση αυτή, αποκαθιστά μια κρίσιμη ισορροπία: τιμά τους μεγάλους, χωρίς να αποποιείται την ευθύνη να χαράξει τον δικό του δρόμο.

Η συζήτηση για τις συγκρίσεις δεν αφορά μόνο τη φήμη ή το μέγεθος μιας καριέρας. Αγγίζει τον πυρήνα της δημιουργίας. Ο Φραγκούλης θυμίζει ότι η τέχνη ανθίζει όταν ο καλλιτέχνης αποδέχεται τη φωνή του όπως είναι, παράγει νέα νοήματα και ανανεώνει την παράδοση αντί να την αντιγράφει. Έτσι, κάθε ερμηνεία γίνεται προσωπική κατάθεση και όχι αναπαραγωγή ενός προτύπου. Αυτή ακριβώς η προσέγγιση έχει κερδίσει το κοινό του, που αναγνωρίζει στη σκηνή όχι μόνο τη δύναμη της φωνής του, αλλά και την αλήθεια της παρουσίας του.