Ο Μάνος Πετούσης ανέφερε στη συνέχεια: «Δεν πονούσα για μένα. Πονούσα βλέποντας τη μητέρα μου να αλλάζει λίγο λίγο κάθε ημέρα. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι φροντιστής ενός ανθρώπου με άνοια, πόσω μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος είναι η μητέρα σου.
Το πιο δύσκολο είναι όταν καθηλώνεται στο κρεβάτι. Είναι άδικο. Πολύ άδικο. Μέσα από αυτήν την εμπειρία είπα στον εαυτό μου πως δεν θα ήθελα ποτέ να το ζήσω. Η μοναξιά και η ανασφάλεια αυτών των ανθρώπων είναι τεράστιες. Μακάρι να βρεθεί σύντομα η θεραπεία. Είναι πολύς ο πόνος. Πολλά τα δάκρυα».
