Κωνσταντίνα Μιχαήλ: «Τα τελευταία χρόνια βίωνα μία μικρή σύγχυση, έκανα προσπάθεια για αναπροσαρμογή»

Η ηθοποιός Κωνσταντίνα Μιχαήλ μιλά με ειλικρίνεια για τη μεταβατική φάση που διανύει, για την ωριμότητα που την έχει εξελίξει καλλιτεχνικά και προσωπικά, για την ανάγκη να σπάσουν τα κλισέ στους γυναικείους ρόλους και για τον τρόπο που αναπροσάρμοσε τη ζωή της ύστερα από δύσκολες απώλειες και αλλαγές. «Τα τελευταία χρόνια βίωνα μία μικρή σύγχυση και έκανα προσπάθεια για αναπροσαρμογή και αναδιοργάνωση», παραδέχεται. Σήμερα, κοιτάζει μπροστά με πιο καθαρό βλέμμα, περισσότερη τρυφερότητα για τον εαυτό της και χαρά για όσα θέλει πραγματικά να ζήσει.

Κωνσταντίνα Μιχαήλ: σε μια δημιουργική μετάβαση

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ ανήκει στις ηθοποιούς που δύσκολα χωρούν σε ένα μόνο καλούπι. Χαμαιλέοντας της σκηνής και της οθόνης, μπορεί να είναι ντίβα και απρόσιτη σταρ, ζεστή φίλη, ρομαντική ηρωίδα ή «η γυναίκα της διπλανής πόρτας», χωρίς ποτέ να προδίδει την προσωπική της αλήθεια. Αυτή η ευελιξία εξηγεί εν μέρει τη διάρκεια και τη συνέπειά της στην τηλεόραση και στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια, η απώλεια του πατέρα της και άλλες δυσκολίες τη στοίχειωσαν για λίγο, την ανάγκασαν όμως να επαναπροσδιοριστεί. Το αποτέλεσμα; Αισθάνεται ελαφρύτερη, χαρούμενη και πιο σίγουρη για όσα θέλει να διατηρήσει και όσα οφείλει να αφήσει πίσω.

Η ωριμότητα που μεταμορφώνει την Κωνσταντίνα Μιχαήλ επί σκηνής

Η ίδια αναγνωρίζει πως σήμερα παίζει καλύτερα. Η ωριμότητα έγινε εργαλείο: διαθέτει τεχνικές, «κλειδιά» και την απαιτούμενη εσωτερική ησυχία για να μπαίνει και να βγαίνει από τις καταστάσεις με ασφάλεια. Το τρακ, που παλαιότερα μπορούσε να την αποσυντονίσει, έχει χάσει την έντασή του. Καθώς εξελίχθηκε ως άνθρωπος, εξελίχθηκε και ως ηθοποιός. Έτσι έρχονται προς το μέρος της σκηνοθέτες και συγγραφείς με πιο μεστούς, πολυεπίπεδους ρόλους: όχι πια οι «ανάλαφρες νοικοκυρές» και οι χαριτωμένες φιγούρες πρώτου επιπέδου, αλλά χαρακτήρες με βάθος, αντιφάσεις και απαιτήσεις.

Γυναικείοι ρόλοι χωρίς στερεότυπα

Με την ίδια σαφήνεια μιλά για την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος που γράφονται οι γυναικείοι ρόλοι στην Ελλάδα. Μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι υποχρεωτικά μητέρα, σύζυγος ή βοηθητικός χαρακτήρας. Μπορεί να είναι ανεξάρτητη, ερωτευμένη, επαγγελματίας, δυνατή ή ευάλωτη – και συχνά όλα αυτά μαζί. Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, που δεν επέλεξε την οικογένεια και τα παιδιά ως προσωπικό προορισμό, αισθάνεται ότι μπορεί να εκπροσωπήσει επάξια και εκείνες τις γυναίκες που ακολουθούν λιγότερο «προβλέψιμες» διαδρομές, αναζητώντας ρόλους που να αντανακλούν αυτή την ποικιλία.

Η Τέχνη ως πυξίδα και αντίδοτο

Για την Κωνσταντίνα, η Τέχνη είναι σταθερά ζωής. Θέατρο, βιβλία, μουσική και κάθε μορφή δημιουργίας καλλιεργούν φαντασία, κρίση και ενσυναίσθηση. Μας βοηθούν να δούμε τον «άλλο» πιο καθαρά: τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον άνθρωπο που βρέθηκε στην «λάθος πλευρά» της ιστορίας. Πιστεύει βαθιά πως η Τέχνη μπορεί να φωτίσει τον ρατσισμό, τον φασισμό, την καταπίεση και τις κοινωνικές ανισότητες πριν παγιωθούν. Δεν είναι τυχαίο ότι, αν δεν ήταν ηθοποιός, θα διάλεγε κάτι ανθρωπιστικό. Έχει ήδη εργαστεί με παιδιά με αναπηρίες και έχει γνωρίσει από κοντά τη δύναμη ανθρώπων που συχνά η κοινωνία κοιτά με τα στερεότυπα της αδυναμίας.

Σχέσεις, έρωτας και προσωπική γαλήνη

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ έχει υπάρξει ανέκαθεν έντονα συναισθηματική. Κάποτε αναμάσαγε καταστάσεις για μέρες, με αυτοσαρκασμό παραδέχεται ότι μπορούσε να γίνει «drama queen». Σήμερα προτιμά την αλήθεια της ησυχίας. Θέλει να είναι καλά με τον εαυτό της και τους φίλους της, παρά να συντηρεί μια σχέση μόνο και μόνο για να υπάρχει. Έχει ερωτευτεί πολλές φορές, αλλά πλέον προσδοκά μια όμορφη, ώριμη σχέση που θα έρθει να συμπληρώσει –όχι να ορίσει– τη ζωή της.

Σταθμοί καριέρας: από το «Χόλιγουντ» μέχρι την «Εθνική Ελλάδος»

Ανάμεσα στις πιο φωτεινές αναμνήσεις της ξεχωρίζει το θεατρικό «Μάνα, θα πάω στο Χόλιγουντ», ένα πολυσυλλεκτικό εγχείρημα που ένωσε θέατρο, μουσική, χορό και ζωντανή επικοινωνία με το κοινό. Με συνοδοιπόρους τον Θανάση Αλευρά, τον Αντώνη Κρόμπα, τον Τζερόμ Καλούτα και την Ελένη Ροδά, η σκηνή γινόταν καθημερινό γλέντι – μάλιστα εκεί δοκίμασε και pole dance, αποδεικνύοντας την τόλμη και την φυσική της ενέργεια. Στην τηλεόραση, ιδιαίτερη θέση κατέχει η «Εθνική Ελλάδος», όπου υποδύθηκε μια γυναίκα που ζει τον εφιάλτη ενός συζύγου με φασιστικές ιδέες και ενός παιδιού που ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Ένας ρόλος που την έφερε αντιμέτωπη με τους προσωπικούς της φόβους για το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής. Τη φετινή σεζόν συνεχίζει με επιτυχία την κωμωδία «Μπαμπάδες με ρούμι», επιβεβαιώνοντας ότι η κωμική της στόφα συνυπάρχει αρμονικά με το δραματικό της ένστικτο.

Επενδύοντας στον εαυτό της, κάθε μέρα

Μαζί με τα επαγγελματικά, θέτει στόχους που την γειώνουν: να μάθει μια νέα γλώσσα, να επιστρέψει με πειθαρχία στον διαλογισμό, να φροντίσει τη διατροφή της, την άσκηση και –πάντα– τον χορό. Κυρίως, να βάζει φρένο στα «κακά σενάρια» που κάποτε την κρατούσαν ξάγρυπνη. Αναγνωρίζει πλέον το ταλέντο, την αξία και την αποτελεσματικότητά της χωρίς να παίρνει όλα τα πράγματα προσωπικά. Μπορεί ευκολότερα να μπει στη θέση του άλλου και να διατηρεί την ψυχραιμία της σε απαιτητικές συνθήκες.

Η διαδρομή της Κωνσταντίνα Μιχαήλ δείχνει ότι η μεταμόρφωση δεν περιορίζεται στη σκηνή: είναι στάση ζωής. Από τη σύγχυση στη συνειδητή αναπροσαρμογή, από τις απώλειες στην καθαρότητα, από το τρακ στην ελευθερία της τεχνικής, παραμένει αφοσιωμένη στην Τέχνη και στη σχέση με το κοινό. Με θάρρος να αφήνει πίσω ό,τι βαραίνει και με επιμονή να καλλιεργεί όσα τη φωτίζουν, η Κωνσταντίνα Μιχαήλ συνεχίζει να προχωρά – πιο ελαφριά, πιο ώριμη και πιο ανοιχτή σε μια νέα φάση δημιουργίας και ζωής. Μέσα από αυτή τη μετάβαση, επιβεβαιώνει πως η αλήθεια της είναι το ισχυρότερο εφόδιό της και ότι, κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή ή κοιτάζει μπροστά, βρίσκει ξανά τον εαυτό της.