Κλέλια Ρένεση: «Μου σφίγγεται το στομάχι με τη βία γύρω, με την οικονομική βία, τη φτώχεια – Δεν μπορώ να πω ότι μια χαρά είμαι εγώ»

Για τη ζωή με την κόρη της, τις ευθύνες της μητρότητας και τη θέση που θα μπορούσε να έχει ένας σύντροφος στην καθημερινότητά της μίλησε η Κλέλια Ρένεση στη Φαίη Σκορδά, το πρωί του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου, στην εκπομπή «For You», ενώ αναφέρθηκε ακόμη στις επαγγελματικές της επιλογές, στις δύσκολες συνεργασίες και στην ανάγκη της να περνά χρόνο στη φύση.

Η ηθοποιός περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο έχει οργανώσει την καθημερινότητά της με την κόρη της, εξηγώντας ότι η ίδια έχει την κύρια ευθύνη για τη φροντίδα και τις αποφάσεις που την αφορούν. «Είμαι από πάνω. Είμαι και μόνη. Είμαι από πάνω πάνω», είπε χαρακτηριστικά για την κόρη της. Όπως εξήγησε, η μητέρα της ζει κοντά της και τη βοηθά όσο μπορεί, όμως η καθημερινή φροντίδα του παιδιού υποστηρίζεται και από ένα πρόσωπο που αμείβεται για αυτόν τον ρόλο. «Η μαμά μου ζει κοντά μου και βοηθάει όσο μπορεί, αλλά αυτό που λέμε βοήθεια σε καθημερινό πλαίσιο, μια φροντίδα τύπου κάποιος να είναι εκεί, να υπάρχει φαγητό μαγειρεμένο, το παιδί διαβασμένο, αυτό και τα λοιπά, όχι. Έχω άνθρωπο που πληρώνεται γι’ αυτό και έρχεται και την κρατάει όταν εγώ λείπω», ανέφερε. Η Κλέλια Ρένεση σημείωσε ακόμη ότι συμβουλεύεται τη μητέρα της, η οποία ήταν φιλόλογος, και ότι μαζί επισκέφθηκαν σχολεία για την κόρη της. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι η ίδια λαμβάνει τις βασικές αποφάσεις και έχει την ευθύνη της ανατροφής της. «Εγώ κρατάω τις Θερμοπύλες. Δηλαδή εγώ παίρνω τις αποφάσεις, εγώ έχω τα γένια, εγώ έχω τα χτένια. Εγώ το πληρώνω το έργο», είπε.

Η ανατροφή ενός παιδιού χωρίς σύντροφο

Σε ερώτηση της Φαίης Σκορδά για το αν είναι δυσκολότερο να μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί, η ηθοποιός απάντησε ότι δεν μπορεί να κάνει άμεση σύγκριση, καθώς δεν έχει βιώσει την ανατροφή ενός παιδιού μέσα σε ζευγάρι. «Πού να ξέρω; Δεν το έχω κάνει το άλλο έργο να το συγκρίνω. […] Έχω δει και περιπτώσεις χειρότερες, δηλαδή να είναι πιο δύσκολο το έργο γιατί υπάρχει ασυνεννοησία στο ζευγάρι σε σχέση με τις επιλογές», ανέφερε. Παράλληλα, αναγνώρισε ότι η παρουσία ενός συντρόφου μπορεί να κάνει την καθημερινότητα «και πολύ καλύτερη», καθώς μπορεί να προσφέρει περισσότερη ξεγνοιασιά και να επιτρέψει τον επιμερισμό των ευθυνών. Όταν ρωτήθηκε αν θα ήθελε έναν σύντροφο με τον οποίο θα μπορούσε να μοιραστεί τη ζωή της, η Κλέλια Ρένεση διευκρίνισε ότι αυτό δεν θα σήμαινε πως θα μοιραζόταν μαζί του το μεγάλωμα της κόρης της. «Βεβαίως, αυτό μπορώ να το κάνω, αλλά ποτέ δεν θα είναι μοίρασμα του μεγαλώματος του παιδιού. […] Ο σύντροφος μπαίνοντας στη ζωή μου θα στηρίξει εμένα, τις επιλογές μου και το πλαίσιό μου. Εντάξει, θα μπορεί να αγαπήσει το παιδί μου, αλλά επί της ουσίας λόγω εμού είναι. Δηλαδή αν σταματήσει η σχέση, δεν πιστεύω ότι θα συνεχίσει η σχέση με το παιδί. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Εγώ είμαι ο αγωγός που τα ενώνει όλα. Πάλι εγώ», είπε.

Τα κριτήρια για τις επαγγελματικές συνεργασίες

Η ηθοποιός μίλησε και για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει τις δουλειές στις οποίες συμμετέχει, επισημαίνοντας ότι δεν την απασχολεί η συνεχής παρουσία στην επικαιρότητα. «Δεν έχω τέτοιες αγωνίες. Τη δουλειά αυτή την κάνω γιατί μ’ αρέσει το ταξίδι της. Είμαι ταξιδιάρα γενικότερα. Μ’ αρέσει το ταξίδι μέσα στον ρόλο. Πρέπει να μου αρέσει η γραφή και ο ρόλος πρώτα απ’ όλα. Κοιτάω αυτό. Δεύτερο πράγμα που κοιτάω είναι οι συνεργάτες και πίσω από τις κάμερες και μπροστά από τις κάμερες. Θέλω να ξέρω με ποιους θα δουλέψω», ανέφερε. Η Κλέλια Ρένεση πρόσθεσε ότι σημαντικό ρόλο στις επιλογές της παίζει και το κλίμα που διαμορφώνεται σε μια παραγωγή, καθώς οι συντελεστές περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας μαζί. «Με ενδιαφέρει και να είναι και καλοί συνεργάτες. Περνάς δέκα ώρες την ημέρα, Φαίη, μαζί τους. Είναι αστείο. Είναι παραπάνω από τη μισή σου ζωή», είπε. Αναφερόμενη στις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει σε επαγγελματικό επίπεδο, δήλωσε ότι, όταν ένιωθε πως πιεζόταν ή καταπιεζόταν, επέλεγε να ολοκληρώνει τη συμφωνημένη συνεργασία και στη συνέχεια να αποχωρεί, εφόσον τα προβλήματα δεν μπορούσαν να επιλυθούν. «Αν έχω έρθει σε δύσκολη θέση και έχω ζοριστεί και έχω καταπιεστεί, ναι. Αλλά περίμενα να λήξει η χρονιά και το συμβόλαιο και να θέσω επί τάπητος τους προβληματισμούς μου. Και αν δεν μπορούσαν να λυθούν, ανθρώπινα έτσι απλά, αποχωρούσα. Αλλά ολοκλήρωνα τη συνεργασία μου», εξήγησε. Η ηθοποιός ανέφερε, επίσης, ότι θα παρενέβαινε αν διαπίστωνε πως κάποιος άλλος συνεργάτης αντιμετώπιζε πρόβλημα στον χώρο εργασίας. Όπως είπε, σε μια ομαδική δουλειά είναι σημαντικό όλα τα μέλη της ομάδας να αισθάνονται ότι αντιμετωπίζονται με σεβασμό και ότι η συμβολή τους αναγνωρίζεται. «Εκατό τα εκατό. Γιατί είναι ομαδική δουλειά και πρέπει όλη η ομάδα να είναι τακτοποιημένη μέσα της, να νιώθει καλά που δουλεύει, να μη νιώθουν ότι είναι κορόιδα, να μη νιώθουν ότι τους εκμεταλλεύονται, να μη νιώθουν οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης. […] Ο τρίτος βοηθός παραγωγής πρέπει να νιώθει καλά που είναι παρών και που δουλεύει», σημείωσε.

Η βία, η φτώχεια και το αστικό περιβάλλον

Στη συνέχεια, η Κλέλια Ρένεση μίλησε για όσα την προβληματίζουν στην καθημερινότητα, αναφερόμενη στη βία και στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που επηρεάζουν πολλούς ανθρώπους. «Δεν είναι όλες οι καταστάσεις γύρω μας επιλογές μας. Μπορεί κάποιος να έχει γεννηθεί σε μια περιοχή που του σφίγγει το στομάχι. Μπορεί κάποιος να έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια που του σφίγγει το στομάχι. Δεν συμβαίνουν σε εμένα αυτά. Απλά λέω γενικότερα ότι το στομάχι σφίγγει», είπε. «Μου σφίγγεται το στομάχι με τη βία γύρω, με την οικονομική βία, τη φτώχεια. […] Δεν μπορώ να πω ότι μια χαρά είμαι εγώ, παιδιά. Όλα καλά», τόνισε. Η ίδια διευκρίνισε ότι η ανάγκη της να απομακρύνεται από την πόλη δεν αφορά συγκεκριμένα την Αθήνα ή κάποια άλλη γεωγραφική περιοχή, αλλά το αστικό περιβάλλον και την ατμόσφαιρα που, όπως περιέγραψε, επικρατεί σε αυτό. «Δεν είναι θέμα πόλης. Αν μ’ αρέσει η Αθήνα ή το Παρίσι ή η Γενεύη ή οι Βρυξέλλες ή το Λονδίνο. Δεν είναι θέμα γεωγραφικό, είναι θέμα αστικό», ανέφερε. Περιγράφοντας τι την απομακρύνει από το αστικό τοπίο, είπε: «Είναι γκρίζα τα πράγματα, ρε παιδί μου. Οι άνθρωποι είναι σκυφτοί, περπατάνε με το βλέμμα κάτω. Πολύ σπάνια βλέπεις φλογοβόλα μάτια να καίνε από ένα όνειρο, από μια λαχτάρα, από μια αγάπη. Και αυτό μου λείπει εμένα. Δεν θέλω να ζω σε ένα τέτοιο περιβάλλον». Η ηθοποιός εξήγησε ότι η έμπνευση και το κίνητρο δεν είναι για εκείνη κάτι που πρέπει να αναζητήσει έξω από τον εαυτό της, αλλά ότι η επαφή με τη φύση και τους ανθρώπους που ζουν σε διαφορετικούς ρυθμούς τής προσφέρει εικόνες και εμπειρίες. «Το κίνητρο το έχω μέσα μου. Δεν χρειάζεται να το βρω έξω. Εκεί βρίσκω έμπνευση. Με εμπνέουν. Μ’ αρέσει ο τύπος που θα ξυπνήσει έξι η ώρα το πρωί να πάει να μαζέψει τα ξύλα, να βγάλει τα πρόβατα. Έχει να μου πει ιστορίες που εγώ δεν θα τις ζήσω ποτέ και με γεμίζει, μου δίνει το παραμύθι», πρόσθεσε.