Ελένη Βουλγαράκη: «Ήμουν σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι ζωής που η ζυγαριά αναγκαστικά έγειρε στο να είμαι μαζί με τον άνθρωπο μου»

Την Ελένη Βουλγαράκη φιλοξένησε ο Θανάσης Πάτρας και η βραδινή του παρέα, την Κυριακή, στο νέο επεισόδιο της εκπομπής “Ψυχαγωγία Κυριακάτικα” στο OPEN. Σε μια κουβέντα που κινήθηκε ανάμεσα στην καθημερινότητα, τις επιλογές και τις αλλαγές που φέρνει μια νέα αρχή, η Ελένη Βουλγαράκη άνοιξε την καρδιά της για την προσωπική της ζωή και, κυρίως, για την απόφαση να ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, Φώτη Ιωαννίδη, στην Πορτογαλία.

Η Ελένη Βουλγαράκη περιέγραψε την εμπειρία της με ειλικρίνεια, χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά και χωρίς μελοδραματισμούς. Αυτό που ξεχώρισε, άλλωστε, ήταν η αίσθηση πως δεν μιλά για μια “μετακόμιση” ως γεγονός, αλλά για μια μετάβαση: από μια ζωή με γνωστές ρουτίνες και σταθερές σε μια πραγματικότητα που απαιτεί προσαρμογή, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, ξεκάθαρες προτεραιότητες.

Ελένη Βουλγαράκη: οι πρώτες δυσκολίες στην Πορτογαλία και το εμπόδιο της γλώσσας

Η ίδια εξήγησε ότι η αλλαγή χώρας δεν ήταν, τελικά, το πιο δύσκολο κομμάτι. Όπως παραδέχθηκε, η μεγαλύτερη πρόκληση στην Πορτογαλία δεν έχει να κάνει με το περιβάλλον ή με την καθημερινή οργάνωση, αλλά με κάτι πολύ πιο πρακτικό: τη γλώσσα.

«Δεν με δυσκόλεψε κάποια αλλαγή στην Πορτογαλία τόσο πολύ, όσο κυρίως το θέμα της γλώσσας», ανέφερε, τονίζοντας ότι η επικοινωνία δεν είναι πάντα αυτονόητη όταν δεν έχεις κατακτήσει ακόμα τη γλώσσα της νέας σου χώρας. Παρότι προσπάθησε να μάθει, όπως είπε, δεν είναι εύκολο να το πετύχεις μέσα σε σύντομο χρόνο και παράλληλα να τρέχεις επαγγελματικές υποχρεώσεις σε δύο μέρη.

Η Ελένη Βουλγαράκη μίλησε και για την προσπάθειά της να βρει λύσεις μέσα από την τεχνολογία: «Κατέβασα όμως μια εφαρμογή, ξεχνάω όμως ακόμα και βασικές λέξεις». Η φράση της αυτή αποτυπώνει κάτι πολύ ανθρώπινο: η διάθεση υπάρχει, αλλά η καθημερινότητα σε πιέζει και η εκμάθηση μιας νέας γλώσσας θέλει επανάληψη, χρόνο και ηρεμία.

Το “σταυροδρόμι ζωής” και η επιλογή να είναι με τον άνθρωπό της

Σε ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συνέντευξης, η Ελένη Βουλγαράκη μίλησε ανοιχτά για το πώς ζυγίζει κανείς τις ανάγκες του όταν έρχονται τα μεγάλα διλήμματα. «Ήμουν σε ένα τέτοιο σταυροδρόμι ζωής που η ζυγαριά αναγκαστικά έγειρε… στο να είμαι μαζί με τον άνθρωπο μου», είπε, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν το λέει “με την κακή έννοια”, αλλά ως μια φυσική επιλογή που προκύπτει όταν η συναισθηματική σου ζωή ζητά χώρο και παρουσία.

Δεν είναι μικρό πράγμα να αφήνεις πίσω μια ρουτίνα που σε ορίζει. Και η Ελένη Βουλγαράκη το αναγνώρισε αυτό με τρόπο άμεσο: «Μου λείπει η ρουτίνα μου στην Ελλάδα αλλά, ταυτόχρονα… μου λείπουν πράγματα που έκανα, είναι κεκτημένα μου και με καθορίζουν ακόμα». Η λέξη “κεκτημένα” έχει ιδιαίτερη βαρύτητα εδώ, γιατί δείχνει πως δεν πρόκειται απλώς για συνήθειες, αλλά για στοιχεία ταυτότητας: δουλειά, ρυθμός, οικεία πρόσωπα, καθημερινές διαδρομές και στόχοι.

Η Ελένη Βουλγαράκη δεν εγκαταλείπει τους στόχους της: δουλεύει και επιστρέφει συχνά στην Ελλάδα

Παρότι η παρουσία της μοιράζεται πλέον ανάμεσα σε δύο χώρες, η Ελένη Βουλγαράκη ξεκαθάρισε ότι δεν έχει “αφήσει” πίσω την επαγγελματική της πορεία. Αντίθετα, προσπάθησε να βρει έναν νέο τρόπο να συνεχίζει, χωρίς να ακυρώνει την προσωπική της ζωή.

«Δεν τα ‘χω αφήσει, δηλαδή αυτά κυνηγάω. Τα ίδια πράγματα κυνηγάω και δουλεύω και πολύ», υπογράμμισε. Και εξήγησε ότι μπορεί να μην βρίσκεται αυτή την περίοδο σε καθημερινή τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή, όμως η δουλειά δεν σταματά: απλώς οργανώνεται διαφορετικά. «Δουλεύω πολύ όταν έρχομαι στην Ελλάδα», είπε, δίνοντας μια εικόνα ενός προγράμματος που απαιτεί πειθαρχία, σωστό προγραμματισμό και αντοχή.

Η ίδια αποκάλυψε επίσης ότι ταξιδεύει συχνά: «Έρχομαι εδώ το ελάχιστο δυο φορές τον μήνα, για πέντε ημέρες, που τα γκρουπάρω όλα μαζί». Είναι μια πρακτική λύση για να παραμείνει ενεργή επαγγελματικά, να αξιοποιεί τον χρόνο της στο μέγιστο και να μην “απορρίπτει τίποτα”, όπως είπε χαρακτηριστικά.