Δημήτρης Κοκονάκης: «Θα μπορούσα να δουλεύω στο βουλκανιζατέρ του πατέρα μου αλλά αυτό δεν θα με γέμιζε»

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Δημήτρης Κοκονάκης έχει ήδη καταφέρει να βάλει το όνομά του δίπλα σε μερικούς από τους μεγαλύτερους οίκους μόδας παγκοσμίως. Από το 2020, όταν ξεκίνησε επαγγελματικά το ταξίδι του στο μόντελινγκ μετά τη συμμετοχή του στο GNTM 3, η πορεία του εξελίσσεται με σταθερό ρυθμό και ολοένα μεγαλύτερη παρουσία στις διεθνείς πασαρέλες. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Gala, ο Δημήτρης Κοκονάκης μίλησε με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες, τις αβεβαιότητες, αλλά και τη βαθιά ανάγκη του να δοκιμάζει τον εαυτό του και να ανεβαίνει επίπεδο, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν απαιτητικά.

Η εικόνα του λαμπερού κόσμου της μόδας συχνά κρύβει την πραγματικότητα που υπάρχει από πίσω: άγχος, αναμονή, οικονομική αστάθεια και αμέτρητες απορρίψεις. Ο Δημήτρης Κοκονάκης δεν ωραιοποιεί τίποτα. Αντίθετα, περιγράφει καθαρά τι σημαίνει να χτίζεις καριέρα σε έναν χώρο που αλλάζει από τη μία στιγμή στην άλλη.

Δημήτρης Κοκονάκης: «Θα μπορούσα να δουλεύω στο βουλκανιζατέρ του πατέρα μου αλλά αυτό δεν θα με γέμιζε»

«Για να φτάσω στο σημείο που βρίσκομαι σήμερα, χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια. Ο χώρος είναι ιδιαίτερα απαιτητικός και γεμάτος απορρίψεις. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει η επόμενη μέρα», εξηγεί ο Δημήτρης Κοκονάκης. Και αυτή η φράση συμπυκνώνει μια αλήθεια που πολλοί αγνοούν: το μόντελινγκ δεν είναι μια γραμμική διαδρομή με εξασφαλισμένες συνεργασίες και σταθερό πρόγραμμα. Είναι μια δουλειά όπου μπορεί, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, να αλλάξουν όλα.

Όπως λέει χαρακτηριστικά, «μπορεί την τελευταία στιγμή ο πελάτης να αλλάξει γνώμη, μπορεί να περάσει ένας ολόκληρος μήνας χωρίς καμία δουλειά, άρα και χωρίς εισόδημα». Η αβεβαιότητα αυτή δεν δοκιμάζει μόνο την ψυχραιμία, αλλά και την αντοχή, την αυτοπεποίθηση και την πειθαρχία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί επαγγελματικά σε διεθνές περιβάλλον.

Η πραγματικότητα πίσω από τις πασαρέλες

Ο Δημήτρης Κοκονάκης τονίζει πως, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η κανονικότητα του χώρου. «Όμως αυτή είναι η πραγματικότητα του χώρου και πρέπει να μάθεις να τη διαχειρίζεσαι», σημειώνει. Δεν πρόκειται απλώς για απογοητεύσεις· πρόκειται για ένα επάγγελμα όπου η προετοιμασία είναι διαρκής, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει άμεση ανταμοιβή.

Η διαχείριση, όπως αφήνει να εννοηθεί, δεν έχει να κάνει μόνο με τα πρακτικά ζητήματα, αλλά και με τη νοοτροπία: να συνεχίζεις να δουλεύεις πάνω σου, να παραμένεις διαθέσιμος για ευκαιρίες, να αντέχεις το «όχι» και να μη χάνεις την πίστη σου όταν το πρόγραμμα μένει άδειο.

Οι οικονομικές δυσκολίες και το Μιλάνο

Ειδικά στα πρώτα βήματα, το οικονομικό κομμάτι μπορεί να γίνει ασφυκτικό. «Οικονομικά ήταν δύσκολα τα πρώτα χρόνια, ειδικά στο Μιλάνο, αλλά δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου. Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου», υπογραμμίζει το μοντέλο από την Κρήτη. Η φράση αυτή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, πως η διεθνής εμπειρία έχει κόστος και, δεύτερον, πως όταν υπάρχει εσωτερική βεβαιότητα για την επιλογή σου, οι δυσκολίες δεν λειτουργούν ως φρένο αλλά ως δοκιμασία.

Το Μιλάνο, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένας σταθμός. Είναι ένας από τους πιο ανταγωνιστικούς κόμβους της μόδας, όπου συγκεντρώνονται επαγγελματίες από όλο τον κόσμο. Για να αντέξεις εκεί, χρειάζεσαι όχι μόνο εμφάνιση και ταλέντο, αλλά αντοχές, προσαρμοστικότητα και επιμονή.

«Δεν φοβάμαι τις δυσκολίες» — το mindset που τον κρατά σε κίνηση

Ο Δημήτρης Κοκονάκης δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάποιον που δεν λυγίζει ποτέ. Παρουσιάζει, όμως, μια στάση ζωής που τον βοηθά να προχωρά: «Δεν φοβάμαι τις δυσκολίες. Η ζωή είναι δύσκολη για όλους, ανεξάρτητα από το επάγγελμα που επιλέγει κανείς. Το θέμα είναι πώς τις αντιμετωπίζεις».

Η παρατήρησή του αγγίζει κάτι πιο βαθύ από τον χώρο της μόδας: την προσωπική ευθύνη απέναντι στις επιλογές μας. Δεν έχει σημασία μόνο πού βρίσκεσαι, αλλά πώς στέκεσαι μέσα σε αυτό που ζεις.

Η Κρήτη, το βουλκανιζατέρ και η ανάγκη για εξέλιξη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά του στην οικογένειά του και στη ζωή που θα μπορούσε να είχε επιλέξει. «Ο πατέρας μου με τον αδερφό μου διατηρούν βουλκανιζατέρ στα Χανιά. Αν ήθελα, θα μπορούσα να είχα μείνει εκεί και να δουλεύω μαζί τους και να έχω μια πιο ήρεμη ζωή». Είναι μια παραδοχή γειωμένη, ανθρώπινη, χωρίς ίχνος απαξίωσης για μια τίμια και σταθερή δουλειά.

Κι όμως, το κρίσιμο σημείο είναι αυτό που ακολουθεί: «Όμως ένιωθα ότι αυτό δεν θα με γέμιζε. Είμαι αρκετά φιλόδοξος. Θέλω να εξελίσσομαι διαρκώς, να δοκιμάζω τις δυνατότητές μου και να πετυχαίνω νέους στόχους». Αυτή η ανάγκη για εξέλιξη είναι και η κινητήρια δύναμή του. Δεν μιλά για εύκολο δρόμο, αλλά για έναν δρόμο που τον εκφράζει.

Ο Δημήτρης Κοκονάκης δείχνει πως η φιλοδοξία, όταν συνδυάζεται με δουλειά και επίγνωση, δεν είναι αλαζονεία· είναι κατεύθυνση. Και η πορεία του μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει ότι οι πιο ουσιαστικές επιλογές δεν είναι πάντα οι πιο «ήσυχες», αλλά αυτές που σε κάνουν να νιώθεις πως χτίζεις κάτι που σου ταιριάζει.