«Οι πόνοι χειροτέρευαν, χειροτέρευαν, χειροτέρευαν, μέχρι που άρχισα να μην μπορώ να κάνω πράγματα. Δηλαδή με επηρέαζε πραγματικά στην καθημερινότητα. Μείωσε πάρα πολύ την κινητικότητά μου. Δεν μπορούσα να γυρίσω, δεν μπορούσα να σκύψω, δεν μπορούσα να βάλω παπούτσια. Περπατούσα στο δρόμο και φοβόμουν να μη λυθούν τα κορδόνια μου, γιατί δεν είχα τρόπο να τα δέσω».
«Για πολύ καιρό νόμιζα ότι είχε να κάνει με την σκολίωση και την επέμβαση που είχα κάνει παλιότερα. Δεν ήταν όμως αυτό και καθυστέρησε έτσι η διάγνωση, η οποία γίνεται λίγο δια της ατόπου. Κάνεις ειδικές εξετάσεις και πρέπει να πέσεις και σε καλό γιατρό. Παίρνεις αγωγή, χρόνια. Ο γιατρός μου μού είπε ότι δεν είναι ακόμα σίγουρο από πού προέρχονται τα αυτοάνοσα. Είναι πολύ απλοϊκή απάντηση το άγχος», εξηγεί η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους.
«Αυτό που έχω, το έχω πολλά χρόνια. Γιατί κάποιοι λένε “εμβόλια” και τέτοια. Δεν ισχύει, τουλάχιστον για μένα. Είναι κάτι που προϋπήρχε πολλά χρόνια πριν, απλά δεν του έδωσα εγώ σημασία. Αυτό το αυτοάνοσο δεν το ήξερα. Όταν το έμαθα και επικοινώνησα με άλλους ανθρώπους, είδα ότι το έχουν πολλοί άνθρωποι και επίσης πολλοί άνθρωποι δεν το ξέρουν ότι το έχουν. Νομίζουν ότι είναι κάτι άλλο. Δεν είναι της ηλικίας, συνήθως “χτυπάει” νέα αγόρια», σημειώνει η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους.
