Μία βαθιά συγκινητική συνέντευξη παραχώρησε ο Νίκος Πλακιάς στη Μίνα Καραμήτρου και στο OPEN, με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από την τραγωδία στα Τέμπη, που συγκλόνισε το πανελλήνιο στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Ο πατέρας των διδύμων κοριτσιών που έχασαν τη ζωή τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα μίλησε για τις σκέψεις, τις εικόνες και τα ερωτήματα που τον συνοδεύουν από εκείνη τη νύχτα.
Ο Νίκος Πλακιάς περιέγραψε τη στιγμή που πληροφορήθηκε τον εκτροχιασμό της αμαξοστοιχίας. «Το πρώτο πράγμα είναι όταν πηγαίνω σπίτι και κάθομαι στον καναπέ και ανοίγοντας το κινητό, είχαν αρχίσει και ερχόταν τα πρώτα νέα ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου. Αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση. Ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου. Κυρίως για την αμαξοστοιχία που ανέβαινε από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Εκεί… πάγος. Αυτό θυμάμαι. Πάγωσα γιατί δεν έκανα το αυτονόητο. Τι ήταν το αυτονόητο; Να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Μετά, εντάξει κόλαση, πόλεμος, ασθενοφόρα…».
«Ήδη μέσα μου, πίστευα ότι χαθήκαν τα παιδιά μου»
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στις ώρες που ακολούθησαν και στην εσωτερική του βεβαιότητα ότι είχε συμβεί το χειρότερο. «Ήδη όμως μέσα μου, πίστευα ότι χαθήκαν τα παιδιά μου. Εκεί που καθόμασταν στο αμφιθέατρο κατέβηκε ένας γιατρός και είπε ότι υπάρχει στη ΜΕΘ επάνω ένα κορίτσι, 1,75 ξανθό με γαλάζια μάτια. Φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν το δικό μου», σημείωσε.
Ο Νίκος Πλακιάς στάθηκε και στη διαχείριση της απώλειας μέσα στο σπίτι του. «Το χειρότερο κομμάτι για εμένα ήταν όταν περνούσα από το δωμάτιο, από τα παιδιά. Δεν τολμούσα να γυρίσω να κοιτάξω αυτό το δωμάτιο. Δεν έμπαινα μέσα στο δωμάτιο. Δηλαδή άμα ‘ρθείτε σπίτι μας, θα δείτε μόνο μία φωτογραφία απ’ τα παιδιά μας. Στο δωμάτιό τους. Δεν θα δείτε παντού φωτογραφίες, δεν θα δείτε πτυχία στους τοίχους, δεν θα δείτε φωτογραφίες απ’ τις καλύτερες στιγμές από αυτή τη λίγη ζωή που ζήσαν τα παιδιά μας».
Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά του στις σκέψεις που τον βασανίζουν μέχρι σήμερα. «Ξέρεις τι είναι να ‘σαι γονιός και να παρακαλάς το παιδί σου να μην κατάλαβε κάτι; Ενώ έχεις χάσει το παιδί, εσύ να λες θέλω να μην μην κατάλαβε κάτι, να έφυγε όπως ήταν». Και συμπλήρωσε: «Εμένα τότε το… στην αρχή το μόνο που με… που μ’ έτρωγε, να πω αυτή την κουβέντα, ήταν εάν τα παιδιά μου, κατά τη σύγκρουση, ή μετά τη σύγκρουση ήταν ζωντανά. Κι αν αυτά τα παιδιά χρειάστηκαν ή φώναξαν μπαμπά ή μαμά».
