Πέθανε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης – Η ζωή του, οι επιχειρήσεις και ο Παναθηναϊκός

Πέθανε στα 90 του χρόνια ο επιχειρηματίας και εφοπλιστής, Γιώργος Βαρδινογιάννης.

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης γεννήθηκε το 1936 στην Επισκοπή Ρεθύμνου και προέρχεται από μία από τις πιο γνωστές και ισχυρές οικογένειες της ελληνικής επιχειρηματικής ζωής.

Ήταν ένα από τα δέκα παιδιά του Γιάννη Βαρδινογιάννη, με καταγωγή από τον Άγιο Ιωάννη Σφακίων, και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη, που καταγόταν από το Γεράνι Ρεθύμνου.

Η ανακοίνωση της οικογένειας

«Με βαθύτατη θλίψη, η οικογένεια Γεωργίιου Ι. Βαρδινογιάννη ανακοινώνει ότι ο πολυαγαπημένος πατέρας και παππούς, Γεώργιος Ι. Βαρδινογιάννης, έφυγε από τη ζωή σήμερα Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026.

Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο».

Η διαδρομή στην ναυτιλία

Αποφοίτησε από τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων του Σαουθάμπτον στην Αγγλία και ξεκίνησε μια λαμπρή εφοπλιστική καριέρα.

Η επαγγελματική του πορεία συνδέθηκε με την ανάπτυξη των ναυτιλιακών επιχειρήσεων της οικογένειάς του, η οποία είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει σημαντική παρουσία στον χώρο των θαλάσσιων μεταφορών και της εμπορίας πετρελαιοειδών.

Κατά τη δεκαετία του 1960 συμμετείχε στην ανάπτυξη της ναυτιλιακής εταιρείας Varnima, αναλαμβάνοντας, σύμφωνα με ιστορικές αναφορές για την ελληνική ναυτιλία, την ευθύνη των ναυτιλιακών δραστηριοτήτων του οικογενειακού ομίλου.

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη διατήρησε τις επόμενες δεκαετίες σημαντική δραστηριότητα στον κλάδο των δεξαμενόπλοιων, μεταξύ άλλων μέσω της Avin International, η οποία δραστηριοποιείται στη μεταφορά αργού πετρελαίου και πετρελαιοειδών.

Το παρατσούκλι Καπετάνιος το απέκτησε όταν με μία τολμηρή κίνηση κατάφερε και έσπασε το εμπάργκο που είχε επιβληθεί στη Ροδεσία (σημερινή Ζιμπάμπουε), ενώ μαινόταν ο πόλεμος και τον καταδίωκε το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό.

Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για δύο θητείες.

Υπήρξε παντρεμένος με την Αγάπη Πολίτη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Ο “καπετάνιος” στα “χρυσά” χρόνια του Παναθηναϊκού

Ο “καπετάνιος” όπως έμεινε γνωστός στους ποδοσφαιρικούς κύκλους διετέλεσε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για περισσότερα από 21 χρόνια, από τον Ιούνιο του 1979 όπου το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό μέχρι τον Μάιο του 2000 όπου παρέδωσε τα ηνία στον ανιψιό του, Γιάννη “Τζίγγερ” Βαρδινογιάννη (γιο του αδερφού του, Βαρδή Βαρδινογιάννη).

Σε εκείνο το διάστημα, ο Παναθηναϊκός μεσουράνησε, κατακτώντας 6 πρωταθλήματα Ελλάδας, 9 Κύπελλα και 3 σούπερ καπ. Παράλληλα, οι πράσινοι έκαναν ορισμένες από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές πορείες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, φτάνοντας ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1985 (αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ) και ως τα ημιτελικά του Champions League το 1996 (αποκλείστηκε από τον Άγιαξ).

Επιπλέον, τη σεζόν 1987-88 το τριφύλλι έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA και το 1991-92 έγινε η πρώτη ομάδα που πήρε μέρος στο Champions League, στην πειραματική του μορφή, όπου συμμετείχαν οκτώ ομάδες, έχοντας ως αντιπάλους την Σαμπντόρια, τον Ερυθρό Αστέρα και την Άντερλεχτ.

Επί των ημερών του, στον Παναθηναϊκό αγωνίστηκαν μερικοί από τους μεγαλύτερους παίκτες που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος, όπως ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο Βέλιμιρ Ζάετς, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Χουάν Χοσέ Μπορέλι, ο Κριστόφ Βαζέχα, ο Γιόζεφ Βάντσικ αλλά και οι Γιάννης Κυράστασς, Μάικ Γαλάκος, Στράτος Αποστολάκης και άλλοι.

Επί των ημερών του συνεργάστηκε επίσης με μεγάλα ονόματα της προπονητικής όπως οι Όσιμ, Μπένγκστον, Γκόρσκι, Ίβιτς και Γκμοχ, ενώ πετυχημένες ήταν και οι επιλογές του να στηρίξει τους Χουάν Ραμόν Ρότσα και Γιάννη Κυράστα μέσα στη δεκαετία του ’90.

Πέρα από τις επιτυχίες που είχε κρατώντας τα ηνία του Παναθηναϊκού, ο “Καπετάνιος” έμεινε στην ιστορία και ως ένας από τους πιο δυναμικούς και εμβληματικούς παράγοντες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, με τη σχέση του μάλιστα με τους οργανωμένους οπαδούς των πρασίνων να περνάει από χίλια κύματα και τον ίδιο να μη διστάζει να έρθει ακόμη και σε ρήξη με το πιο δυναμικό κομμάτι τους, την Θύρα 13.

Η τελευταία συνέντευξη του Γιώργου Βαρδινογιάννη – Όσα είχε πει για τη Θύρα 13 και το “κουμπούρι”

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είχε μιλήσει τον περασμένο Ιούνιο στους Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη, με αφορμή αφιέρωμα του δημοσιογράφου στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ο πρώην ισχυρός άνδρας του Παναθηναϊκού είχε αναφερθεί στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στο πώς έγινε Παναθηναϊκός, στη Θύρα 13 και το περιβόητο “κουμπούρι”.

“Πάντα Παναθηναϊκός, από το γυμνάσιο, λόγω Λινοξυλάκη. Τότε οι ήρωες ήταν ο Λινοξυλάκης, ο Βουτσαράς, Κρητικοί υποτίθεται. Δεν είχα κανένα φανατισμό. Μετά το 70′, ξεκίνησα να παίρνω 10 διαρκή, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή, που ήθελε να πηγαίνει και έτσι ξεκίνησα να έχω 10 διαρκή. Μαζί μου καθότανε ο Νανάς ο Τσαλδάρης και ο Γιώργος Κατσαρός. Και σιγά-σιγά έγινα, δεν θα έλεγα φανατικός, αλλά φίλαθλος του Παναθηναϊκού”.

Για το πάθος του ως πρόεδρος είχε πει: “Παθιασμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχασα τη φίλαθλη ιδιότητα. Δηλαδή όταν υπήρχαν φωνές να τα παίρνει όλα τα εισιτήρια η γηπεδούχος ομάδα αρνήθηκα. Διότι το ποσοστό που έπαιρναν οι μικρές ομάδες στα μεγάλα παιχνίδια, δεν είχαν σχέση με το ποσοστό που έπαιρναν στο γήπεδό τους. Τότε είχαμε μεικτές κερκίδες και είχαμε ένα μικρό γήπεδο και απέξω ήταν οι μαυραγορίτες, που εγώ τους κυνηγούσα. Στην αρχή είπα “από που τα προμηθεύονται τα εισιτήρια” και ανακαλύπτω ότι από τους συνδέσμους γίνεται όλη η μαύρη αγορά. Τα έπαιρναν από τους συνδέσμους με κανονική τιμή. Και όταν το ανακάλυψα σε ένα βράδυ και λόγω κάποιων επεισοδίων στην εξέδρα, είπα ότι καταργούνται όλοι οι σύνδεσμοι, πλην της Θύρας 13, που γίνεται Πανελλήνια Λέσχη Φιλάθλων Παναθηναϊκού και με υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη και αλλού. Ουδέποτε κατήργησα εγώ τη Θύρα 13 απεναντίας την ανέβασα ως Πανελλήνια ΠΑΛΕΦΙΠ Νέας Υόρκης τη Θύρα 13.

Τότε δεν αντέδρασε κανείς, διότι ο φίλαθλος κόσμος του Παναθηναϊκού είδε με τι μεράκι είχα αναμορφώσει την ομάδα”.

Όσον αφορά το περιστατικό κατά το οποίο είχε μπει στο γήπεδο με το “κουμπούρι”, ανέφερε: “Οπλοφορούσα, αλλά όχι λόγω γηπέδου. Με δεν το επιδείκνυα. Δεν έκανα ποτέ χειρονομία να βγάλω το κουμπούρι ή να κάνω να το βγάλω μέσα στο γήπεδο. Όλα τα άλλα είναι μυθολογία”.

Για το ότι στον Παναθηναϊκό δεν ήταν απλώς Πρόεδρος, αλλά είχε άποψη: “Βεβαίως είχα άποψη. Το ’95 ο Ρότσα νόμιζε ότι είχε γίνει πρωταθλητής. Ξεχαρβαλώθηκε η ομάδα, ενώ ήταν υπό την καθοδήγηση τη δικιά μου προπονητής. Δηλαδή κάθε Παρασκευή ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματά του, της ομάδας, και κουβεντιάζαμε πώς θα παίξουμε την Κυριακή, τη σύνθεση.

Αν ήταν κάτι που δεν το έβλεπα σωστό, ρωτούσα γιατί; Και έδινα μια άλλη γωνία να το δει. Όχι απαραίτητα σε άλλες λύσεις, αλλά τον προβλημάτιζα”.

Για το ότι αποφάσιζε για τις μεταγραφές: “100%. Δεν ήθελα μάνατζερ. Εγώ, κατευθείαν. Διαμαρτύρονται οι φίλαθλοι πολλές φορές γιατί δεν κάνω μεταγραφές. Δεν έκανα μεταγραφές γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ομάδα. Όταν το ’95, που πήραμε το πρωτάθλημα, πήγα στα αποδυτήρια και τους είπα “συγχαρητήρια, με αναγκάζετε να μην κάνω μεταγραφές”. Και πήραμε νταμπλ το ’96 και ευρωπαϊκή διάκριση μέχρι τους τέσσερις και δεν είχα κάνει μια μεταγραφή.

Με τους ίδιους παίκτες. Διότι δεν είναι ζημιά μόνο οικονομική, αλλά ανατρέπεις τον τρόπο της ομάδας, που έχεις χτίσει. Αυτό ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στο ποδόσφαιρο. Και χαρακτηριστικό παράδειγμα, καμία μεγάλη ομάδα δεν κάνει τέσσερις-πέντε μεταγραφές κάθε χρόνο. Κάνει μια-δύο και για συγκεκριμένες θέσεις που έχει πρόβλημα.

Το να κάνω δέκα μεταγραφές εκ των οποίων οι πέντε είναι σε θέσεις που είναι καλυμμένες”.

Για όσα τον στεναχωρούσαν με τις άλλες ομάδες και αν μιλούσε με τους Προέδρους των μεγάλων ομάδων, αν ξαναέπαιξε τάβλι με τον Νταϊφά: “Πολύ αργότερα. Όταν πλέον είχε φύγει. Ο Νταϊφάς μου ζήτησε χίλια συγγνώμη, ότι δεν μου είχε φερθεί καλά.

Με τον Δημήτρη τον Κωνσταντινίδη, τον αντιπρόεδρο και συνέταιρο, ήμουν πάντοτε φίλος και κρατούσαμε το ποδοσφαιρικό έξω από τη σχέση μας. Δεν συμμετείχε και σε κάποια φάση έφυγε από τον Ολυμπιακό γιατί έβλεπε τα λάθη που γίνονταν κόντρα σε μένα. Εγώ τα μάθαινα, αλλά δεν αντιδρούσα.

Εγώ κοίταζα την ομάδα, να φτιάχνω ομάδα”.