Πεδίο συνεργασίας το αντιπολεµικό

Toυ ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Iσως το καλύτερο πεδίο δράσεων, στο οποίο οι προοδευτικές δυνάµεις της χώρας µας µπορούν να συναντηθούν, είναι το αντιπολεµικό κίνηµα, αν και το κίνηµα αυτό µπορεί να υπερβεί και τα όρια Δεξιάς- Αριστεράς.

Για την Αριστερά, η δράση για και µέσα στα κινήµατα ειρήνης θα έλεγα ότι είναι αυτονόητο, αφού ακόµα και στους πιο χαλεπούς καιρούς, εύρισκε τρόπους απάντησης στον πόλεµο, πολύ περισσότερο κατά την µετά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο περίοδο που ο αγώνας για την ειρήνη ταυτίστηκε µε τον αγώνα για τη ζωή, λόγω της πυρηνικής απειλής.

Όµως, και το ΠΑΣΟΚ µε ηγέτη τον Ανδρέα Παπανδρέου, έχει πλούσιο απολογισµό συµβολής στο αντιπυρηνικό κίνηµα, µέσω και της κίνησης ειρήνης ΚΕΑΔΕΑ, που σήµερα δυστυχώς δεν υφίσταται. Ρώτησα, λοιπόν, τις προάλλες στον φίλο και συντοπίτη µου, σπουδαίο βουλευτή Μιχάλη Κατρίνη, µήπως είναι η ώρα ενεργοποίησης της ΚΕΑΔΕΑ, δηλαδή, της συµβολής του σηµερινού ΠΑΣΟΚ σε ένα νέο µεγάλο ενωτικό, αντιπολεµικό κίνηµα.

Εννοείται ότι οι προοδευτικές δυνάµεις δεν ασπάζονται την θέση περί του «αναπόφευκτου του πολέµου», αλλιώς τα κινήµατα ειρήνης δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, έχοντας καταγράψει µεγάλες νίκες κατά τον εικοστό αιώνα, κυρίως στο πεδίο του πυρηνικού αφοπλισµού.

Ακόµα και µετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν άνθιζαν θεωρίες για το τέλος της Αριστεράς και το τέλος της Ιστορίας, σηµειώθηκαν µεγάλοι αντιπολεµικοί ξεσηκωµοί, µε µεγαλύτερο εκείνο κατά του πολέµου στο Ιράκ, το 2003. Τότε, το Παγκόσµιο Κοινωνικό Φόρουµ είχε ορίσει την 15η Φεβρουαρίου Παγκόσµια Ηµέρα Αντιπολεµικής Δράσης, που ενεργοποίησε κινήµατα σε εβδοµήντα χώρες, µε συνολικά πολλά εκατοµµύρια διαδηλωτών.

Δυστυχώς, σήµερα, το Παγκόσµιο Κοινωνικό Φόρουµ, όπως και το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό, έχουν περιέλθει σε αδράνεια, κυρίως λόγω υποχώρησης των προοδευτικών αλλαγών στην Λατινική Αµερική, αλλά και εκλογικής υποχώρησης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Πάλι καλά που υπάρχει ο Σάντσεθ στην Ισπανία επικεφαλής προοδευτικής κυβέρνησης, ορθώνοντας το ανάστηµά του στον Τραµπ και ανοίγοντας παράθυρο ελπίδας ότι µια άλλη Ευρώπη της ειρήνης είναι εφικτή.

Ευκταία, αλλά εξαιρετικά δύσκολη η ενεργοποίηση του Παγκόσµιου Κοινωνικού Φόρουµ, καθώς και του Ευρωπαϊκού.

Για την σύγχρονη Αριστερά, δεν υπάρχουν «πόλεµοι για την δηµοκρατία» ούτε «ανθρωπιστικοί». Η δηµοκρατία δεν εξάγεται ούτε µεταφυτεύεται, είναι έργο του κάθε λαού και των αντίστοιχων αγώνων του. Άλλωστε, απέτυχε παταγωδώς ο υποτιθέµενος πόλεµος για την δηµοκρατία στο Ιράκ, πριν 23 χρόνια, για την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος του Σαντάµ, ενώ η ίδια και χειρότερη κατάληξη είχε ο πόλεµος στην Λιβύη, το 2011.

Πριν από όλα, ένα νέο αντιπολεµικό κίνηµα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον Κόσµο, οφείλει να είναι πολυθεµατικό, ενωτικό και παρεµβατικό, χαρακτηριστικά που παλαιότερα καθιέρωσαν στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο τον όρο «διπλωµατία των λαών». Άρα, δεν πρέπει να υποτιµάται ο λεγόµενος «χαρτοπόλεµος» µε ψηφίσµατα, εκκλήσεις και προτάσεις στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Με την δαµόκλειο σπάθη των αυξήσεων στις τιµές του πετρελαίου και παραγώγων πάνω από τις κοινωνίες, απαιτείται η ανάδειξη και των οικονοµικών συνεπειών του σηµερινού πολέµου.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ