O πόλεµος στο Ιράν, το διεθνές δίκαιο και το εθνικό συµφέρον

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ *

Οι κίνδυνοι από τον πόλεµο στο Ιράν, είναι ορατοί για την χώρα µας, οι ευκαιρίες είναι στην προπαγάνδα της κυβέρνησης.

Τα κόµµατα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δεν πρέπει να υποταχθούν στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, αντιθέτως πρέπει να την αποκαλύψουν και να διατυπώνουν την δική τους στρατηγική ευθύνης, που θα αντιµετωπίσει την κρίση, µε τις λιγότερες απώλειες.

Πολλές οι αβεβαιότητες και µεγάλη η ρευστότητα στις γεωπολιτικές και γεωοικονοµικές ισορροπίες, πολλές και πολεµικές συγκρούσεις, συνεπώς και µεγάλη επισφάλεια εκτιµήσεων, για τις εξελίξεις στο προσεχές µέλλον.

Όµως, µερικά δεδοµένα φαίνεται να µπορούµε να τα εντοπίσουµε µε µικρό βαθµό αβεβαιότητας.

Προεδρία Τραµπ

Μπορούµε να θεωρήσουµε δεδοµένο ότι, το διεθνές δίκαιο, αυτό που διαµορφώθηκε µετά τον δεύτερο παγκόσµιο πόλεµο, έχει υπονοµευτεί πολλές φορές, η τελευταία ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Όµως, η νέα προεδρία Τραµπ έκανε επίσηµη πολιτική της την βίαιη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, το είπε άλλωστε από την πρώτη ηµέρα της προεδρίας του: Τίποτα δεν µπορεί να µε εµποδίσει να κάνω πάλι την Αµερική Μεγάλη. Το συµφέρον των ΗΠΑ είναι πάνω από το διεθνές δίκαιο. Το ίδιο δήλωσε και για το εσωτερικό, ότι δεν υπάρχουν νόµοι και δικαστήρια που µπορούν να ανατρέψουν τις αποφάσεις του για να κάνει την Αµερική Μεγάλη.

Στο εσωτερικό βέβαια, φαίνεται ότι δεν µπορεί να το εφαρµόσει απόλυτα, ενώ είναι πολύ πιθανόν στις ενδιάµεσες εκλογές του Νοέµβρη, να µειωθούν δραστικά τα περιθώρια της αυθαιρεσίας και του αυταρχισµού του.

Η στρατιωτική επιχείρηση, µαζί µε το Ισραήλ στο Ιράν, είναι η κορύφωση της παραβατικότητάς του, µετά την απαγωγή του Μαδούρο.

Μπορεί η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ να είναι µεγάλη, όµως τόσο οι στρατιωτικοί, όσο και οι οικονοµικοί πόροι, δεν είναι ατέλειωτοι.

Ο Τραµπ, όσο οι επιλογές του στην οικονοµία δεν αποδίδουν, τόσο θα αναζητά εξωτερικές επιτυχίες για να ικανοποιεί την µεγαλοµανία του και να εξισορροπεί τις εσωτερικές αποτυχίες του.

Ο Τραµπ χρησιµοποιεί τον Πούτιν και την Ρωσία, ταυτόχρονα µε τους δασµούς, για να υπονοµεύσει την οικονοµία, την ασφάλεια και την δηµοκρατία στις χώρες της ΕΕ.

Πούτιν και Κίνα

Έχοντας δηµιουργήσει υψηλές προσδοκίες στον Πούτιν για την Ουκρανία, τον κρατάει µέχρι σήµερα εγκλωβισµένο. Η Ρωσία την περίοδο αυτή έχασε την Συρία, την Αρµενία τον Μαδούρο και χάνει και το Ιράν.

Αξιοποιώντας τις σηµερινές αδυναµίες της Κίνας και την επιλογή του Σι Τζι Πινκ, να ενισχύσει την επιρροή του σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσµου, ακόµη και στις ΗΠΑ, µέσα από την πολύµορφη οικονοµική διείσδυση, θέλει να αναχαιτίσει την δυναµική της πολύπλευρη ανάπτυξή της, για να διατηρήσει την στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ, και να αποµακρύνει την οικονοµική και τεχνολογική υπεροχή της Κίνας.

Οι στόχοι για Ιράν

Παρ’ ότι καθηµερινά αλλάζει τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους του για το Ιράν, µπορούµε να πούµε ότι τρεις επαναλαµβάνονται στις περισσότερες δηλώσεις του:

α). Η καταστροφή του Ιράν, όχι µόνο των στρατιωτικών δυνατοτήτων του, αλλά και των οικονοµικών, για να µην µπορεί για πολλά χρόνια να σταθεί στα πόδια του, για να απειλήσει το Ισραήλ και του συµµάχους των ΗΠΑ, στην ευρύτερη περιοχή. Να µην µπορεί να απειλήσει, ειδικά τις πλούσιες χώρες του κόλπου, και οι οποίες από ευγνωµοσύνη για την ασφάλεια που τις προσφέρει, να επενδύσουν µαζικά τα κεφάλαια τους στις ΗΠΑ.

β). Να αλλάξει το καθεστώς ή να αποδεχτεί το καθεστώς του Ιράν, να υπηρετήσει τις επιλογές του, τόσο στο ενεργειακό πεδίο, όσο και στο γεωστρατηγικό.

γ). Να ενσωµατώσει το Ιράν στο µέτωπο, που θέλει να ενισχύσει, απέναντι στην Κίνα.

Με βάση τα δεδοµένα, ο Τραµπ και ο Νετανιάχου, µπορούν να πετύχουν τον πρώτο στόχο, την καθολική καταστροφή του Ιράν.

Είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να πετύχει το δεύτερο στόχο, να ελέγξει το καθεστώς του Ιράν ή να επιβάλλει ένα ελεγχόµενο. Ακόµη και αν καταρρεύσει, το εγκληµατικό καθεστώς των µουλάδων, δεν θα µπορέσει να επιβάλλει στον ιρανικό λαό, τον εξανδραποδισµό του.

Διάχυση του πολέµου

Το Ιράν, µε τα χτυπήµατα στο Ισραήλ και στις χώρες του Κόλπου, θέλει να πετύχει διάρκεια και διάχυση του πολέµου.

Θέλει να δηµιουργήσει αντιδράσεις στο εσωτερικό των κρατών αυτών κατά του Τραµπ και του Νετανιάχου, αποδεικνύοντας, ότι χάνουν πολλά περισσότερα, από αυτά που µπορεί να κερδίσουν από την καταστροφή του Ιράν.

Η παράταση και η διάχυση του πολέµου, θα οδηγήσει σε εκρηκτικές αυξήσεις των τιµών των ορυκτών καυσίµων, πετρέλαιο και φυσικό αέριο, µε άµεσο αποτέλεσµα η παγκόσµια οικονοµία και ειδικά της ΕΕ, η οποία θα πληγεί άµεσα από το κόστος των καυσίµων, της ενέργειας γενικότερα, και έµµεσα από την έκρηξη του µεταφορικού κόστους των αγαθών και του πληθωρισµού, πλήττοντας, ακόµη περισσότερο τους ταλαιπωρηµένους καταναλωτές των Δυτικών χωρών.

Οι προκλήσεις για την Ελλάδα

Η χώρα µας, θα έχει σηµαντικές οικονοµικές απώλειες, µε την µεγαλύτερη ίσως στον τουρισµό, που τα τελευταία χρόνια είναι ένας από τους λίγους παράγοντες που συντηρεί την ελληνική οικονοµία και την απασχόληση.

Όµως η χώρα µας, την µεγαλύτερη απώλεια θα την έχει από την πλήρη απαξίωση του διεθνούς δικαίου και των ευρατλαντικων συµµαχιών της, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και φυσικά του ΟΗΕ και όλων των διεθνών οργανισµών που ρυθµίζουν τις διεθνείς οικονοµικές σχέσεις, την προστασία του περιβάλλοντος, της δηµόσιας υγείας και του πολιτισµού.

Η κυβέρνηση, για µια ακόµη φορά, θα βρει επιχειρήµατα για να καλύψει τα µεγάλα προβλήµατα που δηµιουργεί η πολιτική της στην οικονοµία την κοινωνία, το κράτος δικαίου, το κοινωνικό κράτος, το περιβάλλον, του νέους.

Από την άλλη, αξιοποιώντας την ανησυχία που ένιωσαν στην Κύπρο από το drone που έπεσε στην βρετανική βάση, παρουσιάζει την αποστολή στο νησί των δύο φρεγατών και των τεσσάρων µαχητικών σκαφών, ως την αρχή του τέλους του Αττίλα.

Οι κρίσεις δηµιουργούν κινδύνους και ευκαιρίες, οι κίνδυνοι είναι ήδη ορατοί στην χώρα µας και µπορεί να γίνουν απειλητικοί, αν ο Τραµπ επιβάλλει τις επιλογές του, οι ευκαιρίες όµως, αφορούν µόνο τον προπαγανδιστική στρατηγική της κυβέρνησης.

Τα κόµµατα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δεν πρέπει να υποταχθούν στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, αντιθέτως πρέπει να την αποκαλύψουν και να διατυπώνουν την δική τους στρατηγική ευθύνης, που θα αντιµετωπίσει την κρίση, µε τις λιγότερες απώλειες.

* Πρώην Υπουργός