Αποχαιρετισµός της αυτοδυναµίας…

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Η Νέα Δηµοκρατία ως ένα οµοιογενές κόµµα αποχαιρετά την αυτοδυναµία. Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι υπουργοί και τα άλλα πρωτοκλασσάτα στελέχη να µην το παραδέχονται και πολύ περισσότερο να µην το οµολογούν, αλλά αυτή είναι η καθαρή και στυγνή πραγµατικότητα.

Τουλάχιστον οι ρεαλιστές το βλέπουν σε όλες τις δηµοσκοπήσεις, όπως το διαπιστώνουν κοιτάζοντας στο κοντινό µέλλον και τις δυνατότητες της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόµµατος να κάνουν τη µεγάλη ανατροπή. Είναι αδύνατοι και τα εµπόδια πολύ βαριά, σχεδόν αµετακίνητα. Ακρίβεια, σκάνδαλα, διαφθορά, αγοραστική δύναµη, στέγη, ρεύµα λαµβάνουν τη µορφή χιονοστιβάδας που έχει ακυρώσει την αυτοδυναµία και απειλεί να συντρίψει ακόµα και το 25%.

Η ΔΕΘ

Κάποιες λιγοστές ελπίδες εναποθέτουν ορισµένοι αιθεροβάµονες στις ανακοινώσεις στη ΔΕΘ. Η ιστορική εµπειρία, ακόµα και η περσινή επένδυση στη ΔΕΘ, έχουν αποδείξει πως η βελόνα σε ιστορικές στιγµές µε τεράστια προβλήµατα δεν µετακινείται. Το ίδιο αναµένεται να συµβεί και φέτος από τη στιγµή που τα προβλήµατα διογκώνονται και η µεγάλη πλειοψηφία των πολιτών σε όλες τις δηµοσκοπήσεις ζητά πολιτική αλλαγή και ειδικότερα αλλαγή κυβέρνησης. Μεταξύ αυτών και ψηφοφόροι της Νέας Δηµοκρατίας.

Τούτων δοθέντων ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλάζει τη στόχευση. Σε µία κρίση ρεαλισµού στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Οµάδας στις 20 Ιουλίου έκανε λόγο «ένα κόµµα, όχι ένα χρώµα». Τι σηµατοδοτεί η πρωθυπουργική ρήση; Το πρώτο και καθαρό ότι ο στόχος της αυτοδυναµίας είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Αρα πρέπει να αλλάξουµε τη στόχευση για το σχηµατισµό µετεκλογικής κυβέρνησης.

Οι δύσκολες συνεργασίες

Οι συνεργασίες µε κόµµατα και ιδίως το ΠΑΣΟΚ αποδεικνύονται δύσκολες, αλλά όχι ανέφικτες αν ληφθούν υπόψη οι δηλώσεις ορισµένων στελεχών του όπως η Αννα Διαµαντοπούλου και ο Γιάννης Σγουρός. Ωστόσο υπάρχει ο πολύ υπαρκτός κίνδυνος να µην επαρκεί το άθροισµα των βουλευτών.

Επιπλέον ο Κυριάκος Μητσοτάκης µε τη φράση του δεν υπονοεί κοµµατικές συνεργασίες, αλλά µόνη τη Νέα Δηµοκρατία. Πόθεν θα προκύψει η πολυχρωµία; Θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσµα της κάλπης και η στόχευση είναι βουλευτές άλλων κοµµάτων, δηλαδή αποστασία. Πότε θα µπορούσε να είναι εφικτό ένα τέτοιο ενδεχόµενο; Μόνο αν η Νέα Δηµοκρατία πετύχαινε ένα υψηλό ποσοστό κοντά στο 35% και για το σχηµατισµό πλειοψηφίας θα υπολείπονταν βουλευτές λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού, φαινόµενο που έλαβε χώρα επί του πατρός Μητσοτάκη µε τον βουλευτή Θεόδωρο Κατσίκη της ΔΗΑΝΑ.

Ολα τα δεδοµένα τούτων των ηµερών δεν συνάδουν προς µία τέτοια κατεύθυνση, ιδίως αν ιδρύσει κόµµα ο Αντώνης Σαµαράς. Σε αυτό το ενδεχόµενο, οι δηµοσκόποι συµπεραίνουν πως η Νέα Δηµοκρατία θα διολισθήσει προς το 25%, παρά προς το 30% και άνω. Οπότε οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες, αλλά όχι προς την κατεύθυνση που επιθυµεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύνθηµα «ένα κόµµα, όχι ένα χρώµα», θα αποδειχθεί ένα αδειανό πουκάµισο.

Να υπενθυµίσουµε πως παραπλήσια αναφορά έκανε στις 27 Μαρτίου 2023 όταν είπε «κυβερνήσεις αποτελούµενες από ένα κόµµα αλλά όχι µόνο από ένα χρώµα», εννοώντας τη διεύρυνση µε πρόσωπα προερχόµενα κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, όπως ο Γιώργος Φλωρίδης.

Τα σενάρια…

Αποχαιρετώντας την αυτοδυναµία µοιραία έρχονται στο προσκήνιο κυβερνήσεις συνεργασίας µε τον Κυριάκο Μητσοτάκη πρωθυπουργό ή χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα πάντα θα κριθούν από το αποτέλεσµα που θα βγάλει η κάλπη.

Αν το βράδυ των εκλογών η Νέα Δηµοκρατία έχει ένα ποσοστό κοντά στο 30% θα είναι πολύ δύσκολο ως αδύνατο να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τον νυν πρωθυπουργό. Οπως έχει επισηµανθεί επανειληµµένα το µόνο κόµµα µε το οποίο θα µπορούσε να συνεργαστεί η Νέα Δηµοκρατία είναι το ΠΑΣΟΚ. Οµως, το κόµµα της Αξιωµατικής Αντιπολίτευσης θέλει συνεργασία µε τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Οχι είναι η απάντηση, εκτός κι αν αλλάξει η ηγεσία του κόµµατος και επικρατήσουν εκείνοι που ασπάζονται τις θέσεις και τις απόψεις της Αννας Διαµαντοπούλου.

Οµως, ένα τέτοιο ενδεχόµενο ενέχει δύο κινδύνους. Ο ένας είναι να διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ και να αποχωρήσουν οι βουλευτές που απεχθάνονται, όπως ο διάβολος το θυµιάµα, τη συνεργασία µε τη Νέα Δηµοκρατία.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι να µην φθάνει ο αριθµός των βουλευτών για να στηρίξουν κυβέρνηση, οπότε θα αναζητηθεί τρίτος εταίρος. Αυτός θα µπορούσε να βρεθεί από τα δεξιά της κυβέρνησης και µην ακούτε τη ηρωικά και ηχηρά πως δεν θέλουν µε τίποτα να συµµετάσχουν σε κυβέρνηση µε τον Μητσοτάκη. Ενα νεύµα αρκεί και θα σπεύσουν και ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου (αν η Φωνή Λογικής πιάσει το όριο 3%).

Οµως, σε αυτή την περίπτωση δεν θα συµµετάσχει το ΠΑΣΟΚ. Μύλος δηλαδή. Οπότε τι µένει; Η προσφυγή σε δεύτερες κάλπες, αφού ούτε η µητσοτάκειος εκδοχή «ένα κόµµα, όχι ένα χρώµα» µπορεί να έχει την παραµικρή ελπίδα.

Το κόµµα Σαµαρά

Αν, όµως, η επίδοση της Νέας Δηµοκρατίας βρεθεί κάτω από το 25%, (δηµοσκόποι βλέπουν πως η ίδρυση κόµµατος από τον Αντώνη Σαµαρά συµπιέζει τη ΝΔ προς το 25%) τότε προκαλείται τεράστια ανατροπή και αναδύεται το σενάριο της αποχώρησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, της ανάδειξης του Νίκου Δένδια ως αρχηγού και της συνεργασίας ακόµα και µε τον Αντώνη Σαµαρά. Είναι ενδεικτικό πως τη µετεκλογική συνεργασία της ΝΔ µε τον Αντώνη Σαµαρά δεν αποκλείουν ούτε βουλευτές του κυβερνώντος κόµµατος, παραπέµποντας στο αποτέλεσµα της κάλπης.

Αλλά είναι πολύ πιθανό να µην φτάνουν τα κουκιά της δεξιάς παράταξης, αφού το σύστηµα θα έχει πλέον λειτουργήσει ως αναλογικό.

Οπότε τη λύση θα κληθεί να δώσει πάλι η κάλπη. Και τότε µπαίνει στο παιχνίδι δυναµικά η Ε.Λ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, ιδίως αν στις πρώτες εκλογές πάρει ένα ποσοστό υψηλότερο του 20%.