Το νέο παραγωγικό µοντέλο του Αλέξη Τσίπρα αλλάζει τη χώρα

του Θανάση Λυρτσογιάννη

Ενα καινούριο παραγωγικό µοντέλο που θα «σύρει» τη χώρα στους δρόµους της µεγάλης και διαρκούς ανάπτυξης, στην άνοδο της παραγωγικότητας, στην εκτόξευση των εξαγωγών, την αντιµετώπιση των εµπορικών ελλειµµάτων και ασφαλώς στην βελτίωση και άνοδο των αµοιβών. Γιατί χωρίς την αύξηση των µισθών των εργαζοµένων το παραγωγικό µοντέλο µόνο νέο δεν θα είναι.

Ηταν ζητούµενο για πολλά λόγια. Ηταν παρών σε δηλώσεις πολιτικών, αλλά απών από προγράµµατα και κυρίως από τις εφαρµοζόµενες οικονοµικές πολιτικές των κυβερνήσεων, ιδίως της τελευταίας του Κυριάκου Μητσοτάκη η οποία δεν παρουσίασε ποτέ ένα κάποιο σχέδιο για την οικονοµία. Πάµε κι όπου βγει ήταν η πολιτική της. Και καθόλου παραδόξως έβαινε πάντα υπέρ των φίλων, των µελών και στελεχών που ασκούσαν κάποια επιχειρηµατική δραστηριότητα. Γι’ αυτό και είχαµε 20 δισ. απευθείας αναθέσεις και διαγωνισµούς µε έναν συµµετέχοντα. Αλλά αυτό αλισβερίσι και το πλιάτσικο του δηµοσίου χρήµατος µόνο παραγωγικό µοντέλο δεν συνιστά. Μοντέλο διαφθοράς είναι σίγουρα και απαιτείται πάραυτα αντιµετώπισή της πριν φτάσει σε δρόµο χωρίς επιστροφή, όπως για παράδειγµα στο Μεξικό.

Το πρόγραµµα… και οι υπεκφυγές του Μαξίµου

Ε, λοιπόν αυτό το νέο παραγωγικό µοντέλο είναι πλέον παρόν και καταλαµβάνει τον πυρήνα του προγράµµατος που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας την περασµένη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη. Και αντί η συζήτηση, η αντιπαράθεση ακόµα και η πολεµική να επικεντρωθεί στο νέο παραγωγικό µοντέλο µε κριτικές, υποδείξεις, αµφισβητήσεις, εκδηλώθηκε στα γνωστά και τετριµµένα για το κόστος των µέτρων, για λεφτόδεντρα, ακόµα και για την ανόητη κατηγορία ΠΑΣΟΚων ότι αντιγράφει το δικό τους πρόγραµµα. Τι να πεις αλήθεια όταν κυβερνητικοί κοστολόγοι εξέδωσαν το πόρισµά τους πριν ο Αλέξης Τσίπρας τελειώσει την οµιλία του. Τέτοια κατάντια. O tempora o mores.

Κι ύστερα απορούµε γιατί αυτή η χώρα δεν λέει να σηκώσει κεφάλι. Και µην ακούτε τα φληναφήµατα της κυβέρνησης περί επιτυχηµένου αφηγήµατος στην οικονοµία. Αφήγηµα προσπαθούν να αρθρώσουν οι προπαγανδιστές, τα τρολ και ορισµένοι υπουργοί (όχι όλοι γιατί οι περισσότεροι λάµπουν δια της απουσίας τους από το δηµόσιο διάλογο). Αλήθεια πόσο επιτυχηµένη είναι η οικονοµία όταν η αγοραστική µας δύναµη συγκρίνετε µόνο µε εκείνη των Βουλγάρων και αν συνεχίσουµε µε την ίδια κυβέρνηση και στο ίδιο µονοπάτι θα είναι µικρότερη και από των γειτόνων µας;

Ο Αλέξης Τσίπρας λοιπόν τόλµησε και έβαλε «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» και παρουσίασε ένα συνεκτικό και ολοκληρωµένο σχέδιο το οποίο φιλοδοξεί να αλλάξει τη βιοµηχανία στη χώρα µας, να εκσυγχρονίσει την παραγωγή προϊόντων, να αξιοποιήσει τον πρωτογενή τοµέα, να αυξήσει τις εξαγωγές, να βάλει τεχνολογία και τεχνογνωσία στην παραγωγική διαδικασία, που θα απογειώσει και την παραγωγικότητα η οποία δεν χρειάζεται περισσότερη δουλειά (όπως νοµίζουν οι «άριστοι»), αλλά περισσότερη τεχνολογία.

Αλλαγή πολιτικής

Αναφέρθηκε σε στόχους, επιδιώξεις, επενδύσεις και στα κεφάλαια που θα βρεθούν για να γίνουν οι επενδύσεις. Το σχέδιο είναι ολοκληρωµένο και δεν αποµένει παρά η ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων για να τεθεί σε εφαρµογή και να αλλάξει τη χώρα και τη ζωή των ανθρώπων.

Είναι ένα όραµα και η ελληνική κοινωνία για να ξεκολλήσει από τη λάσπη της στασιµότητας ή αν προτιµάτε της χαµηλής ανάπτυξης, έχει ανάγκη από οράµατα τα οποία θα κινητοποιήσουν τις υγιείς δυνάµεις της χώρας. Εχουµε ανάγκη από αλλαγή κυβέρνησης και από αλλαγή πολιτικής λένε οι πολίτες στις έρευνες κοινής γνώµης και µάλιστα µε πολύ υψηλό ποσοστό. Ιδού η Ρόδος λοιπόν ιδού και το πήδηµα.

Οπως θα διαπίστωσαν όσοι παρακολούθησαν ή διάβασαν την οµιλία του Αλέξη Τσίπρα, η αλλαγή πολιτικής ξεκινά από το σχολείο, επεκτείνεται σε όλο το σύστηµα της παιδείας, προχωρά στο κάλεσµα Ελλήνων επιστηµόνων να επιστρέψουν από το εξωτερικό και προβλέπει για την έρευνα τη διάθεση του 2% του ΑΕΠ, ποσά που είναι σηµαντικά για την Ελλάδα, αλλά θα πρέπει να αυξηθούν πολύ περισσότερο για να παράξουν κέρδος που θα επιστρέψει στην κοινωνία.

Είναι όλα ρόδινα στο πρόγραµµα που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας; Δεν νοµίζω. Θα περίµενα ένα συγκεκριµένο σχέδιο για την πάταξη της διαφθοράς, την τιµωρία των διεφθαρµένων και την επιστροφή των χρηµάτων που έκλεψαν. Θα περίµενα τη δηµιουργία µιας task force µε αντικείµενο την έρευνα που θα εντόπιζε και αποκάλυπτε τη διαφθορά. Ενδεχοµένως και έναν ιδιαίτερα αυστηρό νόµο, που θα απωθούσε όποιον θα τολµούσε να βάλει το δάχτυλο στο µέλι.

Ετσι, θα γινόταν πράξη και η απάντηση που έδινε ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος στο ερώτηµα από που θα βρεθούν τα λεφτά, απαντούσε, όπως και οι συνεργάτες του, από την εντιµότητα. Ναι η εντιµότητα θα µπορούσε όχι µόνο να εξοικονοµήσει, αλλά και να φέρει πολλά δισεκατοµµύρια στα δηµόσια ταµεία τα οποία θα µπορούσαν να διατεθούν για κοινωνική πολιτική και νέες επενδύσεις. Θα έλεγα να γίνει ότι δεν έγινε µε τη λίστα Λαγκάρντ στην διακυβέρνηση της χώρας από τον Αλέξη Τσίπρα.

Φορολογική δικαιοσύνη

Περίµενα επίσης από τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει πενηνταράκια τη φοροελάφρυνση των µισθωτών µε παρουσίαση µίας νέας φορολογικής κλίµακας που θα συνέβαλε αποφασιστικότητα στη δίκαιη φορολόγηση, που σηµαίνει πως οι έχοντες υψηλά εισοδήµατα θα πλήρωναν αναλογικά µε το εισόδηµά τους µεγαλύτερους φόρους από τους χαµηλόµισθους. Η δικαιοσύνη στους φόρους θα ήταν µπροστά στα µάτια των φορολογούµενων και θα γλίτωναν από τη µη τιµαριθµοποίηση της φορολογικής κλίµακας που τους κλέβει τις αυξήσεις για να δηµιουργηθούν υπερπλεονάσµατα.

Επιπλέον Αλέξη Τσίπρα θα ήθελα να δω την κλίµακα για τη φορολογία των µερισµάτων, που τώρα όπως γνωρίζεις πολύ καλά ο συντελεστής 5% είναι ο χαµηλότερος στην Ευρώπη µε εξαίρεση την Εσθονία και τη Μάλτα που έχουν µηδενικό συντελεστή. Η Ιρλανδία όµως έχει 51%, αλλά πολύ χαµηλή φορολογία στα εταιρικά κέρδη, η Δανία 42%, η Γερµανία 26% και η Γαλλία 30%.