Τι φέρνει ο νέος χρόνος

Toυ ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ *

Του κόσµου το ποτάµι είναι θολό

µα εγώ ξαναβγαίνω στου ονείρου τα µπαλκόνια

~ Νίκος Γκάτσος

Πιθανολογώ και εύχοµαι, ο νέος χρόνος να είναι καλύτερος του απερχόµενου που ήταν κάκιστος, µε πολλαπλασιασµό απειλών και δεινών για τις κοινωνίες και τον κόσµο.

Το 2025 θα µείνει στην ιστορία ως η πρώτη χρονιά της νέας θητείας Τραµπ στον Λευκό Οίκο, µε όλες τις συνέπειές της. Ωστόσο, ο τραµπισµός δεν καλπάζει, αλλά συναντά αντιστάσεις µέσα στην ίδια την Αµερική, µε πιο ελπιδοφόρο παράδειγµα την εκλογή του Ζοχράν Μαµντάνι στην θέση του δηµάρχου Νέας Υόρκης.

Μεγάλη ελπίδα για την Ελλάδα του αύριο, ο αγώνας των αγροτών για την επιβίωσή τους, που είναι αγώνας πατριωτικός, µε πιθανολογούµενη µια νέα διεθνή διατροφική κρίση, που πριν δεκαπέντε χρόνια, ήταν µια από τις αιτίες της «Αραβικής Άνοιξης». Εξέλιξη που πολλοί στην χώρα µας αντιπάθησαν, αν και οδήγησε στην ανατροπή αυταρχικών καθεστώτων.

Άλλη βάσιµη και αναγκαία ελπίδα, ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη που αποτυγχάνει σε όλα τα µέτωπα θα ηττηθεί σε πιθανολογούµενες πρόωρες εκλογές εντός του 2026, στην περίπτωση όµως που θα προκύψει µια προοδευτική εναλλακτική, για την οποία εργάζεται µε συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ο πρόεδρός του Σωκράτης Φάµελλος, σε παράλληλη πορεία µε το νέο πολιτικό εγχείρηµα του Αλέξη Τσίπρα, του οποίου η δυναµική είναι ήδη πολύ ορατή.

Ο φόβος είναι ότι και την νέα χρονιά, οι προκλήσεις και απειλές της κυβέρνησης Ερντογάν θα συνεχιστούν, µε την κυβέρνηση Μητσοτάκη στερούµενη εθνικής στρατηγικής και ανίκανη ή µάλλον απρόθυµη να προωθήσει µια ατζέντα ειρήνης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σε ό,τι µας αφορά, εννοώ την Αριστερά, θα συνεχίσουµε να ρίχνουµε γέφυρες ειρήνης µε τις δηµοκρατικές και φιλειρηνικές δυνάµεις της γείτονος, αρνούµενοι το ρατσιστικό δόγµα «η Τουρκία δεν αλλάζει».

Καλό θα είναι, το 2026, να θυµηθούµε ότι πριν από είκοσι πέντε χρόνια, ένα τριπλό τροµοκρατικό χτύπηµα στην καρδιά των ΗΠΑ πρόσφερε το πρόσχηµα στον τότε πρόεδρο Μπους να κηρύξει τον λεγόµενο πόλεµο «κατά της τροµοκρατίας», µε εισβολές στον Αφγανιστάν (2001) και το Ιράκ (2003), που όµως αποδείχθηκαν καταστροφικές για την ίδια την Αµερική που είδε να ναυαγεί το όνειρο περί «νέου αµερικανικού αιώνα».

Όσο για την Ευρώπη, φεύγει ένας χρόνος, όχι καλός, που αφήνει πίσω του πολλές κρίσεις, µε πρώτη, τον συνεχιζόµενο πόλεµο στην Ουκρανία. Ωστόσο, υπάρχουν ελπίδες ότι το 2026 ο πόλεµος αυτός θα τερµατιστεί, έστω και µε το κάκιστο σχέδιο Τραµπ, το οποίο καλά κάνουν να το επικρίνουν έντονα η ΕΕ και η Βρετανία, διότι µόνο έτσι θα βελτιωθεί αισθητά.

Ας ελπίσουµε ότι µια ενεργητική, φιλειρηνική παρέµβαση της ΕΕ θα αποτελέσει βήµα για την απόκτηση της στρατηγικής της αυτονοµίας έναντι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλιώς, η άκρως επικίνδυνη παγκόσµια ανισορροπία θα συνεχιστεί εις βάρος της διεθνούς ασφάλειας και ειρήνης. Ειρήνης που µατώνει διαρκώς στην περιοχή µας, κυρίως εις βάρος των παλαιστινίων, που υπέστησαν µια χωρίς προηγούµενο για την Μέση Ανατολή γενοκτονία, µε δράστη την κυβέρνηση Νετανιάχου.

Τουλάχιστον, στην Κύπρο αναζωπυρώθηκαν οι ελπίδες της επανένωσης µε δίκαιη λύση στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ύστερα από την αλλαγή ηγεσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας από τον διχοτοµικό Τατάρ, στον προοδευτικό ενωτικό Ερχιουµάν.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ