Σοκ και δέος! Τι σηµατοδοτεί η «απαγωγή» Μαδούρο

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΥΚΟΚΑΠΗ *

Τι σηµατοδοτεί τελικώς η αµερικανική επέµβαση στην Βενεζουέλα; Επαναφορά του δόγµατος Μονρόε, που θέλει την Λατινική Αµερική πίσω αυλή των ΗΠΑ; Μήνυµα στο Πεκίνο, που λόγω των διευρυµένων σχέσεων που είχε µε το Καράκας, έφτασε να αγοράζει το πετρέλαιο του σε γουάν;

Μία αποικιοκρατικού τύπου επιβολή µε στόχο την υφαρπαγή των πλούσιων πετρελαϊκών αποθεµάτων της χώρας; Ένα σήµα ότι ΗΠΑ και Ρωσία µοιράζουν σφαίρες επιρροής; Ένα έµµεσο πλήγµα στον ιρανικό «Άξονα της Αντίστασης», λόγω των σχέσεων του καθεστώτος Μαδούρο µε το Ιράν και µε την Χεζµπολάχ, όπως εκτενώς γράφεται;

Ξέπλυµα του φιάσκου από την εξευτελιστική αποχώρηση των Αµερικανών από το Αφγανιστάν; Αποπροσανατολισµός της αµερικανικής κοινής γνώµης από το σκάνδαλο Επστάϊν και την στάση Τραµπ, που µέρος ακόµα και του MAGA βλέπει σαν συγκάλυψη;

Την έναρξη του «πολέµου κατά των ναρκωτικών» από τον Τραµπ, ο οποίος, έχοντας χαρακτηρίσει τα καρτέλ «τροµοκρατικές οργανώσεις», φτάνει στο σηµείο να εργαλειοποιεί απροκάλυπτα την αµερικανική Δικαιοσύνη (το ένταλµα δικαστηρίου κατά Μαδούρο) περιφρονώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου;

Νέα εποχή

Την εισαγωγή σε µία νέα εποχή που επιδιώκει από την δεξιά-τραµπική παλινόρθωση στην Λατινική Αµερική (µε εκλογές νοθείας βλ. Ονδούρα και ανοιχτές απειλές κατά Κούβας και Κολοµβίας) µέχρι την προσάρτηση της Γροιλανδίας; Δίχως µάλιστα να αποκλείεται η πολεµική δράση!

Η απάντηση είναι: Όλα αυτά µαζί! Χωρίς βεβαίως να λείπει ο απροκάλυπτος πραγµατιστικός κυνισµός της αµερικανικής ηγεσίας, που φαίνεται να επιδιώκει ένα modus vivendi µε το τσαβικό καθεστώς, απλά χωρίς τον Μαδούρο.

Διότι, αν ο Μαδούρο (και η απαχθείσα σύζυγος του, για να µην ξεχνιόµαστε) είναι όντως το ζεύγος Εσκοµπάρ της Λατινικής Αµερικής, είναι δυνατόν η πρώην αντιπρόεδρος και νυν πρόεδρος Ροντρίγκεζ να µην είχε την παραµικρή ιδέα; Ο υπουργός Άµυνας Παντρίνο, τον οποίο οι Αµερικανοί είχαν αποπειραθεί στην πρώτη θητεία Τραµπ να στρατολογήσουν ξανά, για να ρίξει τον Μαδούρο µε πραξικόπηµα;

Αυτοί είναι που κυβερνούν πραγµατικά την Βενεζουέλα, µαζί βεβαίως µε τον πανίσχυρο υπουργό Εσωτερικών Καµπέγιο, για τον οποίο έχει επίσης εκδοθεί ένταλµα σύλληψης. Σε µία επίδειξη δύναµης, ο Καµπέγιο µετείχε ο ίδιος σε αστυνοµικές περιπόλους που εντάθηκαν µετά την σύλληψη Μαδούρο.

Ισχυρή είναι και η παρουσία του στρατού, όπως και των «παιδιών» του Καµπέγιο, της πολιτοφυλακής των “collectivos”, οι οποίοι περιπολούν µε τις χαρακτηριστικές µοτοσυκλέτες τους.

Η δε δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας µάλλον κοιτά µουδιασµένη. «Δεν έχει έρεισµα στον λαό», είπε κυνικά ο Τραµπ, αναφερόµενος στην νοµπελίστρια Ματσάδο, αυτή που ζητούσε αµερικανική στρατιωτική επέµβαση, βεβαίως για την αλλαγή καθεστώτος, όχι απλά για την αποµάκρυνση του Μαδούρο. Στην οποία µάλιστα απαξίωσε και να τηλεφωνήσει!

Οι ΗΠΑ ξεκαθάρισαν ότι οι εκλογές στην Βενεζουέλα δεν αποτελούν προτεραιότητα τους και προσδοκούν από την αντιπρόεδρο Ροντρίγκεζ να «κάνει το σωστό», δηλαδή να δώσουν γη και ύδωρ στις ΗΠΑ, ό,τι ακριβώς προσέφερε και ο Μαδούρο στην επικοινωνία του µε τον Τραµπ, σύµφωνα µε διεθνή ΜΜΕ, µε τον Αµερικανό πρόεδρο να απαιτεί τελεσιγραφικά την αποµάκρυνσή του…

Για αυτό και δεν µοιάζει να έχουν τόσο άδικο όσοι µιλούν και για µία παρασκηνιακή συνδιαλλαγή ΗΠΑ-καθεστώτος, όπου αδύναµος κρίκος ήταν ο Μαδούρο, ένας οδηγός λεωφορείου ήταν στο κάτω-κάτω…

Το καθεστώς Μαδούρο δεν θύµιζε εδώ και καιρό αυτό του χαρισµατικού προκατόχου του, του Ούγγο Τσάβες, έχοντας πάψει να αποτελεί σηµείο αναφοράς για την Λατινική Αµερική (και όχι µόνο). Βεβαίως, το καίριο ερώτηµα είναι ποιος θα είναι ο επόµενος στόχος του Τραµπ: Κολοµβία, Ιράν ή µήπως Δανία, ένεκα Γροιλανδίας;

* Αναλυτής Διεθνών Θεµάτων