Ο Ντόναλντ… ο Πέδρο… και η Λυσιστράτη…

του Θανάση Λυρτσογιάννη

«Ποιος σου έδωσε την εξουσία να σύρεις την περιοχή µας σε πόλεµο µε το Ιράν; Ποιος σου έδωσε την άδεια να µετατρέψεις την περιοχή µας σε πεδίο µάχης;». Δύο ερωτήµατα που τα απευθύνει στον Ντόναλντ Τραµπ ένας δισεκατοµµυριούχος από τα Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, αλλά θα µπορούσε να τα απευθύνει κάθε κάτοικος της περιοχής που δοκιµάζεται από τον πόλεµο.

Θα µπορούσαν να τα απευθύνουν όλοι όσοι προβληµατίζονται µε τη νέα τάξη πραγµάτων που διαµορφώνεται από τον Ντόναλντ Τραµπ, αλλά και τον κάθε ηγέτη ο οποίος νοµίζει ότι έχει την ισχύ να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο χωρίς τιµωρία και οι πράξεις του Αµερικανού Προέδρου συνιστούν έναν µεγάλο πειρασµό.

Τι µπορεί να πει τώρα ο Τραµπ στον Πούτιν για τον πόλεµο στην Ουκρανία, τι δικαιούται να πει αύριο στον Σι αν επιτεθεί στην Ταϊβάν; Τι θα επικαλεστεί αν ο ηγέτης κάποια ισχυρής χώρας επιτεθεί σε µία αδύναµη γειτονική;

Δεν θα έχει το ηθικό κύρος, ούτε το διεθνές δίκαιο µε το µέρος του για να αποτρέψει (αν υποτεθεί ότι θέλει) την πολεµική επιχείρηση που θα εκδηλωθεί.

Διεθνές Δίκαιο

Και µόνο το γεγονός της καταπάτησης του διεθνούς δικαίου δικαιώνει τον Πέδρο Σάντσεθ και όχι τον Αδωνι Γεωργιάδη, δικαιώνει τον Ισπανό πρωθυπουργό και όχι τον Μακρόν και τον Στάρµερ.

Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι διπλά παράνοµη υποστηρίζει ο Νίκος Κοτζιάς και εξηγεί ότι είναι παράνοµη από τη σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου. Παραβιάζει τα σύνορα και την εδαφική ακεραιότητα κράτους-µέλους του ΟΗΕ. Παράνοµη και από τη σκοπιά του εθιµικού δικαίου, καθότι έγινε σε µια φάση όπου υπήρχαν διαπραγµατεύσεις ανάµεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

Σίγουρα ο Ντόναλντ Τραµπ δεν θα διάβασε τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, ούτε η Μελάνια γιατί αν η πρώτη κυρία των ΗΠΑ ακολουθούσε το παράδειγµα των γυναικών στην κωµωδία του Αριστοφάνη, ο Τραµπ µπορεί και να σκεφτόταν δεύτερη φορά την επίθεση στο Ιράν.

Τι να πεις για τον Νετανιάχου και τους Ισραηλινούς; Τα λέει όλα ο Ισραηλινός δηµοσιογράφος και συγγραφέας Γκίντεον Λεβί όταν σε άρθρο του τονίζει: «Από τους σχολιαστές των ισραηλινών τηλεοπτικών πάνελ, που τους τρέχουν τα σάλια µε κάθε βοµβαρδισµό κατά του Ιράν, µέχρι τους λαϊκούς πανηγυρισµούς για την «ολοκληρωτική νίκη» επί των εχθρών του έθνους, το σηµερινό Ισραήλ µοιάζει να έχει πολύ κοντή µνήµη. Ένα κράτος αποχαυνωµένο από την ατέλειωτη διαδοχή του ενός πολέµου από τον άλλο. Ο πόλεµος είναι το όπιο του ισραηλινού λαού. Για άλλη µια φορά έρχεται να λύσει «οριστικά» τα υπαρξιακά προβλήµατα του Ισραήλ».

Υπαρξιακές αναζητήσεις

Μέχρι την επόµενη φορά που θα ξαναλύσουν τα υπαρξιακά προβλήµατα µε έναν ακόµα πόλεµο, αρνούµενοι να δουν κατάµατα την αλήθεια, πως η µόνη πραγµατική και διαρκής λύση είναι η δηµιουργία και παλαιστινιακού κράτους. Οσο το Ισραήλ αρνείται να εφαρµόσει τις αποφάσεις του ΟΗΕ και όσο προτιµά το όπιο του πολέµου, τόσο θα συντηρούνται και ενδεχοµένως να µεγαλώνουν οι κίνδυνοι και για το ίδιο.

Με Τραµπ και Νετανιάχου η πιθανότητα επίλυσης του µεσανατολικού µε ειρηνικά µέσα θα αποµακρύνεται και ο Αµερικανός Πρόεδρος δεν θα µπορεί να ελπίζει ότι το 2026 θα πάρει το Νόµπελ Ειρήνης το οποίο τόσο επιθυµεί και επιδιώκει. Εκτός κι΄ αν πλέον είναι ικανοποιηµένος µε την κίνηση της Βενεζουελανής Μασάδο η οποία του παραχώρησε το δικό της.

Και η ακρίβεια είναι εδώ

Η ακρίβεια στο σούπερ µάρκετ απειλεί τους µικροµεσαίους εµπόρους. Πόσο ανόητο είναι το επιτελικό κράτος όταν αρνείται να δει την οικονοµία κατάµατα και να λάβει µέτρα για να περιορίσει την ακρίβεια στα τρόφιµα, την ενέργεια, τη στέγαση, που απορροφά το µεγαλύτερο µέρος του εισοδήµατος µε αποτέλεσµα σε ένα πολύ µεγάλο αριθµό νοικοκυριών να µην µένουν χρήµατα για άλλες αγορές.

Πότε θα καταλάβουν οι φωστήρες του νεοφιλελευθερισµού ότι δεν είναι δυνατόν να αφήνεις τα πάντα στην αγορά, αρνούµενοι να παρέµβουν ρυθµιστικά και να βελτιώσουν, όχι µόνο τη ζωή των πιο ευάλωτων και φτωχών πολιτών, αλλά και τη λειτουργία της οικονοµίας;

Πόσοι τυφλοί είναι οι νεοφιλελεύθεροι κυβερνητικοί ινστρούχτορες για να µην αντιλαµβάνονται ότι τα λουκέτα σε πολύ µεγάλο αριθµό µικροµεσαίων εµπορικών επιχειρήσεων, δεν στέλνει µόνο επιχειρηµατίες στην ανεργία (το κοινωνικό πρόβληµα τους αφήνει παγερά αδιάφορους), αλλά προκαλούν και οικονοµικά προβλήµατα τεραστίων διαστάσεων; Ούτε αυτό φαίνεται να τους νοιάζει από τη στιγµή που θεωρούν ότι το κλείσιµο των µικροµεσαίων µεταφέρει τζίρο στις µεγαλύτερες επιχειρήσεις, φαινόµενο το οποίο όχι µόνο δεν πρόκειται να αποτρέψουν, αλλά το επιδιώκουν κιόλας.

Ειλικρινά απορεί ο κάθε πολίτης γιατί διαπιστώνει ότι οι κυβερνώντες τυφλωµένοι από το δόγµα τους και την ιδεοληψία τους, δεν βλέπουν πως οι µικροµεσαίες επιχειρήσεις απασχολούν τους περισσότερους εργαζόµενους, συµβάλλουν στην άνοδο του ΑΕΠ.

Σύµφωνα µε τα στοιχεία το 99% των επιχειρήσεων είναι µικροµεσαίες και οι µεγάλες που απασχολούν περισσότερους από 250 εργαζόµενους είναι περίπου 700. Τα ίδια στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το 60% των εργαζοµένων απασχολείται σε µικροµεσαίες επιχειρήσεις. Αν στο 60% προσθέσετε τους επιχειρηµατίες, αντιλαµβάνεστε πόσο καθοριστικές για την απασχόληση είναι οι µικροµεσαίες και δεν καθόλου τυχαίο ότι ερευνητές και οικονοµολόγοι τις έχουν αποκαλέσει ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονοµίας.

Θα περίµενε κανείς ότι η κυβέρνηση λειτουργώντας ορθολογικά θα προχωρούσε σε µεταρρυθµίσεις και οικονοµικά εργαλεία τα οποία θα ενίσχυαν τις επενδύσεις των µικροµεσαίων. Οµως, τους απέκλεισε από το Ταµείο Ανάκαµψης, διοχετεύοντας τα χρήµατα σε λίγους και ηµέτερους, οι τράπεζες τους έχουν εξοβελίσει από το δανεισµό και η γραφειοκρατία που η κυβέρνηση αρνείται να περιορίσει, καθιστούν την λειτουργία και την επιβίωσή τους δυσκολότερες.