Ο κρυφός µεγάλος αντίπαλος του Τσίπρα

EDITORIAL Tου ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΥΜΠΙΖΗ

Το ότι το ελληνικό πολιτικό σύστηµα και κυρίως οι πρωταγωνιστές του βασίζουν πολλά στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία είναι γνωστό. Μεγαλύτερη απόδειξη από τα τεράστια ποσά που έχει δώσει η ΝΔ στον Σταν Γκρίνµπεργκ δεν υπάρχει.

Ξέρετε, αυτόν που οι Αµερικάνοι αποκαλούν «Ρόµπερτ Ντε Νίρο των πολιτικών αναλυτών» και που ο ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος έλεγε ότι απλά είναι φίλος του πρωθυπουργού, ενώ ο άλλος έλεγε ότι πήρε 100.000 ευρώ µέσα σε ένα εξάµηνο. Θυµίζω ότι οι Reporters United το 2021 είχαν αποκαλύψει σύµβαση της κυβέρνησης µε πολυεθνική, στην οποία φέρεται να µετέχει ο εν λόγω γκουρού της επικοινωνίας.

Το ζήτηµα όµως δεν είναι αυτό.

Όλα αυτά κάποτε θα φανερωθούν µε αποδείξεις, ονόµατα και διευθύνσεις. Πάντα µαθαίνονται, ακόµα και αν είναι αργά ή ακόµα και αν περνάνε στα ψιλά των εφηµερίδων.

Το µεγάλο ζήτηµα είναι πως η πολιτική επικοινωνία έχει υπερκαλύψει την πολιτική ουσία.

Και εξηγώ.

Αν υπουργός της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015-19 έλεγε ότι είναι ντροπή να µιλάµε για θέµατα ασφάλειας του σιδηρόδροµου λίγες ώρες πριν το έγκληµα στα Τέµπη, τι θα γινόταν; Θα τολµούσε να κατέβει ξανά υποψήφιος και να του φιλάνε τα χέρια οι ψηφοφόροι του;

Αν άλλος υπουργός έλεγε πως δεν µπορούσε η κυβέρνηση να πει ότι έχουν πρόβληµα ασφαλείας τα τρένα, διότι µετά δεν θα έµπαινε κανείς µέσα, θα ήταν ακόµα στη θέση του και θα είχε δηµόσιο λόγο;

Τι θα γινόταν άραγε αν υπουργός του Τσίπρα είχε πει ότι «όσοι µιλούν για µπάζωµα στα Τέµπη είναι για τα µπάζα»;

Τι θα γινόταν αν ο Αλέξης Τσίπρας αδιαφορούσε για µέρες για έναν πατέρα που έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγµα για να βρει το δίκιο του αδικοχαµένου παιδιού του;

Τι θα γινόταν αν στενοί συνεργάτες του Τσίπρα φωτογραφίζονταν µε τους Φραπέδες και τους Χασάπηδες και κατηγορούνταν από την Ευρωπαία Εισαγγελέα για τα χαµένα εκατοµµύρια του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Τι θα γινόταν αν ερχόταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας και κατηγορούσε την κυβέρνηση Τσίπρα για εκφοβισµό και προσπάθεια κουκουλώµατος των σκανδάλων;

Τι θα γινόταν αν ο διευθυντής του Τσίπρα στη Βουλή δεν είχε πτυχίο, δήλωνε εθελοντής, δεν υπήρχε ΦΕΚ διορισµού και υπήρχαν δηµοσιεύµατα πως συγγενείς του πήραν εκατοµµύρια από το Δηµόσιο;

Τι θα γινόταν αν ο Αλέξης Τσίπρας φωτογραφιζόταν ή έπαιζε µπάσκετ µε προφυλακιστέους για το σκάνδαλο στην ΕΟΚ;

Τι θα γινόταν αν υπήρχαν δηµοσιεύµατα πως διευθυντής υπουργού της κυβέρνησης του 15-19 εµπλέκεται στο σκάνδαλο του «Χωριάτικου»;

Τι θα γινόταν αν κυβερνητικός βουλευτής το 2015 έλεγε στον κόσµο «αν δεν έχετε 10 ευρώ τη µέρα να βάλετε βενζίνη, τότε να πάρετε το λεωφορείο»; Και ειδικά αν ο ίδιος βουλευτής, µην έχοντας καµία σχέση για την αλιεία, έπαιρνε επιδότηση 200.000 ευρώ από πρόγραµµα στήριξης για τους ψαράδες;

Τι θα γινόταν αν ένα οποιοδήποτε προβεβληµένο στέλεχος κοντά στον Τσίπρα έλεγε ότι «δεν µειώνουµε τον ΦΠΑ στα τρόφιµα γιατί οι πλούσιοι τρώνε περισσότερα µακαρόνια»;

Ρητορικά ερωτήµατα.

Κανείς δεν περιµένει απαντήσεις, αλλά όλοι λίγο πολύ φανταζόµαστε τι θα συνέβαινε.

Όλα τα παραπάνω -και πολλά περισσότερα- µε έναν αριστοτεχνικό τρόπο η κυβέρνηση της ΝΔ έχει καταφέρει να τα καλύψει και όταν χρειάστηκε να αλλάξει την ατζέντα.

Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός.

Πρόκειται για εκπληκτική επικοινωνιακή ικανότητα.

Και αυτό πιστώνεται τόσο στον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και στους στενούς του συνεργάτες.

Ο µεγάλος αντίπαλος του Τσίπρα δεν βγαίνει ούτε στα κανάλια, ούτε θα τον αναγνωρίσει κανένας αν τον δει να περπατά στον δρόµο. Είναι καλά κρυµµένος στα άδυτα του Μαξίµου και κάνει καταπληκτικά τη δουλειά που του έχει ανατεθεί.

Μεγαλύτερο παράδειγµα από το γεγονός ότι όλοι τώρα µιλούν για τους Ποινικούς Κώδικες του 2019 και για τον Μαδούρο (!) δεν υπάρχει. Την ώρα που ο πληθωρισµός βαράει κόκκινο και ο µισθός τελειώνει στις 20 του µήνα.

Αυτό που αχνοφαίνεται πάντως είναι πως ίσως έχει φτάσει η εποχή που η επικοινωνία δεν αρκεί. Οι δηµοσκοπήσεις είναι αµείλικτες για τη γαλάζια παράταξη και ο στόχος της αυτοδυναµίας φαντάζει απλησίαστος.

Και εδώ είναι η ευκαιρία των κοµµάτων να βγουν από το καβούκι τους, να αρθρώσουν ουσιαστικό πολιτικό λόγο, να έρθουν κοντά στην κοινωνία, να ακούσουν τους πολίτες στα καφενεία, να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις και να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα προβλήµατα της καθηµερινότητας.

Έτσι µόνο θα νικηθεί ο οποιοσδήποτε Γκρίνµπεργκ.

Αντί επιλόγου

Άκουσα τις προάλλες τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να επικαλείται τον Σταύρο Κοντονή για να ενισχύσει το επιχείρηµα της κυβέρνησης πως ο Αλέξης Τσίπρας ξεπλήρωσε γραµµάτια της διαπλοκής µε τον Ποινικό Κώδικα το 2019.

Η κυβέρνηση επικαλείται καταγγελίες του Σταύρου Κοντονή για την κυβέρνηση του ’15-’19, όµως ο Σταύρος Κοντονής ήταν κανονικά υποψήφιος στις εκλογές του 2019. Έκανε και περιοδεία µε τον Αλέξη Τσίπρα στη Ζάκυνθο.

Γίνεται να θεωρούσε ότι το κόµµα του ήταν διεφθαρµένο, αλλά παρόλα αυτά ήθελε να είναι υποψήφιος µε αυτό;

Εντάξει, προφανώς ούτε εδώ περιµένουµε απάντηση.