Mercosur: Μια «στρατηγική ευκαιρία» που απειλεί την ευρωπαϊκή ύπαιθρο

Tου ΑΝΔΡΕΑ ΒΟΡΥΛΛΑ *

Η εµπορική συµφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Mercosur παρουσιάζεται από τις Βρυξέλλες ως µια «στρατηγική ευκαιρία» για την ευρωπαϊκή οικονοµία. Στην ουσία, όµως, πρόκειται για µια βαθιά ιδεολογική επιλογή υπέρ της άνευ όρων παγκοσµιοποίησης, η οποία θέτει σε δεύτερη µοίρα την ευρωπαϊκή πρωτογενή παραγωγή και εξυπηρετεί κυρίως τα συµφέροντα µεγάλων πολυεθνικών και γεωπολιτικών ισορροπιών.

Για τους Ευρωπαίους -και ιδιαίτερα για τους Έλληνες αγρότες- η συµφωνία αυτή δεν αποτελεί ευκαιρία. Αποτελεί ξεκάθαρη απειλή.

Η Mercosur ανοίγει διάπλατα την ευρωπαϊκή αγορά σε αγροτικά προϊόντα από χώρες όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Ουρουγουάη και η Παραγουάη. Πρόκειται για χώρες µε εντελώς διαφορετικά -και σαφώς χαλαρότερα- πρότυπα παραγωγής, εργασιακών σχέσεων, περιβαλλοντικής προστασίας και ασφάλειας τροφίµων. Η σύγκριση µε τον Ευρωπαίο αγρότη είναι άνιση και βαθιά άδικη.

Στην Ευρώπη, οι παραγωγοί λειτουργούν υπό αυστηρούς κανονισµούς, µε υψηλό κόστος συµµόρφωσης, ακριβή ενέργεια και συνεχείς ελέγχους. Στις χώρες της Mercosur κυριαρχεί η µαζική βιοµηχανική παραγωγή, το χαµηλό εργατικό κόστος και πρακτικές που στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν -και ορθώς- απαγορευµένες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επικαλείται «ρήτρες βιωσιµότητας» και «περιβαλλοντικές δεσµεύσεις». Όµως η πραγµατικότητα παραµένει αµείλικτη: κανείς δεν µπορεί να εγγυηθεί ότι το κρέας, η ζάχαρη, η σόγια ή τα πουλερικά που θα εισάγονται από τη Mercosur παράγονται µε τα ίδια αυστηρά πρότυπα που επιβάλλονται στον Ευρωπαίο αγρότη. Όταν δεν υπάρχει ισότιµος ανταγωνισµός, το αποτέλεσµα είναι προδιαγεγραµµένο: συµπίεση τιµών, απώλεια εισοδήµατος και εγκατάλειψη της παραγωγής.

Για την Ελλάδα, οι συνέπειες ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα οδυνηρές. Η χώρα µας δεν διαθέτει βιοµηχανική γεωργία τύπου Βόρειας Ευρώπης. Διαθέτει µικρούς και µεσαίους παραγωγούς, οικογενειακές εκµεταλλεύσεις και αγρότες που ήδη δοκιµάζονται από το αυξηµένο κόστος ζωοτροφών, καυσίµων και λιπασµάτων. Η εισαγωγή φθηνών αγροτικών προϊόντων από τη Λατινική Αµερική θα πλήξει άµεσα τον Έλληνα κτηνοτρόφο και έµµεσα ολόκληρη την αγροτική αλυσίδα.

Ας είµαστε ειλικρινείς: ποιος θα προστατεύσει τον Έλληνα αγρότη όταν τα ράφια γεµίσουν µε φθηνό εισαγόµενο κρέας; Ποιος θα απορροφήσει την πτώση των τιµών στο γάλα και στο κρέας όταν ο ανταγωνισµός διεξάγεται µε όρους τρίτων χωρών; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη όταν η ελληνική ύπαιθρος συνεχίσει να ερηµώνει;

Η συµφωνία Mercosur δεν είναι απλώς ένα εµπορικό κείµενο. Είναι µια σαφής πολιτική δήλωση. Δηλώνει ότι για την Ευρωπαϊκή Ένωση ο αγρότης αντιµετωπίζεται ως «αναλώσιµος». Δηλώνει ότι η διατροφική αυτάρκεια υποχωρεί µπροστά σε εµπορικές σκοπιµότητες. Δηλώνει ότι η ευρωπαϊκή παραγωγή µπορεί να αντικατασταθεί από εισαγωγές αµφίβολης ποιότητας.

Η ΝΙΚΗ δεν µπορεί να αποδεχθεί αυτή τη λογική. Πιστεύουµε σε µια Ευρώπη που προστατεύει την παραγωγή της, που σέβεται τον κόπο του αγρότη και που υπερασπίζεται την ποιότητα και την ασφάλεια των τροφίµων. Πιστεύουµε στην εθνική και ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική ως πυλώνα κοινωνικής συνοχής και εθνικής ασφάλειας – όχι ως διαπραγµατευτικό χαρτί.

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να λάβει ξεκάθαρη θέση. Όχι µισόλογα, όχι ευχολόγια, όχι παθητική αποδοχή αποφάσεων που λαµβάνονται αλλού. Οφείλει να σταθεί έµπρακτα δίπλα στους Έλληνες αγρότες, να απαιτήσει εξαιρέσεις, ουσιαστικές εγγυήσεις και, αν χρειαστεί, να πει ξεκάθαρα «όχι».

Διότι αν χαθεί η αγροτική µας παραγωγή, δεν θα χαθούν µόνο εισοδήµατα. Θα χαθεί η ύπαιθρος, η παράδοση, η διατροφική ασφάλεια και ένα κοµµάτι της εθνικής µας ταυτότητας. Και αυτό είναι ένα τίµηµα που η Ελλάδα -και η Ευρώπη- δεν έχουν την πολυτέλεια να πληρώσουν.

* Βουλευτής Β2 Δυτικού Τοµέα Αθηνών µε τη ΝΙΚΗ